Aleksandra stała przy oknie, obserwując, jak deszcz uderza w parapet. Za jej plecami słychać było ciche kroki męża, który krążył po mieszkaniu z telefonem w dłoni. Od trzech godzin rozmawiał z kimś, ale mówił tak cicho, że nie dało się zrozumieć słów.
“Bartku, co się stało?” nie wytrzymała, odwracając się do niego. “Jesteś cały dzień niespokojny.”
Bartek zatrzymał się na środku pokoju i spojrzał na żonę z wyrzutem. W ręku wciąż trzymał telefon, na którego ekranie migały jakieś wiadomości.
“Ola, muszę ci coś powiedzieć” zaczął niepewnie. “Tylko nie denerwuj się od razu, dobrze?”
Serce Aleksandry zamarło. Po osiemnastu latach małżeństwa znała każdą jego intonację. Taki głos miał tylko przed poważnymi rozmowami.
“Mów już” usiadła na skraju kanapy.
“Mama wraca.”
“Jak to wraca?” Aleksandra spojrzała na niego, nie rozumiejąc. “Skąd?”
“Z Krakowa. Od Kasi. Pokłóciły się, i teraz mama chce wrócić. Do nas.”
Aleksandra poczuła, jak po plecach przebiegł jej dreszcz. Maria Janowska, teściowa, wyprowadziła się do młodszej córki pół roku temu po kolejnej kłótni w ich domu. Wtedy Aleksandra myślała, że wreszcie będzie mogła żyć spokojnie we własnym mieszkaniu, bez ciągłego oceniania każdego jej ruchu.
“Bartku, nie” powiedziała stanowczo. “Umawialiśmy się. Pamiętasz, co było ostatnim razem?”
“Ola, to moja matka” Bartek usiadł obok żony. “Nie ma gdzie iść.”
“Ma swoje mieszkanie!”
“Wynajęła je na długi termin, kiedy wyjeżdżała. Umowa jest do końca roku.”
Aleksandra zamknęła oczy, próbując się uspokoić. Przypomniała sobie te niekończące się miesiące, gdy teściowa mieszkała z nimi. Ciągłe uwagi o gotowaniu, sprzątaniu, wychowywaniu dzieci. Krytyka każdego jej kroku, każdej decyzji.
“A co się stało z Kasią?” spytała.
“Nie wiem dokładnie. Mama tylko powiedziała, że nie może tam dłużej zostać. Pokłóciła się z zięciem.”
“I jak długo planuje u nas zostać?”
“Do końca roku, aż zwolni się jej mieszkanie.”
Aleksandra wstała i przeszła się po pokoju. Cztery miesiące. Całe cztery miesiące życia z osobą, która uważała, że nie jest godna jej syna.
“Bartku, nie dam rady” powiedziała, zatrzymując się przed mężem. “Nie przeżyję tego jeszcze raz.”
“Ola, proszę” wziął ją za ręce. “Ona się zmieniła. Pół roku życia z obcymi ludźmi wiele ją nauczyło.”
“Twoja matka nigdy się nie zmieni. Zawsze będzie widziała we mnie przyczynę wszystkich problemów tej rodziny.”
Bartek milczał. Wiedział, że żona ma rację. Jego matka nigdy nie zaakceptowała Aleksandry, zawsze znajdowała wady tam, gdzie ich nie było.
“Kiedy przyjeżdża?” spytała zmęczona Aleksandra.
“Jutro rano.”
“Jutro?” Aleksandra aż podskoczyła ze zdziwienia. “Bartku, oszalałeś? Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?”
“Zadzwoniła dopiero dziś. Mówi, że już kupiła bilet.”
“Świetnie” pokręciła głową. “Więc nawet nie zamierzała pytać o pozwolenie. Po prostu postawiła nas przed faktem.”
“Ola, no co miałem zrobić? Powiedzieć matce, żeby spała na dworcu?”
“Mogła zatrzymać się w hotelu. Albo u jakichś przyjaciół.”
“Nie ma pieniędzy na hotel. A przyjaciele… sam wiesz, jaki ma charakter.”
Aleksandra wiedziała aż za dobrze. Maria Janowska zdążyła pokłócić się ze wszystkimi sąsiadami, wszystkimi znajomymi. Wiecznie niezadowolona, wiecznie krytykująca.
Wieczorem przy kolacji opowiedzieli dzieciom. Czternastoletni Kuba wzruszył ramionami dla niego babcia była po prostu babcią, która czasem dawała pieniądze, a czasem się gniewała. Ale jedenastoletnia Zosia zmarszczyła brwi.
“Znowu będzie mówić, że źle odrabiam lekcje?” spytała.
“Zosiu, babcia chce dla ciebie dobrze” próbował wytłumaczyć ojciec.
“W takim razie niech życzy mi dobrze z daleka” mruknęła córka, a Aleksandra ledwo powstrzymała uśmiech.
Następnego ranka Aleksandra specjalnie wstała wcześniej i przygotowała śniadanie. Chciała, by teściowa od razu zobaczyła, że w domu panuje porządek, że jest dobrą gospodynią. Choć wiedziała, że to bezcelowe Maria Janowska i tak znajdzie powód do narzekań.
O wpół do jedenastej rozległ się dzwonek do drzwi. Bartek pobiegł otworzyć, a Aleksandra została w kuchni, nerwowo przecierając i tak już czyste talerze.
“Bartku, synku mój!” rozległ się głos teściowej z przedpokoju. “Jak ja się za tobą stęskniłam!”
“Mamo, wejdź, wejdź. Jak podróż?”
“Okropna. W pociągu było duszno, klimatyzacja nie działała. A w naszym przedziale jakiś pijak się tłukł, całą noc hałasował.”
Aleksandra wzięła głęboki oddech i wyszła do przedpokoju. Maria Janowska stała otoczona torbami i walizkami. Było ich tyle, że można było pomyśleć, iż przeprowadza się na stałe.
“Dzień dobry, Mario Janowska” przywitała się grzecznie.
Teściowa odwróciła się do niej i obrzuciła krytycznym spojrzeniem.
“No, dzień dobry” odpowiedziała sucho. “Schudłaś jakoś. Chorowałaś?”
“Nie, nie chorowałam.”
“O dziwo. Twarz jakaś zmęczona. Pewnie znowu na tych dietach siedzisz. A potem dziwisz się, że mąż nie zauważa.”
Aleksandra zaci
