**Dziennik**
Gdy mój mąż, Marek, odszedł trzy lata temu, mój świat przewrócił się do góry nogami w ciągu jednej nocy.
Straciłam człowieka, który był moim najlepszym przyjacielem od studiów tego, który pamiętał, jak lubię herbatę, śmiał się z moich najgorszych żartów i zawsze trzymał mnie za rękę, gdy przechodziliśmy przez ulicę, nawet po dwudziestu latach razem.
Nie mieliśmy dzieci. Mieliśmy marzenia, plany i mały dom wypełniony wspomnieniami, ale nie było w nim małych stóp. Choć kochałam rodzinę Marka, zawsze czułam, że moja relacja z jego siostrą, Katarzyną, była napięta.
Dla niej byłam tą kobietą, którą Marek poślubił nigdy tak naprawdę rodziną.
Dwa miesiące po pogrzebie zadzwoniła Katarzyna. Jej głos był ostry, niemal urzędowy.
Wkrótce dostaniesz list powiedziała. Testament Marka jest w trakcie realizacji. Powinnaś wiedzieć nie jesteś w nim uwzględniona. Marek chciał, żeby wszystko zostało w rodzinie.
Jej słowa zabolały. W rodzinie? Czy ja nią nie byłam? Byłam jego żoną przez dwie dekady. Dzieliliśmy wszystko rachunki, marzenia, smutki, radości.
Postarałam się odpowiedzieć spokojnie.
Katarzyno, Marek i ja budowaliśmy życie razem. Nie rozumiem
Ale mnie przerwała.
Słuchaj, nie chcemy się kłócić. Tak chciał. Zajmiemy się twoimi rzeczami z domu, gdy sprawy spadkowe się uregulują.
Gdy się rozłączyła, moje ręce drżały. Nie wiedziałam nawet, o jaki list chodzi ale czułam, że muszę to doprowadzić do końca.
Tydzień później przyszła gruba koperta od notariusza, pana Nowaka. W środku było zaproszenie na odczytanie testamentu Marka.
Katarzyna sugerowała, że zostałam całkowicie pominięta, ale w liście wyraźnie wymieniono mnie jako jedną z osób, które mają być obecne.
Zadzwoniłam do pana Nowaka, lekko drżącym głosem.
Powiedziano mi że nie ma mnie w testamencie. Czy powinnam tam być?
Brzmia
