On szalał na korytarzu przy sali, czekając na werdykt losu, a tu nagle drzwi się otworzyły… Pies przywrócił ją do życia!

Kręcił się nerwowo po korytarzu przed salą, czekając na decyzję losu, aż wreszcie drzwi się otworzyły To pies wyprowadził ją ze śpiączki
Rodzinie Leskowych od dawna nie sprzyjało szczęście. Przez wiele lat nie mogli doczekać się potomstwa. Olga Siergiejewna, biedaczka, wypróbowała wszystko: odwiedziła dziesiątki klinik, pielgrzymowała do klasztorów, jeździła po świętych miejscach, nawet kupiła wycieczkę do Jerozolimy. Jej mąż Piotr zawsze był przy niej jak prawdziwy rycerz, towarzyszył żonie wszędzie, ale wszystkie starania poszły na marne.
W końcu postanowili, że mogą zostać rodzicami dla innych dzieci. Podjęli decyzję i zaczęli szykować się do podróży do sąsiedniego obwodu, gdzie znajdował się dom dziecka. Chcieli adoptować od razu dwie dziewczynki. Pełni nadziei pakowali torbę, gdy nagle stało się coś niespodziewanego: Olgę zwróciło od zapachu kotletów, które właśnie pakowała.
Podróż trzeba było odłożyć. Zamiast na drogę, udali się do przychodni. Tam czekała ich prawdziwa niespodzianka lekarz oznajmił, że Olga jest w ciąży! W szesnastym tygodniu! Piotr omal nie podskoczył z radości ta wiadomość po prostu nim wstrząsnęła. W rejestracji już chcieli wezwać ochronę, bo mimowolnie strącał broszury ze stolików, jakby rozsypywał róże.
Od tego dnia życie rodziny zmieniło się diametralnie. Piotr stał się niemal obsesyjnie troskliwy o zdrowie żony. Obiegał cały supermarket, sprawdzał skład produktów, kupował tylko ekologiczne i naturalne. No jakże! Jego żona nauczycielka z wyższym wykształceniem i dwudziestoletnim stażem!
Po kilku tygodniach przyszła kolejna radość USG wykazało bliźniaki! Ciąża przebiegała ciężko, wiek dawał o sobie znać, i Olga większość czasu spędziła na leżeniu. Ale wszystko miało swój cel w odpowiednim czasie na świat przyszły dwie urocze dziewczynki-bliźniaczki.
Rodzice nadali im imiona na cześć babć Kasia i Ania. Dziewczynki rosły zdrowe, spokojne, nie sprawiały kłopotów. Już w młodym wieku ich rozwój wyprzedzał rówieśników. Rodzice byli dumni z każdego ich sukcesu.
Mimo zewnętrznego podobieństwa, siostry miały różne charaktery. Kasia energiczna, aktywna, uprawiała pływanie, zdobyła dorosłą kategorię. Ludzie lgnęli do niej, zwłaszcza płci przeciwnej. Andrzej, jej chłopak, zdobył serce dziewczyny szczerością i pewnością siebie. Szybko znaleźli wspólny język, zaczęli się spotykać, a potem powiadomili rodziny o zaręczynach.
Ania była zupełnie inna. Domatorka, kochająca książki i przyrodę, wolała samotność. Nie zabiegała o przyjaciół, zadowalając się towarzystwem rodziny i ukochanej siostry. Za to jej pasją stała się kuchnia z najprostszych składników tworzyła prawdziwe kulinarne arcydzieła. Siostra żartowała:
No powiedz mi, jak można tyle jeść i zachować figurę?
Jej kolejną miłością były zwierzęta. Ciągle przynosiła do domu rannego kociaka, ptaka ze złamanym skrzydłem, przestraszonego jeża. Jak przenośne schronisko. A jej największym przyjacielem został Grom ogromny alabaj, którego dostała na urodziny trzy lata wcześniej. Szczeniak, niegdyś puchata kuleczka, wyrósł na potężnego psa, który stał się dla dziewczyny wiernym obrońcą i najbliższą istotą.
Choć alabaje to poważne psy, Grom nie pasował do swojego imienia. Nie szczekał agresywnie, nie bronił terytorium witał wszystkich z radością, zwłaszcza Andrzeja. Ten tylko się śmiał:
Dobra, dobra, nie teraz, głuptasie!
Pies radośnie merdał krótkim ogonem i biegł do pani naprawdę uwielbiał gości.
Ale dziś nie było czasu na zabawę. Kasia i Andrzej złożyli papiery w urzędzie stanu cywilnego. Trzeba było omówić masę spraw z rodzicami, krewnymi, zorganizować wideorozmowę ze strony pana młodego. Ślub to duże wydarzenie i każdy chciał mieć w nim swój udział.
Rozpoczęło się lato, do ślubu zostało niewiele czasu. Andrzej rozpieszczał narzeczoną kwiaty, prezenty, drobne upominki. Kasia szykowała się do nowego życia po ślubie planowali przeprowadzkę do innego miasta, do mieszkania podarowanego przez teścia.
W przeddzień ważnych decyzji para wraz z Anią wybrali się do restauracji, by omówić menu i dekorację sali weselnej. Bez siostry-znawczyni kuchni się nie obejdzie. Andrzej odpalił samochód, ale wtedy stało się coś dziwnego Grom, zwykle łagodny, nagle rzucił się na opony, drapał je, szczekał, jakby wyczuwał zagrożenie. Piotr Aleksiejewicz wyszedł i próbował odciągnąć psa, zakładając mu obrożę.
Kasia uśmiechnęła się do siostry:
No rozpieszczałaś go! Ani kroku bez ciebie!
Ania milczała. Coś ją niepokoiło. Ale dla siostry postanowiła zignorować lęk. Pomachała przez okno i uśmiechnęła się do Groma, gdy auto powoli ruszało.
Za nimi rozległ się przeciągły wycie. Z pyska psa spłynęła łza. Piotr wzdrygnął się nigdy wcześniej nie widział, by psy płakały
Andrzej prowadził pewnie i sprawnie. Kasia nawet nie pomyślała o strachu, gdy wskazówka prędkościomierza zbliżyła się do setki. Z tyłu Ania i narzeczona wesoło rozmawiały, śmiały się, jakby jechały na zwykłą przejażdżkę. Andrzej nieco zwolnił przed nimi był niebezpieczny zakręt. Lato, dobra droga, po co jechać wolno? Samochód zaczepił się o zakręt.
Wtedy nagle wyskoczył zza zakrętu tirel! Przyczepa z ładunkiem kołysała się na boki, kierowca desperacko próbował przejąć kontrolę, ale było za późno. Olbrzymi ciągnik dosłownie przygniótł srebrnego sedana, zmieniając go w poskręcane złomowisko.
Po chwili na miejsce przybyli ratownicy, policja, pogotowie. Na poboczu leżały dwa ciała, starannie zapakowane w czarne worki. Z pogiętego auta wyciągano resztki młodych ludzi. Lekarze się spieszyli, syrena wyła, karetka pędziła do szpitala tam wciąż próbowali uratować Anię. Ale ona nie odzyskała przytomności.
Kierowca tirela, starszy mężczyzna, siedział przy drodze, trzymGrom, wyczuwając, że jego pani w końcu otworzyła oczy, radośnie wskoczył na łóżko i lekko polizał jej dłoń, a świat powoli wracał do normy.