Biznesmen szesnaście lat szukał swojej zaginionej córki, nie wiedząc, że od dawna mieszka i pracuje w jego domu…
Wanda płakała, wtulając twarz w poduszkę. Jej rozdzierające szlochy wypełniały ciszę pokoju. Marek nie mógł znaleźć sobie miejsca nerwowo chodził od ściany do ściany, próbując pojąć, jak to w ogóle mogło się stać.
Jak można było zgubić dziecko? zapytał, starając się powstrzymać gniew.
Ja jej nie zgubiłam! wybuchnęła Wanda. Siedziałyśmy na ławce, Kasia bawiła się w piaskownicy. Wokół było mnóstwo dzieci, sam wiesz. Nie da się pilnować każdego cały czas! A potem wszyscy się rozeszli… Od razu przeszukałam wszystko, każdy metr, a potem zadzwoniłam do ciebie!
Głos kobiety znów się załamał, a ona wybuchnęła jeszcze głośniejszym płaczem. Marek zatrzymał się, usiadł obok i delikatnie położył dłoń na jej ramieniu.
Przepraszam powiedział już łagodniej. Rozumiem. To nie jest zwykłe zaginięcie. Ktoś ją zabrał. Znajdę ich. Na pewno znajdę.
Poszukiwania pięcioletniej dziewczynki rozpoczęły się natychmiast. Policja pracowała non-stop, przeczesywano podwórka, piwnice, parki, lasy. Wszystkie siły rzucono na poszukiwania, ale ani śladu. Wydawało się, że dziecko rozpłynęło się w powietrzu, jakby zapadło się pod ziemię.
Marek postarzał się o dziesięć lat w jedną noc. Pamiętał przysięgę złożoną chorej żonie: sprawić, by Kasia była najszczęśliwszą dziewczynką na świecie, że będzie ją chronił bardziej niż własne życie. Dwa lata po śmierci pierwszej żony ożenił się z Wandą. Nalegała, mówiąc, że Kasia potrzebuje kobiecej opieki. Relacje między dziewczynką a macochą nie układały się najlepiej, ale Marek wierzył, że to tylko kwestia czasu.
Przez cały rok niemal nie panował nad sobą. Raz wpadał w ciągi alkoholowe, raz odmawiał nawet kieliszka. Firmą w tym czasie zarządzała młoda żona, i Marek nie miał nic przeciwko. Jedyną rzeczą, jaką robił codziennie, było dzwonienie na policję. Za każdym razem słyszał to samo: Brak nowych informacji.
Dokładnie rok po zaginięciu córki Marek przyjechał na plac zabaw, gdzie wszystko się zaczęło. Łzy spływały mu po policzkach.
Rok… Minął cały rok bez niej…
Dobrze, popłacz. Łzy oczyszczają duszę odezwał się głos obok.
Marek drgn
