Mądra teściowa
Gdy najmłodszy syn się ożenił, starsze dzieci dawno już się wyprowadziły córka wyszła za mąż i wyjechała z mężem do Wrocławia, a syn wyjechał na północ, do pracy. Wiesława od zawsze wiedziała, że starsi nie zagrzeją długo miejsca w ich wiosce córka kochała życie z błyskiem, całe dzieciństwo oklejała ściany wycinkami z magazynów, a syn mapami świata, też marzył nie o oborze i ogrodzie, lecz o dalekich krajach. Ale najmłodszy, Jarek, zawsze był jej chłopcem, i gdy mąż zmarł, powiedział wprost:
Mamo, nigdy cię nie zostawię, zawsze będziemy razem.
Stała wtedy nad grobem i powtarzała jak ja bez ciebie, Stasiu, jak ja bez ciebie. Córka też płakała, starszy zamarł jak lodowy głaz, a Jareczek, który ledwo skończył dwanaście lat, stał obok przez cały pogrzeb, podpierając ją swoim wątłym ramieniem. Słowa dotrzymał nawet na studiach wracał prawie co weekend. Dlatego szukał żony, która zgodzi się żyć z nim na wsi. Dom zbudował, choć na innej ulicy, bo obok nie było miejsca. Zapraszał matkę, by się przeprowadziła, ale Wiesława odmówiła po co dwie gospodynie pod jednym dachem?
Synową nazywano Zosia. Miała wielkie niebieskie oczy i długie, sięgające poniżej pasa włosy. Przywiózł ją Jarek z miasta uczyli się razem i, jak wyznał matce, już wtedy się o nią starał, ale ona go nie zauważała. Aż w końcu zauważyła. Wesele było huczne, wesołe zjechała się cała rodzina. Wiesławie synowa się podobała dobra dziewczyna, widać od razu, że z charakterem, ale właśnie takiej Jarek potrzebował. A że delikatnych rąk i w domu nic nie umiała? Nic trudnego Wiesława nauczy.
Pierwsza kłótnia wybuchła tydzień później, gdy Wiesława przyszła pomóc ugotować zupę, bo Jarkowi bez zupy nie wolno od dziecka miał słaby żołądek. Zosia nakrzyczała na teściową, że ma brudne ręce, a dotyka nimi chleb. No a czym Wiesława miała go dotykać? Nie kłóciła się, wyszła, a wieczorem Jarek poprosił, by więcej nie przychodziła, gdy go nie ma Zosia się denerwuje.
Nie gniewaj się, mamo, Zocha jest w ciąży, dlatego taka wrażliwa tłumaczył.
A Wiesława się nie gniewała. Wnuki to dobrze, będzie czym zatkać dziurę w sercu, bo odkąd dzieci wyjechały, w środku ciągle wieje chłodem.
Na powitanie młodziutkiej matki przyjechali rodzice, koleżanki i siostra. Wiesława próbowała zauważyć, że do noworodka tylu ludzi to jednak za dużo, ale Zosia nazwała ją zabobonną i wymownie spojrzała na męża. Jarek poprosił matkę, by nie wymyślała, tylko zrobiła wszystkim herbatę, bo zmęczeni po podróży. Wiesława zrobiła. I wszystkich nakarmiła, i naczynia pozmywała. A sama zerkała na wnuczkę taka malutka, taka śliczna, tak by ją w ramiona wziąć!
Mogę potrzymać? spytała.
Zosia spojrzała na jej dłonie i odparła:
Tylko umyj ręce.
Przecież właśnie naczynia myłam!
Właśnie dlatego! Co za niechlujstwo!
Rodzice Zosi wgapili się w Wiesławę, i zrobiło się jej głupio może naprawdę czegoś nie rozumie.
Wnuczkę w końcu potrzymała. Jak słodko pachniała! Cudowna dziewczynka. Do tego Zosia zmieniła zasady pozwoliła Wiesławie przychodzić, gdy Jarek był w pracy, bo sama nie dawała rady z domem. Wiesława się ucieszyła. Choć synowa zawsze znalazła sposób, by ją ukłuć, i wnuczki prawie nie dawała na ręce, ale Wiesława się przyzwyczaiła. Obrażała się, ale cóż było robić syn ją taką pokochał, więc i ona musi się dostosować. Najbardziej zabolało ją tylko to, że Zosia nie wzięła różowego kombinezonu, który Wiesława kupiła wnuczce.
Na targu go kupowałaś? Moja córka czegoś takiego nie będzie nosić! Poza tym już ciepło, po co dziecko w kombinezonie przegrzewać, wiosna na dworze!
Dziewczynkę nazwano Anią, jak szwagierkę, a Jarek obiecał, że drugą córkę nazwą na cześć Wiesławy. Ta nie wierzyła, że Zosia zechce rodzić wiele dzieci, więc specjalnie się nie łudziła. Ale się pomyliła.
Gdy obchodzili pierwsze urodziny Ani, Zosia i Jarek objęli się i oznajmili, że spodziewają się kolejnego dziecka. Matka Zosi jęknęła, że za wcześnie, a Wiesława wtrąciła, że u niej też między dziećmi różnica była nieduża, i nic. Szwagierka niechętnie zacisnęła usta zawsze tak robiła, gdy Wiesława się odzywała. W końcu wszyscy jednak się ucieszyli, zaczęli gratulować. Zosia się zarumieniła, mówiąc, że chce chłopca.
I tak się stało. Urodził się chłopiec, którego nazwano Stasiem, a Wiesława rozpłakała się nawet nie marzyła, że wnuka tak nazwą.
Do wnuka się bardzo przywiązała. Drugi poród Zosi był ciężki i tym razem już całkiem się poddała pozwalała Wiesławie pomagać w domu i zajmować się wnukami, szczególnie malutkim, który przez pierwszy rok życia niemal nie schodził jej z rąk.
Zosia leżała w łóżku i narzekała na ból głowy. Sporo przytyła, nie mogła zrzucić wagi i oskarżała teściową, że piecze ciasta. A jak bez ciast, skoro Jarek je tak uwielbia? Wiesława zresztą nie uważała, by Zosia była gruba. No, zaokrągliła się, ale to nawet lepiej. Ale ciast przestała piec.
Trzecim dzieckiem był Janeczek. Białawy, wątły, patrzeć na niego bez łez się nie dało. Wiesława spodziewała się, że Zosia znów na pół roku padnie do łóżka, lecz tym razem się przeliczyła synowa pielęgnowała Janeczka z takim zapałem, jakiego Wiesława u niej nigdy nie widziała. Nauczyła się gotować, robić masaże, utrzymywać dom w czystości. Wiesława zabierała starsze dzieci do siebie, więcej pomocy nie było potrzeby.
Dzieci rosły, Janeczek wciąż był chorowity, więc i ze szkołą Wiesława pomagała, zwłaszcza gdy we wsi zaginęła dziewczynka. Szukano jej długo przyjeżdżała policja, wolontariusze z psami. Znaleziono ją po miesiącu w rzece. I nie sama tam wpadła Jarek się wtedy przestraszył i poprosił matkę, by odprowadzała dzieci do szkoły.
Mądra teściowa: Sekrety harmonijnych relacji w rodzinie