Dziś postanowiłam spisać swoje myśli, choć serce wciąż boli. Przyjęliśmy pod nasz dach trzyletniego chłopca, ale mój mąż, gdy pierwszy raz go kąpał, nagle wykrzyknął: Musimy go oddać!
Marzenie o dziecku wypełniało każdy zakątek serca Eli i Eryka, pragnienie było tak silne, że gotowi byli na wszystko. Po latach nieudanych prób zajścia w ciążę, po wydaniu fortuny na leczenie i in vitro, zrozumieli, że sami nie zostaną rodzicami. Postanowili adoptować, ale to okazało się trudniejsze, niż myśleli.
Eryk był pochłonięty pracą, więc to na Eli spadła cała odpowiedzialność wizyty w ośrodkach, dokumenty, przeglądanie list dzieci czekających na dom. Gdy przeglądała zdjęcia, uwagę przykuł pewny trzylatek. Początkowo chcieli niemowlę, ale szanse były nikłe, więc otworzyli serce na starsze dziecko.
Chłopiec, którego przygarnęli, miał najpiękniejsze oczy, jakie widziała błękitne jak niebo. Patrząc na jego zdjęcie, miała wrażenie, jakby znała go od zawsze. Po długich rozmowach z Erykiem, zabrali do domu Szymona. Był uroczy, szybko się zaaklimatyzował, a po kilku tygodniach zaczął nazywać Eli mamą.
Wszystko układało się idealnie. Eli spełniło się największe marzenie została mamą, była najszczęśliwszą osobą na świecie. Życie wreszcie się ułożyło.
Ale pewnego wieczoru wszystko się zmieniło. Szymon miał iść do kąpieli, a Eryk postanowił się nim zająć. Eli ucieszyła się, widząc jego zaangażowanie myślała, że to zbliży ojca i syna.
Gdy jednak Eryk pomógł chłopcu rozebrać się i wsadził go do wanny, nagle krzyknął: Musimy go oddać!.
Eli zdrętwiała. Co się dzieje? spytała. Eryk, jak można oddać dziecko?.
Ale on był nieugięty. Mówił, że to przytłaczające, że nie potrafi się odnaleźć w tej nowej roli. Eli nie mogła uwierzyć w jego słowa. Nie pojmowała, jak można tak nagle zmienić zdanie. Przeczuwała, że coś ukrywa.
Noc była długa. Nie mogła spać, aż w końcu coś ją olśniło. Zauważyła, że Szymon ma znamię na stopie dokładnie tam, gdzie Eryk. Spojrzała uważniej. Było niemal identyczne.
Następnego ranka spytała męża, czy ma jej coś do powiedzenia. Przyznał, że chce oddać chłopca, bo podejrzewa, że to jego biologiczny syn. Gdy zobaczył znamię, przeraził się.
Prawda była taka Eryk miał romans z kobietą poznaną w barze. Twierdził, że to była jednorazowa przygoda, ale zdradził ją, gdy była najbardziej bezbronna, gdy walczyli o dziecko. Złamali się Elizie serce.
Choć Eryk żałował, że złamał jej zaufanie, Eli nie mogła tego wybaczyć. Nie potrafiła dalej z nim żyć.
Nie zniknął całkiem z życia syna, ale ich kontakt ograniczył się do rzadkich odwiedzin i przesyłanych prezentów. Eli wiedziała, że podjęła słuszną decyzję zarówno dla siebie, jak i dla Szymona. W tamtej chwili zrozumiała, że Eryk był gotów porzucić własne dziecko, byle tylko ukryć swój romans.
