Czy oni nie mają żadnej rodziny? Po co ich przyprowadziłaś? Żal ci ich? Żal? A nas ci nie żal? Ledwo się tu mieszczymy! Jutro dzwonisz do opieki społecznej, mówię ci! Niech się nimi zajmą!
Marek gniewnie patrzył na żonę. Właśnie wróciła z pogrzebu swojej przyjaciółki. Nie sama Obok niej stały dzieci. Trzyletnia Hania i trzynastoletni Kacper dreptali przy progu, niepewnie reagując na niegościnnego gospodarza.
Ewa delikatnie popchnęła dzieci w stronę kuchni i, nie podnosząc głosu, powiedziała:
Kacperze, nalej Hani sok i sobie też weź. W lodówce jest.
Gdy dzieci zniknęły za drzwiami, oburzyła się na męża:
Nie wstyd ci? Kinga była moją najlepszą przyjaciółką! Myślisz, że zostawię jej dzieci w potrzebie? Wyobraź sobie, co teraz czują! Masz trzydzieści osiem lat, a wciąż, jak coś, dzwonisz do mamusi!
Dobrze, rozumiem, ale chyba nie zostawisz ich w naszym domu? zapytał już łagodniej Marek.
Zostawię! Zamierzam zostać ich opiekunką! Nie mają nikogo, zrozum wreszcie! Ojciec nie wiadomo gdzie. Nawet na pogrzebie go nie było.
Kinga wcześnie straciła rodziców. Miała jakąś ciotkę, ale ta odmówiła już stara. A my i tak nie mamy dzieci.
Ewka, jestem twoim mężem, czy zapomniałaś? Nie chcesz poznać mojego zdania?
Marku, co z tobą? Jesteś dobrym człowiekiem. Znam cię. Inaczej nie przyprowadziłabym dzieci bez pytania. Boisz się wydatków? Damy radę!
Poza tym dzieci nie są malutkie. Kacper będzie chodził do szkoły, a Hanię zapiszemy do przedszkola. Prawie nic się nie zmieni!
Tak, ale moja matka Ewka! Ona mnie zje, jak się dowie! I tak ciągle wyrzuca mi, że nie ma wnuków!
Twoja mama nie powinna się wtrącać w nasze sprawy. I tak chcieliśmy adoptować dziecko. Po co obcego? Kacper i Hania nas znają. I my ich. Będzie łatwiej.
Może masz rację, Ewo. Ale chcieliśmy jedno dziecko! Malucha! Jedno! No dobrze, Hania Jest mała. Ale Kacper? To nastolatek! Z nim będzie kłopotów co niemiara!
Ty i ja też byliśmy nastolatkami. Wszystkie problemy się rozwiązały. Wyrośliśmy na porządnych ludzi.
Dobrze, zobaczymy. Niech na razie zostaną
Ewa głośno pocałowała Marka w policzek i uśmiechnęła się. Nie wątpiła w męża. Zawsze taki był. Wrzeszczał, marudził, ale potem godził się i pomagał.
Poszła do kuchni przygotować kolację. Planowała następny dzień. Trzeba było iść do opieki społecznej, zbierać dokumenty
I tak zaczęła się długa droga formalności. W filmach osierocone dzieci od razu znajdują dom. W rzeczywistości tony papierów.
Kacpra i Hanię chcieli nawet tymczasowo umieścić w domu dziecka. Ale Ewa i Marek walczyli, by zostali z nimi.
Z dzieciakami nie było problemów. Hania szybko zapomniała o smutku, zajęta zabawkami.
Kacper miał ciężej. Marek widział, jak zaciskał zęby, by nie płakać. Pewnego dnia odciągnął go na bok, spojrzał mu w oczy i powiedział:
Kacperze, wiem, że ciężko. Mam prawie czterdzieści lat i nie wyobrażam sobie życia bez mamy. Ale dla Hani musisz być silny.
Jeśli chcesz płakać, krzyczeć powiedz mi. Pójdziemy gdzieś, gdzie nikt nie widzi. Taki ból trzeba wykrzyczeć. Ale nie pokazuj go Hani. Proszę, mów mi.
I Kacper zaczął patrzeć na Marka z szacunkiem. Ewa widziała, jak często wychodzą razem. Wracali jak przyjaciele.
Rodzinę sprawdzano na wszelkie sposoby. Wzięli nawet kredyt, by udowodnić, że utrzymają dzieci. Zrobili remont, kupili meble, ubrania.
Hanię zapisali do przedszkola. Gdy Kacper zatęsknił za treningami piłki nożnej opłacili sekcję.
W końcu formalności się skończyły. Dzieci zostały z nimi. Marek dorabiał na drugiej pracy, by spłacić długi.
Ewa, nauczycielka fizyki, zaczęła udzielać korepetycji. I jakoś przetrwali
Minął rok. Dzieci zaaklimatyzowały się. Hania nazywała Ewę mamą Ewą.
Nawet teściowa, Wanda, zaprzyjaźniła się z dziećmi, choć początkowo była przeciwna
Zbliżało się lato i Marek zaproponował:
A może nad morze? Tylko nie do Gdańska. Do Chorwacji! Znalazłem last minute. Zaraz zadzwonię i zarezerwujemy.
Ewa przytaknęła. Była zmęczona po roku walki. Chciała odpocząć. Marek od razu zadziałał.
Pewnego dnia koleżanka zadzwoniła do Ewy, by pogadać o niczym. Gdy Ewa wspomniała o Chorwacji, westchnęła:
Wam się udało! Ja znów spędzę lato na działce Pewnie dostajecie duże wsparcie na dzieci?
Ewa oniemiała. Czy ludzie myślą, że wzięli je dla pieniędzy?
Podzieliła się tym z mężem. Ten zamyślił się:
Wiesz, mój kumpel też mówił, że mogłem już zmienić samochód. Dostajecie pieniądze, a ty jeździsz gratem!
Twoja mama mówiła, żebym zadbała o zęby. Przecież was stać! Myślałam, że chce mi dokuczyć.
A mój szef? Powiedział, że nie dam rady wziąć wolnego To nie wasze dzieci! Nawet nie pytałem!
Sąsiadka? Spytała, czy lżej nam się żyje z pomocą, gdy widziała moje zakupy!
Więc wszyscy myślą, że wzięliśmy je dla pieniędzy? westchnął Marek.
Ewa wzruszyła ramionami:
Niech myślą, co chcą!
Może nie jechać do Chorwacji? Pomyślą, że wydajemy ich pieniądze!
Co w takim razie robić? Ewa była zdezorientowana.
Nigdy nie myśleli o korzyściach. Świadczenie po zmarłej matce odkładali na konto.
Kacper marzył o studiach informatycznych. To drogie.
Nic nie robimy! Jedziemy do Chorwacji! Niech myślą, co chcą! zdecydował Marek.
Wkrótce rodzina wyjechała. Wrócili wypoczęci i jeszcze bardziej zżyci. Ale po powrocie Ewie zrobiło się słabo
Marek przestraszył się, że coś złapała, i wezwał karetkę.
Badania wykazały coś niespodziewanego Ewa zadzwoniła do męża, szczęśliwa:
