Wyobraź sobie, co moglibyśmy osiągnąć, gdybyśmy cenili ludzi bardziej niż zysk. Wyobraź to sobie.

Wyobraź sobie, co moglibyśmy osiągnąć, gdybyśmy cenili ludzi bardziej niż zysk. Wyobraź to sobie.

**Wyobraź sobie**

Wyobraź sobie miasto, w którym nikt nie jest niewidzialny.
Gdzie woźny ma swoje imię zapamiętane równie dobrze jak prezes.
Gdzie wartość człowieka nie mierzy się w złotówkach, lecz w serdeczności.

Zobacz świat, w którym pierwsze pytanie na spotkaniach biznesowych brzmi nie *Ile to będzie kosztować?*,
lecz *Ile żyć to poprawi?*
Gdzie innowacje nie pędzą na rynek dla maksymalnego zysku,
lecz dojrzewają powoli, z troską, bo ich celem jest leczyć, uczyć, podnosić.

Wyobraź sobie szkoły, w których każde dziecko otrzymuje uwagę nie za oceny,
lecz dlatego, że każdy umysł to historia warta wysłuchania.
Szpitale, w których pacjenci to nie numery,
lecz imiona z marzeniami, które wciąż czekają na spełnienie.
Miejsca pracy, gdzie weekendy należą do rodzin, a nie do terminów.

A gdyby najbogatsi nie byli ci z największymi kontami,
lecz ci, którzy tworzą najwięcej szans dla innych?
Gdyby prawdziwą giełdą nie była ta przy ulicy Książęcej,
lecz chwile życzliwości wymieniane między obcymi każdego dnia?

Wyobraź sobie rządy mierzące sukces nie PKB,
lecz uśmiechami, umiejętnością czytania, mniejszą liczbą łez wylanych w ciszy.
Sąsiadów rywalizujących nie o to, by się wzajemnie przyćmić,
lecz by zobaczyć, kto potrafi drugiego podnieść wyżej.

I wyobraź siebie w takim świecie
nie pędzącego, nie bojącego się, nie liczącego
lecz żyjącego, naprawdę,
bo jesteś ceniony po prostu za to, że jesteś człowiekiem.

**Wyobraź sobie. A potem zacznij.**