Pamiętam, jak dawno temu, w cieniu warszawskiego dworca kolejowego, stał mężczyzna w eleganckim garniturze, nieruchomo patrząc na list w mojej dłoni, jakby to było jedyne, co w życiu się liczyło. Eliasz leżał w moich ramionach, ledwo łapiąc oddech. Jego skóra była blada, wargi zimne, a serce zwalniało. Nie miałem czasu na namysły ręce działały szybko. Rozdarłem kopertę.
W środku nie było długiego tekstu, a jedynie stare zdjęcie, zapisaną na odwrocie adresatkę i imię wyraźnym, czarnym drukiem: Aleksander Warda. Gdy tylko zobaczyłem to nazwisko, uśmiech mężczyzny zniknął. Jego oczy się zwęziły, szczęka napinała się.
Nie powinieneś tego czytać rzekł, głosem niskim i ostry jak brzytwa.
Kim jest Aleksander Warda? zapytałem, wpatrując się w niego.
Podszedł bliżej. To imię spali to miasto do popiołu. Lepiej go wyrzucić z pamięci i zapomnieć, że kiedykolwiek je widziałeś.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, rozległ się donośny gwizdek, a pociąg towarowy przetoczył się obok, potrząsając szopą. Ziemia pod stopami drżała, lecz mężczyzna w garniturze nie odwracał wzroku od listu.
Eliasz jęknął w moich ramionach, oczy na chwilę się otworzyły. Znajdź go Natan zanim oni go znajdą.
Znowu zasłabł. Serce ścisnęło mnie paniką. Eliaszu! Trzymaj się!
Głos tego w garniturze stał się lodowaty. Gdy pójdziesz po Aleksandra Wardę, podpisujesz wyrok śmierci. I brata, jeśli przetrwa noc.
Stanąłem między nim a Eliaszem. Dlaczego więc tak się boisz?
Jego uśmiech był bladej nadziei. Bo Aleksander Warda jedyny żywy człowiek zna prawdę o twojej matce i o tym, dlaczego cię porwano.
Słowa uderzyły mnie jak cios. Ściskałem list tak mocno, że papier zmiękł. Wtedy Klara, trzymająca pistolet, wkroczyła przed mnie.
Cofnij się kazała mężczyźnie.
Uśmiech wrócił na twarz. Znowu bohaterka, Klara? Byłaś jedną z nas. Wiesz, jak to kończy.
Nie uwierzysz, że nie odchodzę stąd z tym listem odparła.
Patrzyli na siebie w napiętej ciszy, przerywanej jedynie kroplą wody spływającą z dachu i przygasłym oddechem Eliasza. W końcu mężczyzna cofnął się powoli.
To nie koniec, Natanie. Ten list cię zniszczy. A kiedy tak się stanie będę przyglądał się twojej zagładzie.
Z limfą w rękach zniknął w cieniach kolejowego podwórka. Cisza znów nastała, lecz moje dłonie drżały nie ze strachu, lecz z rosnącej gniewu.
Idziemy pod ten adres rzekłem Klarze. Dziś w nocy.
Jej oczy rozszerzyły się. Natanie, nie rozumiesz
Rozumiem wystarczająco przerwałem. Aleksander Warda wie, gdzie jest moja matka. Jeśli będę musiał spalić całe miasto, by ją odnaleźć, zrobię to.
Ewelina, trzymająca ranne ramię, próbowała wstać. Nie wiesz, jak niebezpieczny jest Warda. Pracował dla twojego ojca przed pożarem. Był jedynym, któremu ojciec ufał ze wszystkim.
Spojrzałem na nią ostro. Gdzie on się teraz znajduje?
Zawahała się, patrząc na Klarę. Ten adres nie jest jego domem. To kryjówka. Jeśli tam jest, to ukrywa się przed tymi samymi ludźmi, co ciebie polują.
Klara pokręciła głową. Natanie, nie wchodzisz tam bez wsparcia. Warda nie ufa nikomu. Jeśli pomyśli, że jesteś z jego wrogami, zastrzeli cię, zanim zdążysz odezwać się słowem.
Spojrzałem na Eliasza. Jego oddech wciąż był nierówny, a ręka lekko drgnęła w mojej dłoni. Trzymał się jeszcze.
Idę powiedziałem. A wy albo ze mną, albo staniecie mi na drodze.
Klara nie odpowiedziała, ale nie powstrzymała mnie.
Wyszliśmy z szopy, przemierzając mroki kolejowego podwórka. Każdy szmer podnosił serce: dźwięk luźnego łańcucha w wietrze, skrzypienie rdzy, dalekie echo kroków. Trzymałem Ewelinę za ramię, by nie upadła.
Adres kryjówki znajdował się zaledwie dwie uliczki dalej, za starym magazynem. Z zewnątrz wyglądał na opuszczony deski przybite na oknach, drzwi lekko rozchwiane.
Gdy podeszliśmy bliżej, zobaczyłem małe czerwone światło na ścianie. Kamera.
