Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić ogromne pieniądze za opiekę.

Gotuje się we mnie ze złości! Dziś znowu pokłóciłam się z moją matką, a nawet nie chce mi się dzwonić do teściowej mojego męża.
Mamy to szczęście, że posiadamy dwie babcie moją i żonę mojego męża Choć szczęście to zbyt mocne słowo, bo żadna z nich nie zachowuje się jak babcia. Mieszkają obie ledwie sto metrów od przedszkola naszego synka, a jednak uparcie odmawiają jego odbierania. Ja sama nie mogę tego robić, bo kończę pracę o osiemnastej, a mój mąż też nie zawsze jest w stanie, bo pracuje na zmiany w fabryce. Dlatego musimy wynająć opiekunkę, co mocno obciąża nasz domowy budżet. I to wszystko, mimo że teoretycznie mamy babcie!
Moja matka kończy pracę o szesnastej i codziennie przechodzi obok żłobka w drodze do domu. Jednak jej życie prywatne jest teraz najważniejsze niedawno rozwiodła się z moim ojczymem i chce żyć dla siebie. Twierdzi, że po pracy musi się zrelaksować i nałożyć maseczkę na twarz, żeby wyglądać młodziej. Każdy weekend ma zaplanowany kino, wystawy, spotkania z przyjaciółmi.
Synka zabiera tylko sporadycznie, i to wyłącznie w weekendy. Uważa, że wnuczek zakłóca jej rutynę, bo biega po mieszkaniu i przeszkadza w medytacji. Uwielbia za to udzielać mi rad na temat wychowania, choć sama nie chce mieć z tym nic wspólnego.
Matka mojego męża to zupełnie inna historia. Teściowa nigdy nie pracowała, zawsze była gospodynią domową. Wychowała czwórkę dzieci, między którymi różnica wieku nie przekracza trzech lat. Mój mąż jest jej najstarszym synem. Wydawałoby się, że to idealna osoba do pomocy, ale nie twierdzi, że wystarczająco się napracowała przy własnych dzieciach, a teraz ma mnóstwo obowiązków domowych i nie ma ani czasu, ani ochoty zajmować się wnukiem. Musi gotować, sprzątać, prać, wykarmić domowników, a potem jeszcze po nich posprzątać. I to wszystko, mimo że jej młodsi synowie osiemnasto- i dwudziestojednolatek to przecież dorośli mężczyźni, którzy powinni radzić sobie sami.
Raz teściowa zabrała naszego synka z przedszkola i potem była tak oburzona Jakoby nie zdążyła nic zrobić, bo jej mężczyźni wrócili zmęczeni i głodni z pracy. Później oświadczyła mi, że to ja urodziłam dla siebie, a nie dla niej, więc powinna