Syn wystawił na publiczne forum
Mamo, widziałaś, co syn o tobie napisał? głos Bożeny drżał ze wzburzenia, słuchawka niemal wypadła jej z rąk. Nie, nie o mnie, o tobie! Wojtek! Twój ukochany Wojtuś! Wrzucił to w internecie!
Anna Kowalska powoli opadła na kuchenny stołek, mocniej przycisnęła słuchawkę do ucha. W brzuchu coś boleśnie się ścisnęło, jak wtedy, gdy lekarze ogłosili diagnozę Janowi. Tylko teraz było jeszcze gorzej.
Co tam napisał, Bożenko? szepnęła, choć domyślała się, że nic dobrego jej nie czeka.
Tam… tam cała ściana tekstu! O tym, jaka jesteś matką! Że całe życie go kontrolowałaś, nie dałaś mu żyć! Że przez ciebie nie ma życia osobistego! Mamo, nie mogę tego czytać, ręce mi się trzęsą! A te komentarze… Mój Boże, co ludzie piszą!
Anna zamknęła oczy. Kuchnia wokół niej pociemniała, tylko lodówka wciąż cicho buczała, jak zawsze wieczorami. Na stole stygła niedojedzona kasza gryczana Wojtek nie przyszedł na kolację, choć specjalnie ugotowała, jak lubi, z kotletami mielonymi.
Mamo, słyszysz mnie? zaniepokoiła się Bożena.
Słyszę, córeczko. A co w komentarzach?
Nie chcę powtarzać. Lepiej sama nie czytaj, dobrze? Twoje serce… Przyjadę do ciebie, dobrze?
Nie trzeba, Bożenka. Już późno, dzieci do łóżka trzeba położyć. Ja… ja sobie poradzę.
Odłożyła słuchawkę i długo siedziała nieruchomo. Za oknem gęstniały październikowe zmierzchy, na podwórku zapaliły się latarnie. Gdzieś płakało dziecko, trzasnęły drzwi klatki schodowej. Zwykłe dźwięki zwykłego wieczoru, ale w środku wszystko się przewróciło.
Wojtek wrócił około jedenastej, śmierdział piwem i papierosami. Anna spotkała go w przedpokoju, patrzyła, jak ściąga buty, nie patrząc na nią.
Kolację zjesz? spytała cicho.
Nie chcę. Powiesił kurtkę na wieszaku, wciąż unikając jej wzroku.
Wojtusiu…
Co? odwrócił się gwałtownie, a w jego oczach zobaczyła coś obcego. Złość? Wstyd? Tłumaczenie?
Po co to napisałeś?
Syn milczał, potarł nasadę nosa. Anna nagle zauważyła, jak postarzał się w ostatnich miesiącach. Wojtek miał już trzydzieści dwa lata, a ona wciąż widziała w nim chłopca, który wracał ze szkoły i opowiadał o bójkach i dwójach.
Mamo, nie chciałem cię urazić powiedział w końcu. Po prostu… mam teraz trudny okres. Z Olą się rozstaliśmy, w pracy problemy. A psycholożka powiedziała, że muszę przepracować dziecięce traumy.
Traumy? powtórzyła Anna. Jakie traumy, Wojtku? Co ja ci takiego zrobiłam?
Mamo, no przecież wiesz… Zawsze byłaś zbyt… troskliwa. Pamiętasz, jak na studiach dzwoniłaś codziennie, pytałaś, czy jadłem, czy ciepło się ubrałem? Jak poznałaś sąsiadkę z akademika i prosiłaś, żeby na mnie uważała?
Anna oparła się o ścianę. Tak, pamiętała tę sąsiadkę, Kasię. Dobra była dziewczyna, z dużej rodziny. Częstowała ją pierogami, prosiła, by czasem nakarmiła Wojtka, jeśli zapomniał zjeść. Co w tym złego?
A pamiętasz ciągnął Wojtek, wchodząc do pokoju jak przyjeżdżałaś co weekend? Przywoziłaś słoiki z zupą, prałaś mi ubrania? Chłopaki się ze mnie śmiali.
Chciałam pomóc szepnęła. Przecież mam tylko was, ciebie i Bożenę. Po tym, jak tata odszedł…
Właśnie o to chodzi! wybuchnął syn. Wylałaś na nas całą swoją niewyrażoną miłość! A my się dławiliśmy! Bożena wyszła za mąż, wyprowadziła się, a ja…
A ty co? Zabraniałam ci czegoś? Przeszkadzałam się ożenić?
Wojtek usiadł na kanapie, opuścił głowę w dłonie.
Mamo, nie rozumiesz. Tak, nigdy niczego nie zabraniałaś. Ale zawsze byłaś TUUU! Dziewczyny karmiłaś, rozpieszczałaś, a one czuły się zbędne. Po co ja im, skoro mam mamę, która wszystko za mnie robi?
Ola też tak myślała?
Ola… westchnął ciężko. Ola powiedziała, że jestem niedojrzały. Że w moim wieku wciąż mieszkam z mamą jak nastolatek. Że czas nauczyć się samodzielności.
Anna powoli przeszła do kuchni, włączyła czajnik. Ręce jej się trzęsły, ledwie udało się postawić kubki na stole. Wojtek poszedł za nią, stanął w drzwiach.
Mamo, nie chciałem cię zranić. Naprawdę. Ale musiałem to z siebie wyrzucić, rozumiesz? W internecie jakoś łatwiej. Ludzie dzielą się doświadczeniami, radzą…
I co ci poradzili? spytała, nie odwracając się.
Różnie. Niektórzy mówią, żeby się wyprowadzić. Inni żeby wyznaczyć granice. Jeszcze inni piszą, że sami mają podobnie.
Anna rozlała herbatę, dosypała cukru. Przypomniała sobie, jak dwadzieścia lat temu stała w tej samej kuchni i parzyła herbatę dla Jana, gdy źle się czuł po chemii. Jak prosił, by nie odchodziła, trzymał ją za rękę i mówił: Aniu, obiecaj, że zadbasz o dzieci. Obiecaj, że ich nie zawiedziesz.
Mamo, co z tobą? zaniepokoił się Wojtek. Płaczesz?
Nie zauważyła nawet, gdy łzy spłynęły po policzkach. Otrze
