Żeby uniknąć wstydu, zgodziła się żyć z garbatym mężczyzną Ale kiedy szepnął jej swoje życzenie do ucha, przysiadła
Wacek, to ty, synku?
Tak, mamo, ja! Przepraszam, że tak późno
Głos matki, drżący od niepokoju i zmęczenia, dobiegł z ciemnego przedpokoju. Stała tam w starym szlafroku, z latarką w ręce jakby czekała na niego całe życie.
Wacusiu, moje serduszko, gdzie ty się włóczyłeś aż do nocy? Niebo już czarne, gwiazdy świecą jak oczy leśnych zwierząt
Mamo, z Darkiem siedzieliśmy nad lekcjami. Przygotowania Po prostu straciłem poczucie czasu. Przepraszam, że nie dałem znać. Wiesz, że źle sypiasz
A może do dziewczyny chodziłeś? nagle zmrużyła podejrzliwie oczy. Zakochał się może, co?
Mamo, no co ty wygadujesz! zaśmiał się Wacek, ściągając buty. Ja nie jestem tym, na kogo dziewczyny czekają pod furtką. I komu ja taki potrzebny? Garbaty, z rękami jak u małpy, i z głową jak krzak?
Ale w jej oczach błysnął ból. Nie powiedziała, że widzi w nim nie potwora, lecz syna, którego wychowała w biedzie, w zimnie, w samotności.
Wacek naprawdę nie był urodziwy. Ledwo sięgał metra sześćdziesięciu, zgarbiony, z długimi, niemal do kolan rękami. Głowa duża, z kręconymi włosami, sterczącymi jak dmuchawce. W dzieciństwie wołali na niego małpka, leśny duszek, dziwadło. Ale wyrósł i stał się kimś więcej niż tylko człowiekiem.
On i jego matka, Halina Piotrowska, przyjechali do tej wsi, gdy miał dziesięć lat. Uciekli z miasta przed biedą, przed hańbą: ojca wsadzili, matka odeszła. Zostali tylko we dwoje. Dwoje przeciwko całemu światu.
Nie żywotny ten twój Wacek mruczała baba Jadzia, patrząc na chudego chłopca. Zapadnie się pod ziemię i śladu nie zostanie.
Ale Wacek się nie zapadł. Wczepił się w życie jak korzeń w kamień. Rósł, oddychał, pracował. A Halina kobieta o sercu ze stali i dłoniach zniszczonych w piekarni piekła chleb dla całej wsi. Po dziesięć godzin dziennie, rok za rokiem, aż i sama się złamała.
Gdy położyła się, nie mogąc już wstać, Wacek stał się synem, córką, lekarzem i niańką. Mył podłogę, gotował kaszę, czytał na głos stare gazety. A gdy umarła cicho, jak wiatr znika z pola stał przy trumnie, zaciśniętymi pięściami, i milczał. Bo łez już w nim nie było.
Ludzie jednak nie zapomnieli. Sąsiedzi przynosili jedzenie, dawali ciepłe ubrania. A potem niespodziewanie zaczęli do niego przychodzić. Najpierw chłopaki, zafascynowani radiotechniką. Wacek pracował w radiowęźle naprawiał odbiorniki, nastawiał anteny, lutował przewody. Miał złote ręce, choć niezgrabne na pierwszy rzut oka.
Potem zaczęły zaglądać dziewczyny. Najpierw tylko na herbatę z konfiturami. Potem zostawały dłużej. Śmiały się. Rozmawiały.
I pewnego dnia zauważył: jedna z nich Kinga zawsze zostawała ostatnia.
Nie śpieszysz się? spytał, gdy już wszyscy wyszli.
Nie mam gdzie się śpieszyć cicho odpowiedziała, patrząc w podłogę. Macocha mnie nienawidzi. Trzech braci brutalni, źli. Ojciec pije, a ja jestem dla nich zbędna. Mieszkam u koleżanki, ale i tam nie na zawsze A u ciebie jest cicho. Spokojnie. Tu nie czuję się samotna.
Wacek spojrzał na nią i po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że może być komuś potrzebny.
Zostań u mnie po prostu powiedział. Pokój po mamie stoi pusty. Będziesz gospodynią. A ja ja niczego nie będę wymagał. Ani słowa, ani spojrzenia. Po prostu bądź.
Ludzie zaczęli gadać. Szeptali za plecami:
Jak to? Garbus i piękność? To śmieszne!
Ale czas mijał. Kinga sprzątała, gotowała zupę, uśmiechała się. A Wacek pracował, milczał, dbał.
I gdy urodziła syna, cały świat się przewrócił.
Na kogo on podobny? pytali we wsi.
A chłopiec, Kuba, patrzył na Wacka i mówił: Tato!
I Wacek, który nigdy nie myślał, że zostanie ojcem, nagle poczuł, jak coś ciepłego otwiera się w jego piersi jak małe słońce.
Uczył Kubę naprawiać gniazdka, łowić ryby, czytać sylabami. A Kinga, patrząc na nich, mówiła:
Powinieneś znaleźć kobietę, Wacek. Nie jesteś sam.
Jesteś mi jak siostra odpowiadał. Najpierw ciebie wydam za mąż. Za dobrego, porządnego. Potem zobaczymy.
I taki człowiek się znalazł. Młody, z sąsiedniej wsi. Uczciwy. Pracowity.
Wyprawili wesele. Kinga wyjechała.
Ale pewnego dnia Wacek spotkał ją na drodze i powiedział:
Chcę cię prosić Oddaj mi Kubę.
Co? zdziwiła się. Po co?
Wiem, Kinga. Gdy rodzi się dziecko wszystko się zmienia. Ale Kuba to nie twoja krew. Zapomnisz o nim. A ja ja nie zapomnę.
Nie oddam go!
Nie zabieram cicho odpowiedział Wacek. Przyjeżdżaj, kiedy zechcesz. Po prostu pozwól mu żyć ze mną.
Kinga na moment zamyśliła się. Potem zawołała syna:
Kubusiu! Chodź tu! Powiedz, z kim chcesz mieszkać ze mną czy z tatą?
Chłopiec podbiegł, oczy mu błyszczały:
A nie można, jak dawniej? Żeby mama i tata byli razem?
Nie smutno powiedziała Kinga.
To zostaję z tatą! krzyknął Kuba. A ty, mamo, przyjeżdżaj w gości!
I tak się stało.
Kuba został. I Wacek po raz pierwszy naprawdę stał się ojcem.
Ale pewnego dnia Kinga znów przyszła:
Przenosimy się do miasta. Zabieram Kubę.
Chłopiec zaryczał jak zranione zwierzątko, objął Wacka:
Nigdzie nie jadę! Zostaję z tatusiem!
Wacek szepnęła Kinga, patrząc w podłogę. On on nie jest
