Chłopiec krzyczał, że w trumnie leży nie jego matka: na początku wszyscy myśleli, że to przez żałobę, aż otworzyli trumnę.

Tamten dzień spowijała szara mgła, jakby natura sama oddawała hołd żałobie. Ludzie w czerni powoli gromadzili się w kościele, szeptem wymieniając wspomnienia o dobrej, pełnej światła kobiecie, którą dziś miano odprowadzić na wieczny spoczynek. Wszyscy mówili, że odeszła zbyt wcześnie, zostawiając za sobą kochającego męża i czteroletniego syna.
Chłopiec stał obok ojca, ściskając w dłoni pluszowego zająca. Jego usta drżały, ale nie płakał ksiądz jeszcze nie poprosił, by pożegnać się ze zmarłą. Nagle chłopiec wybuchnął płaczem, wyrwał się z objęć ojca i krzyknął wniebogłosy:
To nie mama! Moja mama tu nie leży! Nie ona! Tato, nie pozwól! Zabierz mnie do mamy!
Z początku wszyscy sądzili, że to tylko dziecięcy ból, reakcja na śmierć, której nie potrafi zrozumieć. Lecz chłopiec wciąż szlochał, wpadał w histerię, chwytając drewnianą trumnę:
To nie mama! To nie jej twarz! To nie ona!
Ludzie zaczęli spoglądać po sobie. Ojciec pobladł, zastygł jak rażony piorunem. Coś w tonie syna ścisnęło mu serce. Powstrzymując przerażenie, podniósł dłoń i ochrypłym głosem nakazał przerwać ceremonię.
Otwórzcie wyszeptał ledwo słyszalnie. Otwórzcie trumnę.
Pracownie spojrzeli na niego niedowierzająco, lecz widząc jego twarz, usłuchali. Wieko podniosło się powoli. I wtedy ujrzeli coś przerażającego i niespodziewanego.
Cisza. Gdy trumna została otwarta, w następnej chwili rozległ się krzyk. Ktoś zasłonił twarz dłońmi, ktoś się cofnął. Leżała tam kobieta. Ale nie ta.
Zupełnie inna. Rysy twarzy były odmienne, i mimo makijażu widoczne było, że to ktoś obcy choć miała podobne włosy i budowę ciała.
Ojciec odskoczył, chwytając za krawędź trumny. Zrozumiał, że syn nie oszalał. Miał rację. To naprawdę nie była ona.
Skandal wybuchł natychmiast. W ciągu godziny w kostnicy potwierdzono straszną pomyłkę przez niedbalstwo personalu ciało matki nie trafiło między przygotowane do pogrzebu.
Gdzie była nikt nie wiedział. Rozpoczęto poszukiwania. Kostnica gorączkowo dzwoniła do rodzin innych zmarłych, sprawdzając dokumentację, numery, przepytując pracowników.
Prawdziwe ciało odnaleziono po sześciu godzinach. Przygotowywano je do kremacji w innym mieście, w innej kostnicy. Gdyby nie krzyk chłopca, nigdy by jej nie odnaleziono.