Wyobraź sobie, co moglibyśmy osiągnąć, gdybyśmy cenili ludzi bardziej niż zysk. Wyobraź sobie.
**Wyobraź sobie**
Wyobraź sobie miasto, w którym nikt nie jest niewidzialny.
Gdzie woźna Krystyna jest pamiętana tak samo jak prezes Nowak.
Gdzie wartość człowieka mierzy się nie w złotówkach, ale w życzliwości.
Zobacz świat, w którym pierwsze pytanie na spotkaniach biznesowych brzmi nie *Ile to będzie kosztować?*,
lecz *Ile osób dzięki temu poprawi swoje życie?*
Gdzie innowacje nie są pchane na rynek dla maksymalnego zysku,
lecz pielęgnowane powoli, z troską, bo ich celem jest leczyć, uczyć, podnosić.
Wyobraź sobie szkoły, w których każde dziecko dostaje uwagę nie ze względu na oceny,
ale dlatego, że każdy umysł to opowieść warta wysłuchania.
Szpitale, gdzie pacjenci to nie numery,
ale imiona z marzeniami, które wciąż czekają na spełnienie.
Miejsca pracy, gdzie weekendy należą do rodzin, a nie do terminów.
Co, jeśli najbogatsi nie są ci z największymi kontami,
lecz ci, którzy stwarzają najwięcej szans dla innych?
Gdyby prawdziwa giełda nie była na Wall Street,
lecz w codziennych wspólnych chwilach życzliwości między obcymi?
Wyobraź sobie rząd mierzący sukces nie PKB,
ale uśmiechami, umiejętnością czytania, mniejszą liczbą łez wylanych w samotności.
Sąsiadów rywalizujących nie o to, kto błyszczy bardziej,
ale o to, kto bardziej podniesie drugiego.
I wyobraź sobie siebie w takim świecie
nie pędzącego, nie bojącego się, nie liczącego
lecz po prostu żyjącego, w pełni,
bo jesteś ceniony za to, że jesteś człowiekiem.
**Wyobraź sobie. A potem zacznij.**
