Zawsze wróciła
Gdy mama postanowiła wyjść za mąż, Kinga nie miała nic przeciwko. Lubiła wybranka matki, spokojnego i zrównoważonego Tomasza, który zawsze dobrze się z nią dogadywał. Do mamy odnosił się z czułością i troską. Wszystko było w porządku, ale piętnastoletnia Kinga postawiła warunek:
Mamo, nie mam nic przeciwko twojemu małżeństwu, tym bardziej że wujek Tomek to dobry człowiek. Będzie ci samotnie, bo ja i tak kiedyś wyjadę na studia. Ale ja przeprowadzam się do babci.
Jak do babci? Jak do miasta? Masz dopiero piętnaście lat, nie jesteś pełnoletnia, jak mogłabym cię zostawić bez opieki? mama stanowczo się sprzeciwiała.
Mamo, dlaczego bez opieki? Będę mieszkać z babcią, przecież ona wychowała cię samotnie, więc i za mną będzie potrafiła zadbać, jeśli tak się o mnie martwisz upierała się Kinga. Poza już się z babcią umówiłam, i bardzo się cieszy, że do niej przyjadę.
Aha, czyli już wszystko za moimi plecami postanowiliście powiedziała mama, bardziej zmartwiona niż rozczarowana.
Mamo, uwierz mi, tak będzie lepiej dla wszystkich. Wujek Tomek może i porządny, ale dla mnie to obcy mężczyzna.
Matka westchnęła i zamyśliła się, ale w tej chwili zadzwonił jej telefon. Dzwoniła babcia, Anna Stanisławowa.
Cześć, córko, no i co, dogadałyście się z Kingą co do przeprowadzki? Myślę, że będzie jej u mnie lepiej. Wiesz, jak uwielbiam swoją wnuczkę, czyż nie poradzę sobie z prawie dorosłą córką?
Tak, mamo, wiem, że kochasz Kingę, ale rozumiesz, serce matki
Wszystko będzie dobrze, nie martw się, córko. Jakoś dałam radę z tobą, to i z Kingą nam będzie dobrze. Zadbam o nią.
Mama zakończyła rozmowę z babcią, a Kinga, już pakując swoje rzeczy, powiedziała wesoło:
Mamo, nie przejmuj się, będzie super!
Anna Stanisławowa nie była delikatną staruszką, lecz twardą, starszą kobietą, emerytowaną nauczycielką matematyki. Zresztą charakter Kingi też nie należał do najłatwiejszych. Zdarzały się między nimi drobne sprzeczki i nieporozumienia, ale babcia była też mądra. Nigdy nie dopuszczała, by kłótnie eskalowały.
Czasem się pokłóciły, ale wieczorem tego samego dnia babcia wchodziła do pokoju wnuczki, gładziła ją po kręconych włosach i opowiadała bajki lub różne historie. Wnuczka uśmiechała się spokojnie i zasypiała, zapominając o urazie. Bywało też, że to Kinga inicjowała pojednanie, rozumiejąc, że była niesprawiedliwa i niepotrzebnie uraziła babcię.
Wtedy wnuczka kupowała ulubione cukierki Anny Stanisławowej, piły razem herbatę, i zgoda była przywrócona. Tak żyły, aż nadszedł czas, gdy Kinga musiała wyjechać z miasta. Tego właśnie chciała. Studia skończyła tutaj, znalazła pracę, ale pensja była niska. Koledzy z pracy opowiedzieli jej, że w Wielkopolsce jest duża firma, gdzie są wspaniali szefowie, fajni współpracownicy i dobre zarobki.
Babciu, nie gniewaj się i zrozum mnie dobrze. Wyjeżdżam daleko, ale zawsze będziemy w kontakcie.
Kingo mówiła babcia, gładząc jej kręcone włosy czy naprawdę musisz jechać tak daleko? Nie znajdziesz pracy tutaj?
Babciu, już tu pracowałam odpowiedziała wnuczka i co? Najpierw okres próbny, potem zatrudnili mnie na najniższym stanowisku z pensją trzy tysiące złotych.
Ale dopiero skończyłaś studia, nie masz doświadczenia, wszyscy tak zaczynają. Trzeba zdobywać kwalifikacje, nic nie przychodzi od razu. Gdzie się urodziłeś, tam się przydałeś przekonywała Anna Stanisławowa.
Lecz Kinga była nieugięta. Postanowiła i zrobiła tak, jak chciała. Marzyła o ciekawej pracy i większych pieniądzach. Spakowała walizkę i wyjechała.
Na nowym miejscu rzeczywiście się jej udało. Dostała dobrą posadę z przyzwoitą pensją, nawet zapewnili jej akademik, więc nie musiała wynajmować mieszkania. Gdy dostała pierwszą wypłatę, była zachwycona. Po pracy weszła do sklepu i kupiła mnóstwo słodyczy, nawet ulubione cukierki babci. Siedząc wieczorem sama, pijąc herbatę, poczuła nieopisany smutek, że nie ma z kim podzielić się tymi smakołykami. A ulubione cukierki babci zostały w wazonie.
Mijał czas. Z mamą i babcią rozmawiała prawie codziennie, wszystko było w porządku. Kinga zarabiała, nie rozrzucała pieniędzy, chciała uzbierać na samochód. Przynajmniej wziąć część kredytu, a resztę dołożyć sama. Ale jak to mówią, człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi
Pewnego dnia Kinga odebrała telefon od mamy, która powiedziała, że babcia, Anna Stanisławowa, zmarła.
Jak to, mamo, co się stało? pytała ze łzami.
Serce, córeczko, serce naszej babci było chore, ale trzymała to w tajemnicy. Wiedziałam, ale nie sądziłam, że to nastąpi tak szybko. Nigdy nie słyszałam od niej skarg.
Dla Kingi była to ogromna strata. Siedziała w taksówce, a łzy spływały jej po policzkach.
Źle się pani czuje? Mogę jakoś pomóc? zapytał taksówkarz.
Nie, dziękuję, nic mi nie pomoże odpowiedziała, choć wiedziała, że dopiero w domu będzie mogła się wypłakać.
Jak to możliwe? myślała. Spóźniłam się na pogrzeb babci, samolut miał opóźnienie z powodu gęstej mgły Nie pożegnałam się z najbliższą osobą.
Kinga stała przed drzwiami mieszkania, które teraz należało do niej. Anna Stanisławowa jeszcze za życia przepisała je na wnuczkę. Długo stała, nie mogąc się zdecydować na otwarcie drzwi, ale w końcu weszła. W mieszkaniu panowała głucha cisza.
Chyba będę musiała je sprzedać pomyślała Kinga i usiadła w swoim ulubionym fotelu.
Przypomniała sobie, jak babcia, witając ją, mówiła radośnie:
Kinga, umyj ręce, zaraz nastawię czajnik
Były takie czasy.
Teraz w mieszkaniu było cicho, aż zatkała uszy ta cisza ją przytłaczała. Po chwili jednak wzięła się w garść i zaczęła rozmyślać, co dalej. Spojrzała na zdjęcie stojące na szafce. Anna Stanisławowa i Kinga uśmie
