Kasia szorowała płytę kuchenną, usuwając zaschnięte plaki po mleku. Teściowa znów coś gotowała i, jak zwykle, zostawiła bałagan. Mleko uciekło, kasza przypaliła się, a teraz wszystko skamieniało na emalii.
Kasiu! rozległ się z pokoju głos Weroniki Nowak. Zamierzasz się tam grzebać wieczność? Chcę herbaty!
Kasia westchnęła, opłukała gąbkę i nastawiła czajnik. Już dziewiąta wieczorem, ledwo wróciła z pracy, a teściowa cały dzień siedziała w domu, ale nie potrafiła sama zaparzyć sobie herbaty.
Już niosę, Weroniko! odkrzyknęła, starając się, by w głosie nie drgała irytacja.
Tymczasem Szymon w sąsiednim pokoju oglądał telewizor, nawet nie podniósł głowy, gdy żona mijała go z tacą. Tak było codziennie. Wracał z pracy, jadł kolację i siadał przed telewizorem. Reszta dom, matka, gospodarstwo to były obowiązki Kasi.
Zapomniałaś cukru! burknęła Weronika, gdy Kasia postawiła przed nią filiżankę. I ciastek nie ma. Jak pić herbatę bez ciastek?
Ciastka skończyły się wczoraj cicho odparła Kasia. Jutro kupię.
Widzisz, nie pilnujesz! Za moich czasów gospodyni zawsze wiedziała, co jest w domu, a czego brakuje. Ja Szymona sama wychowałam, i dom utrzymywałam w porządku, i w pracy dawałam radę. A wy, młodzi, tylko po sklepach się włóczycie i w telefonie gruchacie.
Kasia milczała. Kłócić się nie miało sensu już to zrozumiała. Weronika zawsze znajdzie powód do narzekań. Zupa za słona, kurz niedość wytarty, telewizor za głośny albo za cichy. Czasem Kasia miała wrażenie, że teściowa specjalnie szuka okazji, by ją skrytykować.
A Majkę znowu nie odebrałaś z przedszkola ciągnęła Weronika, popijając herbatę. Dzwoniła wychowawczyni, pytała, gdzie mama. Wstyd mi było, słowo honoru!
Prosiłam, żebyś ją odebrała, miałam zebranie do siódmej próbowała tłumaczyć Kasia.
A ja co, niańka jestem? Mam swoje sprawy. Za moich czasów kobiety i pracowały, i dzieci same wychowywały, bez pomocy babć.
Kasia wyszła do kuchni i zaczęła zmywać naczynia. Ręce trzęsły się ze złości. Majka siedziała w świetlicy do wpół do ósmej, płakała, bo wszystkie dzieci już poszły do domu. A Weronika cały dzień gapiła się w telewizor, ale wnuczki odebrać nie mogła.
W sypialni na stole leżała sterta rysunków. Majka codziennie przynosiła coś z przedszkola rysunek, wyklejankę. Pokazywała mamie, opowiadała, jak to robiła. A potem pytała:
Mamo, a dlaczego babcia na mnie nie patrzy? Pokazuję jej rysunek, a ona się odwraca.
Jak wytłumaczyć sześciolatce, że babcia uważa ją za przeszkodę? Że odkąd zamieszkali u Weroniki, starsza kobieta ciągle narzeka, że w domu hałas, że dziecko wszystko dotyka, wszystko niszczy.
A zaczynało się tak pięknie. Gdy Szymon przyprowadził Kasię na pierwsze spotkanie, Weronika była uprzejma, wypytywała o pracę, o rodzinę. Nawet powiedziała:
Dobra dziewczyna, Szymek. Widać, że dobrze wychowana. Żeń się, pora już.
Ślub był skromny, ale wesoły. Weronika pomagała z przyjęciem, krzątała się, cieszyła. Kasia myślała, że mają szczęście do rodziny, że teściowa będzie jak druga matka.
Gdy urodziła się Majka, Weronika początkowo była zachwycona. Wnuczka, ślicznotka, mądra! Pomagała z dzieckiem, gotowała zupy, prasowała pieluszki. Kasia pracowała na pół etatu, dawała w domu radę.
Ale coś zaczęło się psuć. Najpierw drobne uwagi: pielucha źle założona, kasza za rzadka. Potem zaczęły się poważniejsze pretensje.
Ty w ogóle nie znasz się na dzieciach? oburzała się Weronika. Szymon w jej wieku sam jadł, a twoja nawet łyżką trafić do buzi nie umie!
Ma dopiero rok i trzy miesiące cicho odpowiedziała Kasia.
Właśnie! Rozpieszczasz! Ja Szymka surowo wychowałam, i co, wyrosło mu to na dobre.
Szymon zwykle w takich rozmowach nie uczestniczył. Wracał z pracy zmęczony, jadł kolację i siadał przed telewizorem. Na uwagi matki kiwał głową albo machał ręką.
Mamo, nie czepiaj się czasem mówił. Kasia dobrze sobie radzi.
Ale częściej milczał. A gdy Kasia próbowała z nim rozmawiać, skarżyła się na ciągłą krytykę, Szymon wzruszał ramionami.
Nie przejmuj się. Mama taka jest, lubi kontrolować. Poczekaj, przyzwyczai się.
Tyle że Weronika się nie przyzwyczaiła. Wręcz przeciwnie z każdym rokiem stawała się bardziej wymagająca i kapryśna. Zwłaszcza po tym, jak wprowadzili się do jej mieszkania. Ich kawalerka stała się za ciasna dla rodziny z dzieckiem, a Weronika miała dwupokojowe, w dobrej dzielnicy.
Wprowadźcie się zaproponowała. Po co wam dodatkowe wydatki? I mi raźniej będzie.
Na początku było wygodnie. Majka dostała swój pokój, nie musieli płacić czynszu. Ale szybko Kasia zrozumiała, że wpadła w pułapkę.
To mój dom przypominała Weronika przy każdej okazji. I tu moje zasady. Nie podoba się możecie wyprowadzić się.
A wyprowadzić się było nie
