Pamiętam, dzieci, jak siedziałam w tym domu starców i czasem myślałam o dawnych czasach. Była u nas w klatce schodowej pewna staruszka z dwudziestego trzeciego mieszkania. Och, nikt jej tam nie lubił. A jej imienia nikt tak naprawdę nie znał ani jak się nazywała, ani jak miała na drugie. I, szczerze mówiąc, nikomu nie zależało.
Była taka maleńka, siwa, w grubych okularach, które trzymały się na przyklejonym plastrze szarym od brudu. Chodziła cicho, szurała nogami w starych, wytartych butach z dziurawymi czubkami. W ręce niosła zniszczoną siatkę, a za nią biegał mały piesek malutki, ale szczekał okropnie, jakby był ogromnym stróżem. Szczekał na każdego, kto zbliżał się do jej drzwi, a odwiedzających było wielu bo sąsiadów denerwowały trzy rzeczy.
Pierwsza ten telewizor. Och, jak on huczał od rana do wieczora, i to na pełną głośność. Druga karaluchy, które wypełzały z jej mieszkania na całą klatkę. I trzecia ten stęchły, nieprzyjemny odór, który nie wietrzał się nawet latami, przesiąkając windę i schody.
I to wszystko doprowadzało ludzi do łez. Przychodzili, krzyczeli, pytali: Kiedy to się wreszcie skończy? A staruszka patrzyła na nich swoim małym, przymrużonym wzrokiem, uśmiechała się jak dziecko i mówiła:
Zaraz, zaraz
I na chwilę ucichło. Ale nie na długo, bo wszystko powtarzało się raz za razem.
A wiecie, jak miała na imię? Wanda Janowska. Miała prawie osiemdziesiąt pięć lat. Rok temu ciężko chorowała taki przeziębienie, że prawie ogłuchła. Chciała aparat słuchowy, ale pieniędzy nie było, a kolejka długa. Emeryturka marne grosze trzeba płacić za czynsz, kupować leki, a jeszcze dla pieska Misi jej jedynego słoneczka.
Ta Misia to był prawdziwy przyjaciel! Zjawiła się u niej wiele lat temu, gdy mąż umarł, a dzieci i krewni nie, nie było nikogo. Wanda szła ze sklepu w deszczu i zobaczyła na śmietniku małe szczenię brudne, drżące, takie samotne. Chciała przejść obok, bo sama ledwo stała na nogach, ale ono poszło za nią. I tak już zostało, stało się dla niej całym światem.
A to mieszkanie To mieszkanie było jak mini-składzik wiedźmy: wszystko brudne, śmierdzące, a karaluchy biegały po kątach. Ale Wanda, pewnie, albo nie zauważała, albo nie chciała zauważyć. A sąsiedzi coraz bardziej się wściekali jakby walka była beznadziejna.
Aż pewnego dnia pojawiła się Kasia nowa sąsiadka, rozwiedziona, z dzieckiem. Z ulgą podpisała umowę najmu i na początku nie zwracała uwagi na zapach i karaluchy. Ale kiedy pewnego wieczoru zobaczyła, jak po kuchennym stole biegają dwa karaluchy, aż się wzdrygnęła. I zaczęła walkę z tym bałaganem.
Ale co ciekawe sąsiadka z trzeciego piętra opowiedziała jej o Wandzie Janowskiej. O całej tej historii z telewizorem, karaluchami i smrodem. Kasia współczuła staruszce, bo rozumiała, jak to jest być samotną. Postanowiła pomóc.
I zaczęło się nowe życie: Kasia z synem Piotrkiem chodzili do staruszki, pomagali, kupowali jedzenie, bawili się z Misią. Wanda cieszyła się, że nie jest sama, a w Kasi i Piotrku zyskała nową rodzinę.
Z czasem smród zniknął, karaluchy też, a telewizor zaczął pracować ciszej. Ale plotki się rozeszły niby Kasia chce zabrać sobie mieszkanie. Ale jej to było obojętne najważniejsze, że mogła podarować Wandzie trochę ciepła.
Minął prawie rok. Pewnego dnia Wanda Janowska odeszła z tego świata. Pogrzeb odbył się spokojnie, bez zbędnego hałasu, tak jak pewnie by chciała. Misia została z Kasią i Piotrkiem teraz byli prawdziwą rodziną.
Więc tak, dzieci, życie bywa czasem ciężkie i niesprawiedliwe. Ale nawet w starości, w tych, których zapomniano, może narodzić się mały cud gdy ktoś przyjdzie i podaruje trochę ciepła i troski. To właśnie jest prawdziwe szczęście.
