Natalia Piotrowna, dzień dobry. To Jaśmina, wasza przyszła synowa. Chciałabym się spotkać, porozmawiać. Kiedy i gdzie będzie wam wygodnie?
Natalia Piotrowna zesztywnieła, zwłaszcza na słowa przyszła synowa. Co to za nowiny? Wojciech nie mówił, że zamierza się z nią żenić.
Dzień dobry, Jaśmino. Dziś o osiemnastej u mnie w domu, czekam.
Ciekawe, o czym ona chce rozmawiać? Może spodziewa się dziecka? Oczywiście. Specjalnie to zrobiła, żeby Wojciech się z nią ożenił, znamy takie sztuczki.
I o czym on myśli? Nie dorasta nam do pięt. Nie taki jak Wojciech. Architekt z wielką przyszłością. Własne mieszkanie, samochód, przystojny, inteligentny. Narzeczony, o jakim wiele dziewczyn marzy, a on wybrał właśnie ją
Natalia Piotrowna uporządkowała mieszkanie, wyszła do sklepu. W sercu czuła niepokój.
Jaśminę widziała kilka razy i od razu jej nie polubiła, już od pierwszego spotkania. Wojciech przyprowadzał ją, by się poznały, potem tylko na herbatę, by pogadać. I za każdym razem Natalia Piotrowna mówiła mu po spotkaniu, co myśli o tej dziewczynie.
Synu, innych nie ma? Dlaczego właśnie ona? Co w niej takiego wyjątkowego? Niepozorna, chuda, drobna. Za naszych czasów mężczyźni lubili zupełnie inne kobiety! I w ogóle, nie jest twoją równą!
Mamo, kocham ją i dla mnie jest najpiękniejsza! A gotuje bosko! Jej żurek to po prostu rozkosz!
To zabolało najbardziej. Wcześniej zawsze chwalił jej gotowanie, a teraz ta wspaniała dziewczyna robi boski żurek.
Jaśmina przyszła punktualnie. Przyniosła ze sobą ciastka koszyczki z kremem. Natalia Piotrowna je uwielbiała. A jaka spryciara, postanowiła się przypodobać
Natalio Piotrowno, nie będę owijać w bawełnę. Wojciech oświadczył mi się i przyjęłam jego propozycję. Czeka na odpowiedni moment, by wam o tym powiedzieć. Boi się, że źle przyjmiecie tę wiadomość.
Oczywiście, kochana! Dlaczego mam się cieszyć?
Chcę zawrzeć z wami umowę. Wysłuchajcie mnie, proszę.
Wiem, że wychowywaliście Wojtka samotnie. Wyszliście za mąż, bo dowiedzieliście się o dziecku, ale szczęśliwego życia rodzinnego nie było. Mąż was zostawił. Ja też byłam wychowywana tylko przez mamę, taty zabrakło, gdy byłam mała. Wiem więc, jak to jest dorastać bez ojca.
Włożyliście całą duszę i miłość w syna. Dziękuję wam za to. Jest bardzo dobrze wychowany, dobry, wrażliwy. To wasza zasługa. Macie się kim chwalić.
Natalia Piotrowna przytaknęła. To prawda. Tylko dzięki niej syn wyrósł na takiego człowieka.
Jaśmina ciągnęła dalej.
Marzycie, by syn ożenił się z piękną, zaradną, zamożną dziewczyną. A tu nagle pojawiam się ja. Niska, niepozorna, z prostej rodziny. Pensja przeciętna. Nieodpowiednia partia dla syna. Tak waszym zdaniem. Teraz jesteście zdezorientowani, nie wiecie, co robić, jak odwieść Wojtka od tego małżeństwa, prawda?
Natalia Piotrowna wzruszyła ramionami i skinęła głową. Właśnie tak.
Zastanówcie się, co może się stać. Wojciech was nie posłucha, to pewne. Jest zdeterminowany. Będziecie go przekonywać. W efekcie się pokłócicie. Na ślub oczywiście nie przyjdziecie. A jakże. Syn was nie posłuchał. Prawda?
Tak, dokładnie tak to będzie.
Będziecie wszystkim opowiadać, jaki to zły syn, ile dla niego zrobiliście, a oto wdzięczność. Jedni was pożałują, inni się uśmiechną pod nosem.
Tymczasem my z Wojtkiem będziemy żyć szczęśliwie. Wy będziecie obrażeni i będziecie nas ignorować. Ja urodzę dziecko, Wojciech oczywiście was powiadomi. Ale uparcie odmówicie poznania wnuka. Przecież nie uznajecie naszego małżeństwa, a więc i naszego dziecka.
Moja mama będzie niańczyć ukochanego wnuka, chodzić z nim na spacery, czytać mu bajki, rozpieszczać. I będzie najukochańszą babcią na świecie.
A wy będziecie samotnie siedzieć w swoim mieszkaniu, oglądać telewizję i użalać się, że życie tak się ułożyło, że jesteście sami, nikomu niepotrzebni.
W święta będzie wam szczególnie smutno i samotnie. Wszyscy obchodzą je z rodzinami, a wy znowu same. Uraza będzie was gryźć. Zdrowie zacznie szwankować, traficie do szpitala.
Do innych będą przychodzić odwiedzający, a do was tylko sąsiadka i może przyjaciółka. Z synem i jego okropną żoną przecież nie chcecie rozmawiać.
W efekcie przeżyjecie życie w samotności, nigdy nie dowiadując się, jak rośnie wasz wnuk, nikt nie nazwie was babcią, nikt nie złoży wam życzeń urodzinowych. I to będzie wasz wybór.
Albo może być inaczej. Po moim wyjściu dokładnie wszystko przemyślicie. I jako mądra, kochająca matka, zaakceptujecie wybór syna, bo jeśli mnie pokochał, to znaczy, że miał powód.
Wiecie, nie jestem taka zła. W pracy mnie lubią i cenią, mama we mnie nie widzi wad, jestem porządnym człowiekiem. Będę dobrą żoną i matką. A przede wszystkim, kocham waszego syna, a on kocha mnie.
Gdy Wojciech powie, że chce się ożenić, pochwalicie go, powiecie, że akceptujecie jego wybór. Rozumiem, że miłość do mnie może się nie pojawić, ale chociaż okazujcie zwykłą ludzką życzliwość i takt, to wystarczy.
Ja też nie czuję do was ciepłych uczuć, ale jestem gotowa to zmienić.
Na ślubie posadzimy was na honorowym miejscu. Będziecie się zachwycać synem i trochę mną. Gdy urodzę dziecko, zawsze będziecie mile widziani. Nasze dziecko będzie miało dwie kochające babcie, i to wspaniale.
Ja nigdy nie powiem o was złego słowa, a wy o mnie.
Mamy wspólną sprawę uczynić Wojtka szczęśliwym. Więc współpracujmy. Przeanalizujcie to i zadzwońcie, bym wiedziała, czego się spodziewać. Dziękuję za herbatę, Natalio Piotrowno, wszystkiego dobrego!
Po jej wyjściu Natalia Piotrowna usiadła w fotelu przy oknie i zamyśliła się. Bo miała rację! Właśnie tak to wyglądało i będzie wyglądać!
I naprawdę, co z tego, że nie lub
