Dziś zapisuję tę historię w moim dzienniku, bo warto ją zachować. Pewnego dnia ktoś może ją przeczytać i zrozumieć, że życie potrafi płatać niespodzianki.
Czy to ty byłeś tym mężczyzną, który zostawił mnie pod drzwiami domu dziecka? zapytał Krzysiek nieznajomego, widząc na jego piersi tę samą rozległą plamę urodzeniową.
No to chłopaki, ja muszę już lecieć! krzyknął Krzysiek, wskakując na stopień odjeżdżającego pociągu. Z peronu machali mu przyjaciele, ktoś próbował jeszcze coś wykrzyczeć. Uśmiechał się szeroko.
Minęły trzy lata, odkąd wrócił z wojska. W tym czasie zdążył znaleźć pracę, zaczął studia zaoczne. Ale żeby tak po prostu wsiąść i pojechać do innego miasta to było pierwszy raz.
Z przyjaciółmi łączyła go wspólna przeszłość dom dziecka. W dzieciństwie byli sierotami, teraz stali się dorosłymi z własnymi celami, marzeniami, planami.
Ania i Piotrek pobrali się, wzięli kredyt na mieszkanie i czekali na dziecko. Krzysiek cieszył się dla nich, choć trochę mu zazdrościł w dobrym tego słowa znaczeniu, bo sam tego pragnął. Ale jego życie potoczyło się inaczej.
Od pierwszych lat w placówce próbował zrozumieć: kim jest? Skąd pochodzi? Dlaczego tu trafił?
Wspomnienia były mgliste, jak urywki snu, ale głęboko w sercu zostawało ciepłe uczucie czegoś dobrego z przeszłości. Jedyna rzecz, jaką udało mu się ustalić przyprowadził go mężczyzna. Młody, porządnie ubrany, około trzydziestki.
O nim dowiedział się od babci Ireny starszej woźnej, która wtedy jeszcze nie przeszła na emeryturę.
Byłam młodsza, miałam wzrok jak sokół opowiadała. Patrzę przez okno, a on stoi pod latarnią, trzyma chłopca za rękę. Dziecku może ze trzy lata, nie więcej.
Mówi do niego poważnie, jak do dorosłego. Potem dzwonek do drzwi i już go nie było. Wybiegłam, ale był szybki, jakby się w ziemię zapadł.
Poznałaby go od razu. Nos miał charakterystyczny długi, ostry, jak u Casanovy. Samochodu nie widziała, więc pewnie miejscowy. I nawet rękawiczek dziecku nie założył.
Krzysiek oczywiście nic nie pamiętał. Ale przez lata doszedł do wniosku, że najprawdopodobniej to był jego ojciec. Co stało się z matką pozostawało tajemnicą.
Do domu dziecka trafił jednak czysty, zadbany. Tylko jedna rzecz niepokoiła wychowawców duża, biała plama na piersi, sięgająca aż do szyi.
Najpierw myśleli, że to oparzenie, ale lekarze stwierdzili: rzadka odmiana znamienia. Babcia Irena mówiła, że takie rzeczy często są dziedziczne.
No dobra, babciu, chcesz, żebym teraz chodził po plażach i sprawdzał ludzi pod kątem plam? śmiał się Krzysiek.
Ale kobieta tylko westchnęła. Dla niego stała się najbliższą osobą, niemal rodziną. Po opuszczeniu placówki dała mu dach nad głową:
Dopóki ci nie przydzielą mieszkania mieszkaj u mnie. Nie miejsce tobie po wynajmowanych kątach się włóczyć.
Wtedy Krzysiek powstrzymywał łzy w końcu był już mężczyzną. Ale jak zapomnieć te chwile, gdy po kolejnej sprawiedliwej burdzie przychodził do jej pomieszczenia i płakał, opierając głowę na jej kolanach?
Zawsze miał w sobie chęć bronienia innych, nawet jeśli stawał przeciwko starszym. A ona gładziła go po głowie i mówiła:
Dobrze, że jesteś taki uczciwy, Krzysiu. Tylko życie z twoim charakterem nie będzie łatwe. Będzie bardzo trudne.
Wtedy tego nie rozumiał. Dopiero po latach pojął głębię tych słów.
Ania była w domu dziecka od urodzenia. Piotrek pojawił się później, gdy Krzysiek miał jedenaście lat. On był szczupły i wysoki, a Piotrek zamknięty w sobie, wrażliwy.
Przywieźli go po strasznej tragedii rodzice zatruli się podrobionym alkoholem. Na początku Piotrek trzymał się z boku.
Ale pewnego dnia wydarzyło się coś, co na zawsze związało ich trójkę w jedną rodzinę nie z krwi, ale prawdziwą.
Ani nie lubili. Ruda, drobna, cicha idealna ofiara. Jedni dokuczali, inni ciągnęli za warkocze, jeszcze inni po prostu popychali. Tamtego dnia starsi dzieciaki szczególnie się rozbestwili.
Krzysiek nie mógł stać z boku rzucił się, by bronić. Ale siły były nierówne. Po dziesięciu minutach leżał na ziemi, zasłaniając twarz przed ciosami. Ania krzyczała, wymachując tornistrem jak włócznią.
Nagle wszystko ucichło. Krzyki, uderzenia, szyderstwa jakby ktoś wyłączył dźwięk. Czyjeś ręce podniosły Krzyśka. Przed nim stał Piotrek.
Po co się wtrącałeś? Nie umiesz się bić!
A miałem patrzeć, jak ją tłuką?
Piotrek zamyślił się, po czym wyciągnął rękę:
Jesteś w porządku. Podajesz?
I od tej chwili narodziła się między nimi przyjaźń.
Ania patrzyła na swojego obrońcę z takim zachwytem, że Krzysiek nie wytrzymał i zakrył jej usta dłonią:
Zamknij buzię, bo muchę połkniesz.
Piotrek się zaśmiał:
Słuchaj, malutka, od teraz jak co od razu do mnie. Powiedz wszystkim, że jesteś pod moją ochroną.
Od tamtego dnia Piotrek wziął się za treningi Krzyśka na poważnie. Na początku było nudno wolałby poczytać książkę, ale Piotrek umiał motywować.
Z czasem Krzysiek złapał bakcyla. Zamiast trójek z WF-u w dzienniku zagościły piątki, mięśnie stały się twardsze, a dziewczyny zaczęły się za nim oglądać.
Pierwszy z domu dziecka wyjechał Piotrek. Ania płakała, a on objął ją i powiedział:
Nie płacz, malutka. Na pewno wrócę. Nigdy cię nie okłamałem.
I rzeczywiście wrócił choć tylko raz, a potem poszedł do wojska. A gdy znów wrócił, Ania już pakowała walizki. Wszedł do pokoju w mundurze, z bukietem w ręku:
Przyjechałem po ciebie. Bez ciebie było strasznie pusto.
W tym czasie Ania zmieniła się w piękną, pełną życia dziewczynę. Gdy się odwróciła, Piotrek aż upuścił kwiaty ze zdumienia:
No proszę! Jesteś cudem! Może zostaniesz
