Mój mąż każdego wieczoru zamykał się w łazience na dwie godziny: pewnej nocy wzięłam latarkę, zajrzałam i znalazłam dziurę w płytkach – a w niej tajemnicze paczuszki…

Mój mąż co wieczór zamykał się w łazience na dwie godziny: pewnej nocy wzięłam latarkę, przeszłam tam, żeby sprawdzić, i znalazłam dziurę za kafelkami w środku były dziwne woreczki
Ostatnio zachowywał się coraz dziwniej. Na początku myślałam, że ma kochankę. Wieczorami znikał, a w domu siedział cicho, jakby nad czymś rozmyślał. Ale potem zrozumiałam to nie była inna kobieta.
Każdego dnia zamykał się w łazience. Zakręcał wodę, żeby zagłuszyć dźwięki, i potrafił tam siedzieć nawet dwie godziny. Telefonu nigdy nie brał, więc na pewno z nikim nie rozmawiał. Kilka razy go pytałam:
Co ty tam robisz tak długo?
A on zawsze odpowiadał szorstko:
Nic, to nie twoja sprawa.
Rosła we mnie ciekawość a z nią strach. Co ukrywa? Dlaczego zachowuje się tak podejrzanie?
Mój mąż co wieczór zamykał się w łazience na dwie godziny: pewnej nocy wzięłam latarkę, przeszłam tam, żeby sprawdzić, i znalazłam dziurę za kafelkami w środku były dziwne woreczki
Pewnej nocy, gdy zasnął, postanowiłam zaryzykować. Wzięłam latarkę, żeby nie włączać światła, i po cichu weszłam do łazienki. Wszystko wyglądało normalnie. Czyste kafelki, biała wanna, znajomy zapach mydła.
Ale wtedy coś zauważyłam.
Za toaletą na ścianie były zadrapania i pęknięcia. A przecież niedawno remontowaliśmy łazienkę skąd się tu wzięły?
Dotknęłam jednego kafelka. Był ruchomy. Jedno pociągnięcie i spadł na podłogę, odsłaniając czarną dziurę w ścianie. Zamarłam, serce waliło mi jak oszalałe. Coś tam było schowane. Wsunęłam rękę i wyciągnęłam plastikowy woreczek. Potem jeszcze jeden.
Miałam drżące ręce. Rozerwałam folię i mało nie zemdlałam ze zgrozy. W środku były kobiece biżuteria: pierścionki, bransoletki, naszyjniki ale wszystkie w brunatno-czerwonych plamach. Wyschnięta krew. Na jednym pierścionku nawet tkwił kosmyk obcych włosów.
Mój mąż co wieczór zamykał się w łazience na dwie godziny: pewnej nocy wzięłam latarkę, przeszłam tam, żeby sprawdzić, i znalazłam dziurę za kafelkami w środku były dziwne woreczki
Zrobiło mi się niedobrze. Później zrozumiałam: mąż zabierał te przedmioty z miejsc zbrodni. Nie wiem, ile kobiet padło jego ofiarą, ale każdy kawałek biżuterii był dowodem, pamiątką po tych okropnych czynach.
Szybko, niemal w panice, włożyłam wszystko z powrotem do woreczków, schowałam do dziury i przykleiłam kafelek.
Tej nocy nie zmrużyłam oka. Leżałam obok niego, słuchałam jego spokojnego oddechu, a w głowie wirowały się obrazy zakrwawionej biżuterii. Zrozumiałam: człowiek, który spał obok mnie, był potworem.
Rano nie odezwałam się ani słowem. Spakowałam swoje rzeczy, trzasnęłam drzwiami i poszłam na policję. Więcej go nie widziałam, ale jestem pewna, że go aresztowali