Co ja? Staruszka jestem? Niedołężna? głos matki zadźwięczał urazą. A ja jeszcze oho-ho!
Kasia! Kasieńko! Ile można cię wołać?! krzyk matki roznosił się po całym mieszkaniu, przebijając nawet zamknięte drzwi pokoju dziecięcego, gdzie Katarzyna próbowała uśpić trzyletniego Jasia.
Mamo, poczekaj pięć minut! Synuś zasypia! odparła, gładząc chłopca po plecach.
Jakie pięć minut?! Źle się czuję! Ciśnienie skacze! Obiecałaś przynieść leki! w głosie matki pojawiły się dobrze znane histeryczne nuty.
Kasia westchnęła. Jaś już prawie spał, ale teraz znów otworzył oczy i patrzył na nią z niepokojem.
Mamusiu, babcia płacze? szepnął.
Nie, słoneczko, nie płacze. Śpij, śpij Kasia pocałowała synka w czoło, ale w środku wszystko się w niej ścisnęło. Mama nie płakała wrzeszczała. A to było jeszcze gorsze.
Wanda Stanisławówna siedziała w kuchni, teatralnie przyciskając dłoń do serca i ciężko oddychając. Zobaczywszy córkę, wyrzutowo pokręciła głową.
No widzisz, do czego doprowadziłaś! Serce wali, w głowie się kręci! A ty z wnuczkiem się bawisz! Mówiłam najpierw leki, potem dzieci!
Mamo, jak można tak mówić? Dziecko zasypia, nie można go zostawić w połowie. Jaś będzie się potem wiercił całą noc. Kasia sięgnęła po znajome tabletki na ciśnienie, nalała szklankę wody.
A ja mam umierać, tak? Wanda Stanisławówna obrażona odwróciła się. Dawniej tak nie robiłaś. Jak tylko poprosiłam, od razu biegłaś. A teraz Teraz twoja rodzina ważniejsza niż własna matka!
Kasia w milczeniu podała matce tabletki. Tak, dawniej rzeczywiście rzucała wszystko i biegła na pierwsze wezwanie. Był czas, gdy prośba mamy brzmiała właśnie jak prośba: Kasieńko, złotko, przynieś mi proszę lekarstwo. Teraz było to rozkazem: Kasia! Natychmiast daj tabletki!.
Mamo, weź lekarstwo, połóż się. Będzie ci lepiej cicho powiedziała Kasia.
Położę się! Łatwo powiedzieć! A kto obiad ugotuje? Kto Jasia do przedszkola przygotuje? Wanda Stanisławówna zaczęła wyliczać swoje obowiązki, a z każdym słowem jej głos stawał się bardziej oburzony. Ja tu nie służąca jestem! Pomagam wam, zdrowie poświęcam, a wy
Mamo, nikt cię nie zmusza do gotowania. Ja mogę to zrobić przerwała jej Kasia.
Tak? A kiedy ty gotujesz? Po dziewiątej wieczorem! Dziecko głodne, mąż z pracy wróci też jeść będzie chciał. Nie, ja na to patrzeć nie mogę!
Kasia usiadła naprzeciw matki. Mieszkały razem od dwóch lat, od kiedy urodził się Jaś. Wtedy mama musiała się do nich przeprowadzić z swojego mieszkanka pomagać z wnukiem. Na początku to rzeczywiście była pomoc. Wanda Stanisławówna z radością zajmowała się malcem, gotowała, sprzątała. A Kasia pracowała i czuła się bezpieczna w domu wszystko pod kontrolą, dziecko pod opieką kochającej babci.
Ale coś się stopniowo zmieniło. Matczyne propozycje pomocy stały się obowiązkami. A prośby żądaniami.
Wiesz co, mamo ostrożnie zaczęła Kasia może pomyślimy o znalezieniu Jasiowi dobrej niani? Ty się męczysz, denerwujesz
Niani!? Wanda Stanisławówna aż podskoczyła na krześle. Obcą kobietę do mojego wnuka? Oszalałaś? Kto go lepiej wychowa niż ja? Kto lepiej nakarmi, ubierze?
Mamo, nie mówię, że gorzej. Po prostu ty
Co ja? Starucha jestem? Niedołężna? głos matki zabrzmiał urazą. A ja jeszcze oho-ho! Dziesięciu takich wnuków bym wychowała! Tylko potrzebuję trochę pomocy, zrozumienia! A nie tego, co teraz robisz!
W przedpokoju rozległy się kroki to wrócił z pracy Piotr, mąż Kasi. Odetch
