” Marysiu, szybko! Właśnie byłem w sklepie i widziałem twoją synową. Kupowała trutkę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że myszy się zalęgły. Ale przecież wiem, że u ciebie żadnych myszy nie ma!
Marysia poczuła, jak nogi się pod nią uginają. Więc o to chodzi! Tak więc postanowiła przejąć dom!
Baronku, przyjacielu mój westchnęła kobieta, wychodząc na podwórze z miską kaszy. Zostałeś mi tylko ty, na tym całym szerokim świecie.
Pies uniósł łeb, liżąc wdzięcznie dłoń gospodyni, i zabrał się do jedzenia. Marysia Nowak skończyła sześćdziesiąt pięć lat, ale wyglądała młodziej krzepka, postawna, z siwymi włosami starannie upiętymi w kok.
Tylko oczy zdradzały przeżyte cierpienie tkwiła w nich taka tęsknota, że patrzenie na nie sprawiało ból.
Pół roku temu Jarek zginął w wypadku motocyklowym. Kupił sobie żelaznego konia na czterdzieste urodziny, mówił, że to spełnienie marzeń. Marysia próbowała odradzać, ale czy można odmówić synowi? Miesiąc później telefon ze szpitala. Nie poradził sobie na zakręcie.
Po pogrzebie Natalia zabrała Adasia i wyjechała do rodziców do miasta. Na początku dzwoniła, pozwalała rozmawiać z wnukiem, potem odbierała coraz rzadziej.
Marysia próbowała nalegać na spotkania prawnie miała prawo widywać się z wnukiem. Ale Natalia albo mówiła, że dziecko chore, albo że jest zajęta.
A potem w ogóle zmieniła numer. Marysia pojechała pod dawny adres sąsiedzi powiedzieli, że Natalia z rodzicami sprzedali mieszkanie i wyjechali do innego miasta. Dokąd nikt nie wiedział.
Hej, Marysiu! rozległ się głos przez płot. Żyjesz jeszcze?
To był sąsiad Piotr Kaczmarek, siedemdziesięcioletni wdowiec pełen energii. Z nieżyjącym już mężem Marysi przyjaźnili się od lat, a gdy ten odszedł, Piotr wziął sąsiadkę pod opiekę.
Żyję, Piotrze, gdzieżby mi się podziało uśmiechnęła się Marysia. Wpadnij, herbaty się napijemy.
Kiedy ja mam czas na herbatę? machnął ręką. Wybieram się do miasta, do apteki i po zakupy. Coś ci przywieźć?
Dziękuję, mam wszystko.
No to uważaj. Znam cię siedzisz tu jak sowa, nigdzie nie wychodzisz. To nie w porządku, Maryś. Trzeba żyć.
Piotr odjechał, a Marysia wróciła do domu. W przedpokoju na ścianie wisiały fotografie całe jej życie jak na dłoni.
Oto młodzi z mężem na ślubie, oto mały Jareczek stawiający pierwsze kroki, oto już dorosły syn z żoną i małym Adasiem. Wszyscy się uśmiechają, szczęśliwi.
Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień wlókł się w nieskończoność. Włączyła telewizor, ale nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i niepotrzebne.
Wzięła się za szydełkowanie, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się spać wcześniej, licząc, że sen przyniesie zapomnienie.
Mamo, mamo!
Marysia otworzyła oczy. Przed nią stał Jarek młody, uśmiechnięty, w tej kraciastej koszuli, którą dostała mu na urodziny.
Jarku! łkała kobieta. Synu mój!
Nie płacz, mamo. Przyszedłem cię ostrzec. Bądź ostrożna. Zło jest blisko, bardzo blisko.
Co mówisz? Jakie zło? Jarku!
Ale syn już rozpływał się w porannej mgle. Marysia obudziła się w łzach. Za oknem świtało, koguty piały na różne głosy. Sen był tak wyraźny, jakby Jarek naprawdę przyszedł.
Kobieta wstała, umyła się zimną wodą i wyszła na podwórze. Poranne powietrze było świeże i przejrzyste. W oddali, za rzeką, unosiła się mgła. Taki widok, że serce ściskało.
Babciu Marysiu! Babciu Marysiu!
Do furtki biegła dziewczynka około dziewięciu lat Weronika, wnuczka nieżyjącej przyjaciółki Marysi. Rodzice dziewczynki zginęli w wypadku dwa lata temu, i mieszkała w lokalnym domu dziecka.
Marysia często ją odwiedzała, przynosiła smakołyki, pomagała w lekcjach.
Weroniko, słoneczko! Co tak wcześnie?
Jedziemy na zbiór ziemniaków na pole. Wpadłam się pożegnać. Wrócę dopiero za tydzień.
Zaczekaj Marysia szybko weszła do domu i wróciła z paczką. Masz. Placek z kapustą, jabłka z sadu i cukierki. Podziel się z dziećmi.
Dziękuję! Dziewczynka mocno przytuliła kobietę. Bardzo cię kocham!
Ja też ciebie kocham, dziecko. Uważaj tam.
Weronika odeszła, a Marysia długo patrzyła za nią. Ile razy myślała, żeby zabrać dziewczynkę do siebie! Ale samotnej starszej kobiecie nie dają prawa do opieki.
Potrzebna pełna rodzina, mówią w opiece, stabilne dochody, zaświadczenia lekarskie. A jaka ona ma rodzinę?
Dzień minął na zwykłych obowiązkach. Marysia pielęgnowała grządki, karmiła kury, gotowała obiad. Pod wieczór była tak zmęczona, że położyła się wcześniej spać. I znowu przyszedł sen.
Tym razem Jarek stał przy furtce i machał ręką, jakby chciał kogoś zatrzymać.
Nie wpuszczaj! krzyczał. Mamo, nie wpuszczaj do domu! Niebezpieczeństwo!
Marysia obudziła się od pukania do drzwi. Na zegarze było wpół do jedenastej wieczorem. Kto mógł przyjść o tej porze?
Kto tam? spytała, nie otwierając.
Marysiu Nowak, to ja, Natalia. Otwórz, proszę!
Była synowa? Marysia zdziwiona otworzyła drzwi. Na progu stała Natalia rozczochrana, z dużą torbą w ręce, w pomiętym ubraniu.
Przepraszam, że tak późno. Mam kłopoty dom mi spłonął. Całkowicie. Ledwo uciekłam.
Boże! A Adaś? Gdzie Adaś?
U moich rodziców. Wyjechali nad morze, zabrali go ze sobą. Marysiu, mogę u ciebie zostać? Tylko na chwilę, dopóki coś nie znajdę.
Marysia spojrzała na nią uważnie. Natalia nigdy nie grzeszyła ciepłem wobec teściowej, a po śmierci Jarka unikała spotkań. A teraz