Śledzą nas mruknąłem.
Klara zapukała trzykrotnie, zatrzymała się, potem dwukrotnie ponownie. To ja zawołała.
Po długiej chwili drzwi powoli się otworzyły. Wewnątrz stał wysoki mężczyzna z siwą brodą, oczy jak stal, w lewej dłoni pistoletem skierowanym w moje serce.
Natanie Grzegorzewski odezwał się.
Zamarłem. Znasz mnie?
Znam wszystko o tobie odpowiedział. I o twoim bracie.
Więc wiesz, że potrzebuję odpowiedzi dodałem.
Zaproponował, byśmy weszli. Wnętrze kryjówki było przytłumione, wypełnione zapachem tytoniu. Na ścianach leżały mapy, zdjęcia połączone czerwonym sznurkiem.
W samym centrum stało zdjęcie mojej matki nie to z listu, lecz nowsze, w rynku, w prostym szalu, z oczami, które zawsze widziałem w lustrze.
Zaciążyło mi w gardle. Gdzie ona jest?
Aleksander Warda podszedł bliżej. Żyje. I jest w większym niebezpieczeństwie, niż możesz sobie wyobrazić.
Zabierz mnie do niej nalegałem.
Jeśli teraz pójdziesz, doprowadzisz ich prosto do niej. Zabiją ją, zanim zdążysz wypowiedzieć jej imię ostrzegł.
Zaciśnięte pięści drżały. Całe życie odmawiano mi spotkania z matką. Nie czekam kolejnych dwudziestu lat.
Jego oczy złagodniały. Natanie ludzie, którzy po tobie gonili, nie szukają tylko pieniędzy czy władzy. Chcą czegoś, co twoja matka ma. Coś, co twój ojciec zostawił jej przed śmiercią. Jeśli to zdobędą miasto legnie w gruzach.
Klara przemówiła po raz pierwszy od wejścia. Co to jest?
Warda westchnął, spoglądając na wciąż w mojej dłoni list. Masz już część. Reszta jest z nią.
Ewelina przerwała napięcie. Co się stanie, jeśli zdobędą obie części?
Warda odpowiedział prostym zdaniem. Nie tylko cię zabiją. Wymazują was wszystkich. Jakbyście nigdy nie istnieli.
Cisza wypełniła pokój. Spojrzałem ponownie na zdjęcie matki. Jej uśmiech był słaby, lecz prawdziwy. Żyła.
Po raz pierwszy od lat poczułem nadzieję, choć wiedziałem, że nadzieja nie ochroni jej.
Powiedz mi, co mam zrobić wymusiłem.
Jego spojrzenie spotkało się z moim. Najpierw musisz być gotów zabić człowieka, który ten pożar rozpalił.
Kto to? zapytałem.
Jego szczęka napinała się. Ten sam, co od lat cię ściga od chwili, gdy wciągnąłeś brata do szpitala. Człowiek w garniturze.
Krew w żyłach przyspieszyła. Widziałem jego szyderczy uśmiech w deszczu, słyszałem jego głos w szumie.
Nie uciekałem już. Teraz to ja byłem łowcą.
Warda odłożył pistolet, a Klara jeszcze mocniej przycisnęła spust. Twarz Eweliny bledła.
A ja? Czułem ogień w żyłach. Przez lata biegłem, żyjąc z kawałkami prawdy i półodpowiedziami. Teraz miałem imię, twarz i cel.
Człowiek w garniturze.
Ten sam, co prawie odbierał życie Eliaszowi. Ten sam, co znał przyczynę zniknięcia mojej matki. Ten sam, co spalił moją przeszłość w popiół.
Zbliżyłem się do Wardę, głos był niski, lecz pewny.
Powiedz mi, gdzie go znajdę.
Patrzył na mnie nieprzerwanie. Nie jesteś gotowy.
Uderzyłem pięścią w stół, rozrzucając zdjęcia. Mój brat umiera! Moja matka ukrywa się! Nie mów mi, że nie jestem gotowy.
W jego masce pojawiła się szczelina. Jego szczęka drgnęła. Powoli odłożył pistolet.
Przypominasz mi ojca mruknął. Ten sam ogień, ta sama upartość. Dlatego boją się ciebie.
Wyciągnął z płaszcza kolejny, pożółkły kopertę, zgniecioną jakby noszoną latami. Położył ją przed mną.
W środku jest pierwszy krok. Gdy ją otworzysz, nie będzie odwrotu. Albo uratujesz rodzinę jego oczy stwardniały albo ją pogrzebiesz.
Patrzyłem na kopertę, serce waliło w uszach. Słaby oddech Eliasza odbijał się w myślach. Oczy matki na zdjęciu zdawały się przenikać mnie.
Powoli sięgnąłem po kopertę. W tej chwili zrozumiałem polowanie już się rozpoczęło.
Nie walczyłem już tylko o odpowiedzi. Walczyłem o krew. A kiedy w końcu znajdę człowieka w garniturze, nie będzie już łowcą. Będzie ofiarą.
