Północny telefon, który przerwał ciszę.
Nagle zadzwoniło o wpół do dwunastej w nocy. Kinga ledwo zdążyła zdrzemnąć się przy równym oddechu męża, gdy ostry dźwięk wyrwał ją z półsnu. Serce zabiło jej mocniej o tej porze nie mogło być dobrej wiadomości.
“Błażej,” delikatnie potrząsnęła mężem. “Błażej, obudź się! Telefon.”
Zerwał się gwałtownie, sięgając po słuchawkę. Kinga obserwowała, jak jego twarz blednie z każdą sekundą.
“Jak to… kiedy?” zapytał ochrypłym głosem. “Tak… tak… rozumiem. Jadę natychmiast.”
Powoli odłożył telefon. Jego palce drżały.
“Co się stało?” szepnęła Kinga, choć już przeczuwała, że wydarzyło się coś nieodwracalnego.
“Tomek i Ola…” przełknął ślinę. “Wypadek. Obydwoje. Na miejscu.”
Ciężka cisza zawisła w pokoju, przerywana tylko tykaniem zegara. Kinga patrzyła na męża, niezdolna uwierzyć.
Dwa dni wcześniej siedzieli w kuchni, pijąc herbatę, Ola opowiadała o nowym przepisie na sernik, a Tomek, najlepszy przyjaciel Błażeja od studiów, snuł historie o wędkowaniu nad jeziorem.
“A Hania?” Kinga nagle przypomniała sobie. “Boże, co z Hanią?”
“Była w domu,” Błażej szybko wkładał spodnie. “Muszę jechać, Kinga. Trzeba to wszystko… załatwić.”
“Pojadę z tobą.”
“Nie!” odwrócił się gwałtownie. “Zostanie Zosia sama. Nie ma sensu straszyć jej w środku nocy.”
Kinga skinęła głową. Mąż miał rację nie było sensu mieszać ich dwunastoletniej córki w tę tragedię. Nie teraz.
Całą noc nie zmrużyła oka. Krążyła po mieszkaniu, raz po raz spoglądając na zegar. Weszła do pokoju Zosi dziewczynka spała z policzkiem na dłoni, rude włosy rozsypane na poduszce. Tak spokojna, tak bezbronna.
Błażej wrócił o świcie, wyczerpany, z zaczerwienionymi oczami.
“Potwierdziło się,” powiedział ochryple, zapadając się w fotel. “Czołowe zderzenie… z ciężarówką. Nie mieli szans.”
“Co teraz z Hanią?” cicho spytała Kinga, stawiając przed nim mocną kawę.
“Nie wiem. Została tylko babcia na wsi. Stara, ledwo chodzi.”
Zamilkli. Kinga spojrzała przez okno, gdzie wstawał szary, ponury świt. Hania, chrzestna córka Błażeja, była w wieku ich Zosi. Niewysoka blondynka, zawsze trochę nieśmiała.
“Wiesz co,” Błażej odezwał się powoli, “myślę… może weźmiemy ją do nas?”
Kinga drgnęła:
“Mówisz poważnie?”
“Dlaczego nie? Mamy miejsce, wolny pokój. Jestem jej chrzestnym. Nie mogę zostawić dziecka w domu dziecka!”
“Błażej, ale to… to poważna decyzja. Trzeba to przemyśleć. Porozmawiać z Zosią.”
“Co tu myśleć?” uderzył pięścią w stół. “Dziewczyna jest sierotą! Moja chrzestnica! Jak mógłbym spojrzeć sobie w oczy, gdybym ją zostawił?”
Kinga przygryzła wargę. Oczywiście, mąż miał rację. Ale wszystko działo się tak szybko, tak niespodziewanie.
“Mamo, tato, co się dzieje?” Zaspany głos Zosi sprawił, że drgnęli. “Dlaczego jesteście już wstali?”
Wymienili spojrzenia. Moment prawdy nadszedł szybciej, niż się spodziewali.
“Kochanie,” zaczęła Kinga, “usiądź. Mamy… bardzo złe wieści.”
Zosia słuchała w milczeniu, a jej oczy robiły się coraz większe z każdym słowem. Gdy ojciec wspomniał o Hani mieszkającej z nimi, zerwała się:
“Nie!” krzyknęła. “Nie chcę! Niech idzie do babci!”
“Zosia!” Błażej złapał ją za ramię. “Jak możesz być taka okrutna!”
“A co mnie to obchodzi?!” Jej oczy błyszczały gniewem. “To nie moja wina! Nie będę dzieliła z nią domu! Ani was!”
Wybiegła z kuchni, trzasnąwszy drzwiami. Kinga spojrzała na męża z przerażeniem:
“Może nie powinniśmy się spieszyć?”
“Nie,” odpowiedział stanowczo. “Decyzja zapadła. Hania zamieszka z nami. Zosia się przyzwyczai.”
Tydzień później Hania wprowadziła się. Cicha, blada, z pustym wzrokiem. Ledwo mówiła, odpowiadając tylko skinieniami.
Kinga starała się otoczyć ją troską. Gotowała jej ulubione potrawy, kupiła nową pościel w motylki.
Zosia uparcie ignorowała Hanię. Zamykała się w swoim pokoju, a gdy spotkały się na korytarzu, odwracała wzrok.
“Przestań się tak zachowywać!” upominał ją ojciec. “Miej trochę serca!”
“A co ja robię złego?” odcinała się Zosia. “Po prostu udaję, że jej nie ma. Mogę! To mój dom!”
Napięcie rosło z dnia na dzień. Kinga biegała między dziewczynkami, starając się łagodzić sytuację. Ale im bardziej się starała, tym było gorzej.
Aż zniknęły kolczyki. Te ulubione, złote, z małymi diamentami prezent od Błażeja na dziesiątą rocznicę ślubu.
“To ona je wzięła!” oskarżyła Zosia, gdy Kinga zauważyła brak. “Widziałam, jak wchodziła do waszego pokoju!”
“To nieprawda!” po raz pierwszy Hania podniosła głos. “Nie wzięłam nic! Nie jestem złodziejką!”
Wybuchnęła płaczem i uciekła do swojego pokoju. Błażej spojrzał na córkę surowo:
“Zrobiłaś to specjalnie, prawda? Chcesz, żeby stąd wyszła?”
“Mówię prawdę!” Zosia tupnęła nogą. “Ona udaje! Udaje smutną, a tak naprawdę…”
“Dość!” przerwała Kinga. “Nie kłóćmy się. Kolczyki się znajdą. Może je gdzieś odłożyłam i zapomniałam.”
Ale trzy dni później zniknął pierścionek. Ten jedyny, po matce Kingi.
“To też przypadkiem wyparował?” spytała Zosia sarkastycznie. “Czy mamy udawać, że nic się nie stało?”
Stała na środku salonu, ręce na biodrach mała furia w miniaturze. A w drzwiach Hania, drżąca, gryząc wargi, by nie rozpłakać się.
Kinga patrzyła to na jedną, to na drugą. I po raz pierwszy od tych wszystkich dni coś zrozumiała.
Siedząc na brzegu wanny, trzymała butKinga otworzyła dłoń, ukazując pierścionek z maleńkim zielonym znakiem, i powiedziała cicho: “Teraz już wiemy, kto naprawdę ukrywa nasze rzeczy.”
