Syn wystawił na publiczną dyskusję
Mamo, widziałaś, co syn o tobie napisał? głos Agnieszki drżał ze wzburzenia, telefon prawie wypadł jej z ręki. Nie, nie o mnie, o tobie! Krzysiu! Twój ukochany Krzysio! Wrzucił to w necie!
Maria Stanisławowa wolno opadła na kuchenny stołek, mocniej przycisnęła słuchawkę do ucha. W brzuchu coś boleśnie się ścisnęło, jak wtedy, gdy lekarze ogłosili diagnozę Stefanowi. Tylko teraz było jeszcze gorzej.
Co napisał, Agusiu? wyszeptała, choć już domyślała się, że nic dobrego nie usłyszy.
Tam tam cała ściana tekstu! O tym, jaka jesteś matką! Że całe życie go kontrolowałaś, nie dałaś żyć! Że przez ciebie nie układa mu się życie osobiste! Mamo, nie mogę tego czytać, ręce mi się trzęsą! A te komentarze Boże, co ludzie pisać!
Maria zamknęła oczy. Kuchnia wokół niej pociemniała, tylko lodówka warczała cicho, jak zawsze wieczorami. Na stole stygła niedojedzona kasza gryczana Krzysio nie przyszedł na kolację, choć specjalnie ugotowała, jak lubi, z kotletami mielonymi.
Mamo, słyszysz mnie? zaniepokoiła się Agnieszka.
Słyszę, córeczko. A co tam w komentarzach?
Nie chcę powtarzać. Lepiej sama nie czytaj, dobrze? Twoje serce Przyjadę do ciebie, dobrze?
Nie trzeba, Aga. Już późno, dzieci kłaść spać. Ja ja sobie poradzę.
Odłożywszy słuchawkę, Maria długo siedziała nieruchomo. Za oknem gęstniały październikowe zmierzchy, na podwórku zapaliły się latarnie. Gdzieś płakało dziecko, zatrzasnęły się drzwi klatki. Zwykłe dźwięki zwykłego wieczoru, tylko w środku wszystko stanęło na głowie.
Krzysztof wrócił około jedenastej, śmierdząc piwem i papierosami. Maria czekała na niego w przedpokoju, patrzyła, jak ściąga buty, nie patrząc na nią.
Kolacja stoi szepnęła.
Nie chce mi się rzucił, wieszając kurtkę na wieszaku, wciąż unikając jej wzroku.
Krzysiu
Co? odwrócił się gwałtownie, a w jego oczach zobaczyła coś obcego. Złość? Wstyd? Tłumaczenie?
Po co to napisałeś?
Syn milczał, pocierał nasadę nosa. Maria nagle zauważyła, jak postarzał się w ostatnich miesiącach. Krzysztof miał już trzydzieści dwa lata, a ona wciąż widziała w nim chłopca, który wracał ze szkoły i opowiadał o bójkach i pałach.
Mamo, nie chciałem cię urazić wydukał w końcu. Po prostu mam teraz ciężki okres. Z Olą się rozstaliśmy, w pracy problemy. A psycholożka powiedziała, że muszę przepracować dziecięce traumy.
Traumy? powtórzyła Maria. Jakie traumy, Krzysiu? Co ja ci takiego zrobiłam?
Mamo, no przecież wiesz Zawsze byłaś zbyt opiekuńcza. Pamiętasz, jak na studiach dzwoniłaś codziennie, pytałaś, czy jadłem, czy ciepło się ubrałem? Jak poznałaś się z moją sąsiadką z akademika i prosiłaś, żeby na mnie uważała?
Maria oparła się o ścianę. Tak, pamiętała tę sąsiadkę, Kasię. Dobra dziewczyna, z wielodzietnej rodziny. Częstowała ją domowymi pierogami, prosiła, żeby czasem nakarmiła Krzysia, jak zapomniał zjeść. Co w tym złego?
A pamiętasz ciągnął Krzysztof, wchodząc do pokoju jak przyjeżdżałaś co weekend? Przywoziłaś słoiki z zupą, prałaś mi ubrania? Chłopaki się ze mnie śmiali.
Chciałam pomóc szepnęła. Mam tylko ciebie i Agnieszkę. Po śmierci taty
Właśnie o to chodzi! wybuchnął syn. Wylałaś na nas całą swoją niewykorzystaną miłość! A my się dusiliśmy! Aga przynajmniej wyszła za mąż, wyprowadziła się, a ja
A ty co? Zabraniałam ci czegoś? Przeszkadzałam się ożenić?
Krzysztof opadł na kanapę, schował twarz w dłoniach.
Mamo, nie rozumiesz. Tak, nigdy niczego nie zabraniałaś. Ale zawsze byłaś TAK BLISKO! Zawsze! Moje dziewczyny karmiłaś, rozpieszczałaś, a one potem czuły się zbędne. Po co ja im, skoro mają mamę, która wszystko za mnie robi?
Ola też tak myślała?
Ola westchnął ciężko. Ola powiedziała, że jestem infantylny. Że w moim wieku mieszkam z mamą jak nastolatek. Że pora nauczyć się samodzielności.
Maria powoli przeszła do kuchni, włączyła czajnik. Ręce jej drżały, ledwie udało się postawić kubki na stole. Krzysztof podążył za nią, w progu się zatrzymał.
Mamo, nie chciałem cię zranić. Słowo. Ale musiałem to z siebie wyrzucić, rozumiesz? A w internecie jakoś łatwiej. Ludzie dzielą się doświadczeniami, radzą
I co ci poradzili? spytała, nie odwracając się.
Różnie. Niektórzy mówią, żeby się wyprowadzić. Inni żeby postawić granice. A są tacy, co piszą, że sami mają podobne problemy.
Maria nalała herbatę, dosypała cukru. Przypomniała sobie, jak dwadzieścia lat temu stała w tej samej kuchni i parzyła herbatę dla Stefana, gdy źle się czuł po chemii. Jak prosił, żeby nie odchodziła, trzymał ją za rękę i mówi
