Ojcze Kasia poprosiła, żebyśmy nie przyjeżdżali na jej ślub Mówi, że wstydzi się wiejskich rodziców. Jak to możliwe Jak to możliwe, Waluś Czekałem na ten dzień, żeby oddać córkę za mąż. A teraz nie chce nas widzieć, wstydzi się Co to ma znaczyć?
Halo, mamo, Wiktor się ze mną ożenił, wyobrażasz? Tego zawsze pragnęłam dołączyć do jego rodziny!
Walentyna cieszyła się dla córki. Mądra, piękna, ich Kasia. Oni z ojcem zawsze jej pomagali i wspierali. Po szkole marzyła o szkole modelingowej miała ku temu warunki.
Ale potrzebne były pieniądze na naukę. Ojciec sprzedał bydło i świnie, starczyło właśnie na kurs. Kasia rzadko wracała do rodzinnej wsi, miejskie życie porwało ją jak wicher. Zaczęła zarabiać, biorąc udział w sesjach i pokazach. Rodzice cieszyli się, że córka jest zabezpieczona.
Wiktor był jedynym synem ważnego dyrektora, ojciec niczego mu nie odmawiał. Kasia nie przedstawiła narzeczonego rodzicom, nigdy też ich nie zapraszała do miasta. Tłumaczyła, że nie ma czasu, że ich życie z Wiktorem jest bardzo intensywne, często wyjeżdżają za granicę.
Walentyna pracowała jako sprzątaczka w szkole i często chwaliła się zdjęciami córki.
Wala, a czemu Kasia nie przywiezie narzeczonego, żeby się poznać? Wstydzi się może rodziców?
Co ty, Ala, Kasia bardzo nas kocha.
A kiedy ostatnio była? I dzwoni często?
W zeszłym tygodniu, oznajmiła, że wychodzi za mąż. Trzeba z ojcem pomyśleć, skąd wziąć pieniądze na prezent i sukienkę.
***
Kasiu, kiedy w końcu przyjedziecie z narzeczonym? Ojciec zrobił swoją nalewkę, chętnie by wzniosł toast z zięciem.
Mamo, on nie pije. Nie mamy czasu przyjeżdżać, przygotowujemy się do ślubu, tyle jest do zrobienia.
A kiedy ten ślub, córko? My też musimy się przygotować, kupić stroje.
Mamo, wiesz co Nie musicie przyjeżdżać. Wiktor jest z bogatej rodziny, na ślubie będzie cała elita, a wy Od taty zawsze śmierdzi oborą. Wyobrażasz sobie ten kontrast? Wyglądacie i zachowujecie się jak wieśniacy. Jak ja bym się czuła?
Dobrze, córko, nie zobaczymy cię.
Wala nie wiedziała, jak powiedzieć mężowi. Czekał na ten dzień, chciał zobaczyć ukochaną córkę w sukni ślubnej, życzyć jej szczęścia. Cała ściana w domu była obwieszona zdjęciami Kasi, ojciec pamiętał każdą datę, kiedy zostały zrobione, i często wpatrywał się w urodę córki.
Ojcze Kasia prosiła, żebyśmy nie jechali na ślub Wstydzi się wiejskich rodziców.
Jak to Jak to, Waluś Tak czekałem na ten dzień. A teraz nie chce nas widzieć Co to ma znaczyć?
Michał zbladł. Walentyna podała mu szklankę wody i krople, miał problemy z sercem.
Michał, nie przejmuj się tak No nie pojedziemy, nic się nie stanie.
W nocy musieli wezwać karetkę zbyt się zdenerwował.
Wiesz co, Wala? I tak pójdziemy na ten ślub i ich pogratulujemy, mamy do tego prawo! Niech nam teraz rozkazuje!
Walentyna nie chciała, ale widziała, że męża nie powstrzyma. Znalezienie daty ślubu i restauracji nie było trudne. Wiktor był znaną osobą, w internecie była informacja o weselu. Wala poprosiła koleżankę z pracy, bo w domu nie mieli internetu.
Pożyczyła od przyjaciółki elegancką sukienkę, kupiła Michałowi nowy garnitur i w dniu ślubu pojechali do miasta. Weszli do restauracji, gdy impreza była w pełni, goście składali życzenia młodej parze.
Walentyna z mężem, z bukietem kwiatów w rękach, cicho weszli do sali. Gdy prowadzący zapytał, kto jeszcze chce powiedzieć toast, Michał głośno zawołał: My chcemy!
Zaproszono ich do mikrofonu.
Wiktorze i Kasiu, witamy was w związku małżeńskim! Żyjcie długo i szczęśliwie, a wasze dzieci niech zawsze pamiętają, skąd pochodzą, szanują rodziców i się ich nie wstydzą! Gorzko!
Michał położył kwiaty na stole młodej pary i, biorąc żonę za rękę, wyszedł z sali.
Wiktor spojrzał na Kasię zdumiony.
Kim są ci ludzie, Kasiu?
To moi krewni.
Wiktor dogonił Michała i Walentynę.
Dokąd państwo idą? Zostańcie na przyjęciu! Kasia mówiła, że nie ma rodziny, że rodzice nie żyją.
Jak to nie żyją? My żyjemy
Jesteście rodzicami Kasi? Jak to możliwe. Po co nas okłamała?
Wstydzi się nas, Wiktorze. Jesteśmy prostymi ludźmi, nie pasujemy do wyższych sfer, nie umiemy się zachować. Więc nas wyklęła, żeby się nie kompromitować.
Przepraszam Nie wiedziałem
Wiktorze, widzę, że jesteś dobrym człowiekiem. Nie miej do Kasi pretensji, żyjcie szczęśliwie!
Proszę zostać! Na pewno was odwiedzimy i naprawimy tę sytuację!
Nie, idziemy. Nie chcemy psuć córce dnia.
Minęły trzy miesiące. Kasia nie zadzwoniła ani nie przyjechała.
Walentyna rozwieszała pranie w ogrodzie. Podjechała taksówka, wysiadła Kasia z torbą. Matka nie przerwała pracy.
Mamo, cześć. Jestem. Nie cieszysz się?
Cześć. Po co przyjechałaś?
Jak to po co? Do domu.
Ach Do domu.
A tata jest w środku?
Tata jest na cmentarzu.
Co za głupie żarty?
To nie żarty. Choć pogrzebała nas wcześniej, naprawdę odszedł dwa miesiące temu. Nie wytrzymał zdrady córki. I ja ci tego nigdy nie wybaczę. Odebrałaś mi męża i córkę. Wracaj, nie ma tu dla ciebie miejsca.
Kasia weszła do domu. Cisza. Łóżka ojca nie było. Jej zdjęć też. Wszystko wydawało się obce. Jakby nigdy tu nie mieszkała przez 17 lat.
Mamo, nie mogłam przyjechać wcześniej, byliśmy z Wiktorem za granicą, na wyspie, tam był słaby zasięg. Wiktor się na mnie wściekł za kłamstwa. I Rozstajemy się, okazało się, że jesteśmy zbyt różni. Wyjadę za granicę, podpiszę kontrakt z agencją. Świat się nie kończy na Wiktorze.
Żyj, Kasiu, jak chcesz. Żegnaj.
F
