Od najwcześniejszych lat Lidka Wiśniewska wiedziała, że jej życie nigdy nie będzie takie, jak innych dziewczyn.
Jeden moment z dzieciństwa zmienił wszystko pozostawiając ślad nie tylko na jej twarzy, ale i w sercu.
Gdy miała zaledwie sześć lat, przeżyła straszny wypadek, który pokrył większość jej twarzy bliznami po oparzeniach. Jej matka, Amelia, silna i zawzięcie opiekuńcza kobieta, poświęciła się całkowicie opiece nad córką. Tamten wypadek zabrał Lidce nie tylko gładką skórę, ale także dziecięcą niewinność, a życie jej matki zamienił w nieustanną walkę o przetrwanie.
Lidka dorastała, ucząc się, że ludzie najpierw widzą jej blizny, a dopiero potem ją samą. Stało się to zarówno przekleństwem, jak i w dziwny sposób ochroną. Rozumiała, że większość mężczyzn nigdy nie spojrzy głębiej, i cicho pogodziła się z tym, że szanse na miłość są nikłe.
Ale matka nigdy nie przestała jej przekonywać, że jest inaczej.
Nie martw się, córeczko mówiła Amelia, delikatnie odgarniając włosy Lidki. Kiedyś uzbieramy na dobrego specjalistę. Zobaczysz znów będziesz piękna.
Amelia wierzyła w to całym sercem. Była z zawodu lekarką, ale pracowała na dodatkowe zmiany, oszczędzając każdy grosz w starej blaszanej puszce, odmawiając sobie nawet podstawowych rzeczy.
Lidka często protestowała.
Mamo, przestań się zamęczać. Jestem taka, jaka jestem. Może nawet lepiej przynajmniej nie skończę z kimś takim jak ojciec.
Jej ojciec, Wiktor, zniknął zaraz po wypadku. Lidka dorastała w przekonaniu, że je porzucił. Amelia nigdy nie mówiła o nim źle. Przechowywała stare zdjęcie młodszą o lata Amelię z warkoczem i wysokiego, ciemnowłosego mężczyznę u boku. Lidki jeszcze na nim nie było wtedy była jeszcze w brzuchu matki.
To był dobry człowiek upierała się Amelia. Nie znamy całej historii. Może coś się stało.
Ale gorycz w sercu Lidki nigdy nie zniknęła. Jej zdaniem, żaden dobry człowiek nie opuściłby rodziny w najtrudniejszej chwili.
Gdy Amelia zmarła lata później z powodu komplikacji oddechowych, z którymi cicho zmagała się przez lata, Lidka znalazła pamiętnik wśród jej rzeczy. Na pożółkłych kartkach Amelia wyznała, że Wiktor mógł mieć inną rodzinę syna o imieniu Artur w sąsiednim mieście.
Może po prostu zaczął nowe życie bez nas napisała Amelia. Nigdy nie powiedziałam Lidce. Każde dziecko zasługuje, by wierzyć, że ojciec je kocha.
To odkrycie nie złagodziło urazy Lidki, ale pogłębiło jej zrozumienie poświęceń matki. Amelia nosiła w sobie ból w milczeniu, by córka mogła dorastać bez zatruwającej serce nienawiści.
Po pogrzebie najlepsza przyjaciółka Amelii, Ewa Nowak, wzięła Lidkę na bok.
Twoja matka była z ciebie dumna powiedziała Ewa. Mówiła mi, że dawno by jej nie było, gdyby nie ty. Nigdy nie obwiniaj siebie.
Ewa stała się oparciem Lidki. Mimo to lata po śmierci matki były samotne. Zdjęcie rodziców stało się jej najcenniejszym skarbem. Nos
