Na ulicy zauważyłam mężczyznę z raną na nodze i zaproponowałam wezwanie karetki, ale on poprosił o mój telefon i wykonał dziwny telefon.

Na ulicy zauważyłam mężczyznę z raną na nodze i zaproponowałam wezwanie karetki, ale poprosił o mój telefon i wykonał dziwny telefon.
Spieszyłam się do pracy, jak zwykle spóźniona. Na zewnątrz wiał wiatr, asfalt był jeszcze mokry po nocnym deszczu. Przechodziłam przez ulicę, gdy nagle zauważyłam mężczyznę na skraju chodnika. Miał około czterdziestki. Siedział oparty o ścianę, ciężko oddychając. Jego spodnie były rozdarte na kolanie, a noga zakrwawiona.
Ludzie mijali go, jakby go w ogóle nie widzieli. Ktoś rozmawiał przez telefon, ktoś jadł w biegu, ktoś spojrzał i odwrócił wzrok. Ja nie mogłam przejść obojętnie. Coś w jego spojrzeniu mnie zatrzymało.
Źle się pan czuje? Upadł pan? pochyliłam się nad nim.
Skinął lekko głową i próbował się wyprostować, ale od razu skulił się z bólu.
Może wezwę pogotowie? sięgnęłam już po telefon.
Nie, nie trzeba powiedział ochrypłym, zmęczonym głosem. Proszę, nie dzwoń tam. Ja dam radę.
Jest pan pewien? Ma pan krew, nie może pan iść zmarszczyłam brwi. Dlaczego nie chce pan jechać do szpitala?
Na chwilę spojrzał w bok, jakby coś rozważał.
Mógłbym tylko zadzwonić do znajomego? Mój telefon się rozładował. Jeden telefon i koniec.
Zaniepokoiłam się, ale po wahaniu podałam mu swój telefon. Wybrał numer szybko, jakby znał go na pamięć, odszedł na bok i powiedział:
Halo. To ja. Możesz? Tak. Szybko.
Szepnął jeszcze coś, oddał mi telefon i uśmiechnął się lekko:
Dziękuję. Jest pani bardzo dobra.
Skinęłam głową i prawie pobiegłam dalej, nie rozumiejąc, dlaczego poczułam dziwny niepokój. Może dlatego, że wszystko było zbyt tajemnicze.
Ale potem stało się coś nieoczekiwanego.
Minęło kilka dni. Już prawie zapomniałam o tej sytuacji, gdy nagle zadzwonił nieznany numer.
Dzień dobry. Widzieliśmy się niedawno na ulicy, pożyczyła mi pani telefon.
Zamarłam na sekundę.
Tak pamiętam. Wszystko w porządku?
Dzięki pani tak. Nie ma pani pojęcia, jak bardzo mi pani wtedy pomogła. Gdyby nie ten telefon skończyłoby się źle. Dziękuję. I jeśli kiedykolwiek będzie pani potrzebować pomocy proszę dzwonić. Jestem u pani dłużnikiem.
Był pan w szpitalu?
Nie. Ale powiedzmy, że załatwiłem sprawę. A pani okazała się jedną z tych rzadkich osób, które nie przeszły obojętnie. Jest was niewielu.
Nie wyjaśnił szczegółów, a ja nie pytałam. Z jakiegoś powodu zrobiło mi się ciepło na sercu. Czasem po prostu pożyczasz komuś telefon a to komuś zmienia życie.