Sierota zatrudniła się jako opiekunka do starszej pani i dla bezpieczeństwa zainstalowała kamerę…
Lena stała przed pochylonym domkiem, ściskając w dłoni pomiętą kartkę z adresem. Wiatr muskał jej szyję, szarpiąc lekką kurtkę, a w środku czuła pustkę taką samą jak w opuszczonych oknach tej rudery. Dwadzieścia lat spędziła w domu dziecka, a teraz była tu sama, z małą walizką i garstką pieniędzy. Co dalej? Nie miała pojęcia.
Dom wyglądał, jakby opuszczono go jeszcze w poprzednim stuleciu. Dach się zapadł, okiennice trzymały się na łasce przypadku, a drewniane schody niebezpiecznie skrzypiały pod stopami. Dziewczyna poczuł, że oczy napełniają jej się łzami. Czy to wszystko, co dostała po dwudziestu latach życia bez rodziny?
Nagle skrzypnęła furtka sąsiadki. Na wąską ścieżkę wyszła starsza kobieta w kolorowym szlafroku. Zauważywszy Lenę, zatrzymała się, przyjrzała się dziewczynie i ruszyła w jej stronę.
Co tu stoisz? zapytała z troską. Przeziębisz się. Zimno jest, październik na dworze, a ty prawie bez okrycia.
Lena sięgnęła po notatnik i szybko napisała: *Dano mi ten dom. Jestem z domu dziecka. Nie mówię.*
Kobieta przeczytała i westchnęła współczująco:
Ach, biedne dziecko! Nazywam się Małgorzata Andrzejewna. A ty?
*Lena* odpowiedziała dziewczyna, niezdarnie kreśląc litery.
No jak tak na mrozie stać! Chodź do mnie, ogrzejesz się, herbaty się napijemy. A jutro obejrzymy ten dom, może da się coś naprawić. We wsi są mężczyźni, pomogą.
W domu Małgorzaty Andrzejewnej pachniało świeżymi ciastami i ciepłem. Żółte firanki, haftowane obrusy, kwiaty na parapetach wszystko tchnęło rodzinną atmosferą, której Lena nigdy nie poznała. Na ścianie wisiało zdjęcie młodego mężczyzny w milicyjnym mundurze.
To mój syn, Eugeniusz zauważyła gospodyni, śledząc wzrok dziewczyny. Posterunkowy. Dobry człowiek, tylko rzadko bywa w domu. A ty, kochanie, jak sobie poradzisz? Potrzebna ci praca?
Lena skinęła głową i zapisała: *Bardzo potrzebna. Jakakolwiek. Umiem sprzątać, gotować, opiekować się ludźmi.*
Słuchaj, mam znajomą Walentyna Piotrowna. Już bardzo stara, potrzebuje opiekunki. Rodzina jest, ale mało pomaga. Więcej bierze, niż daje. Może do niej pójdziesz? Adres dam, wytłumaczę, jak trafić.
Dom Walentyny Piotrownej był duży, lecz zaniedbany. Łuszcząca się farba, zarośnięty ogród, na podwórku walające się śmieci. Drzwi otworzyła czterdziestoletnia kobieta o zmęczonej, zniecierpliwionej twarzy.
To pani opiekunka? spytała, przyglądając się Lenie. Jestem Olga, wnuczka. A to Artem, mąż.
Mężczyzna siedzący w fotelu z butelką piwa ledwie skinął głową, nie odrywając wzroku od telewizora. Czuć od niego było alkohol.
Pracy dużo ciągnęła Olga, zapalając papierosa. Babcia prawie przykuta do łóżka karmienie, mycie, sprzątanie. Nerwowa jest, może i nakrzyczeć. Płacimy trzy tysiące miesięcznie, jedzenie co się znajdzie. Pasuje?
Lena pokazała notatnik: *Pasuje. Jestem niema, ale wszystko rozumiem i robię dokładnie.*
Niema? Olga zamieniła spojrzenie z mężem. No, może nawet lepiej. Nie będziesz gadać, nie poskarżysz się nikomu. Chodź, poznasz babcię.
Walentyna Piotrowna leżała w półmroku. Zasłonięte okna, woń leków i stęchlizny. Jej wychudzone ciało, wzrok pełen bólu i samotności Lena mimowolnie się skuliła, widząc ten smutek.
Babciu, to Lena, będzie się tobą opiekować głośno oznajmiła Olga. A my z Artemem wyjeżdżamy na tydzień. Dogadajcie się, jak potraficie.
Staruszka spojrzała na Lenę. W jej oczach mignęło coś żywego nadzieja?
*Jak się pani nazywa?* zapisała Lena.
Walentyna Piotrowna… A ty?
*Lena. Będę się panią dobrze opiekować.*
Po raz pierwszy od dawna na twarzy staruszki pojawił się cień uśmiechu.
Dobrze, my już idziemy powiedziała Olga, kierując się do wyjścia. Jedzenie w lodówce, leki pod ręką. W razie czego dzwoń, ale tylko w ostateczności.
Gdy odjechali, Lena zabrała się do pracy. Wszędzie kurz, brudne naczynia, nieumyte podłogi. Najbardziej niepokoił ją jednak stan samej Walentyny Piotrownej. Pomagając jej się umyć, Lena zauważyła siniaki na rękach wyraźnie nie od upadku.
*Jak to się stało?* zapytała.
Często upadam szepnęła staruszka, spuszczając wzrok. Słaba jestem…
Lena nie uwierzyła, ale milczała. Przewietrzyła pokój, zmieniła pościel, delikatnie umyła i ubrała Walentynę Piotrowną. Przygotowała lekki rosół i cierpliwie ją nakarmiła.
Dawno nie jadłam tak smacznie powiedziała staruszka, ledwie powstrzymując łzy. Dziękuję ci, moja droga.
W ciągu miesiąca Walentyna Piotrowna zmieniła się nie do poznania. Lena gotowała świeże posiłki, czytała na głos, pomagała się poruszać, stawiała kwiaty na parapecie. Babcia zaczęła nawet przeglądać albumy, opowiadając o młodości.
Leno, jesteś dla mnie jak promyk słońca mówiła. Nie wiem, jak bym bez ciebie przetrwała. Dawno nie czułam takiego ciepła.
I dom też się zmienił czysty, przytulny. Lena wszystko wysprzątała, powiesiła świeże zasłony, stworzyła atmosferę troski.
Ale gdy przyjeżdżali Olga i Artem, nastrój od razu się psuł. Krzywo patrzyli na zadbaną babcię, narzekali na zbyt dużo jedzenia i leków.
Po co tyle jej tych zakupów? mruczała Olga. I tak długo nie pociągnie.
Po jednej z takich wizyt Lena odkryła nowe siniaki na ciele staruszki. Walentyna Piotrowna płakała i nie chciała jeść.
*Co się stało?* spytała Lena.
Nic, dziecko… Taka już starość odparła, ocierając łzy. Nikomu nie jestem już potrzebna.
Lena zrozumiaW końcu Lena i Walentyna Piotrowna odnalazły prawdziwą rodzinę w sobie nawzajem, a dom, który kiedyś był pełen smutku, wypełnił się śmiechem i nadzieją na lepsze jutro.
Sierota została opiekunką dla dobrej staruszki i zainstalowała kamerę „na wszelki wypadek”…