Przygarnęliśmy trzyletniego chłopca, ale mój mąż spanikował podczas pierwszej kąpieli i krzyknął: Musimy go oddać!
Marzenie o dziecku było tak silne, że wypełniało każdy zakątek serca Mai i Tomasza, popychając ich do zrobienia wszystkiego, by je spełnić.
Po wielu nieudanych próbach zajścia w ciążę i wydaniu fortuny na leczenie oraz in vitro, zrozumieli, że sami nie będą mieć dziecka zdecydowali się na adopcję. Jednak łatwiej było powiedzieć niż zrobić.
Ponieważ Tomasz był pochłonięty prowadzeniem firmy, to na Mai spoczęła odpowiedzialność za cały proces kontaktowanie się z agencjami, wypełnianie dokumentów, przeglądanie list dzieci potrzebujących domu.
Przeglądając akta, zwróciła uwagę na trzyletniego chłopca. Początkowo chcieli adoptować niemowlę, ale szanse na to były nikłe, więc otworzyli serca na starsze dziecko.
Chłopiec, którego przyjęli, miał najpiękniejsze oczy, jakie widziała błękitne jak niebo. Patrząc na jego zdjęcie, miała wrażenie, jakby znała go od zawsze. Po rozmowie z Tomaszem zdecydowali zabrali do domu Adasia
Był najsłodszym dzieckiem pod słońcem. Co więcej, szybko się zaaklimatyzował i już po kilku tygodniach zaczął nazywać Maję mamą.
Wszystko układało się idealnie. Największe marzenie Mai zostać matką wreszcie się spełniło. Życie wydawało się piękne, a ona była wdzięczna, że los się do nich uśmiechnął.
Ale pewnego wieczoru wszystko się zmieniło. Adaś miał iść do kąpieli, a Tomasz zaproponował, że się nim zajmie. Mai to ucieszyło widziała, jak angażuje się w ojcostwo i sądziła, że wspólny czas wzmocni ich więź.
Gdy jednak Tomasz pomógł chłopcu rozebrać się i wsadził go do wanny, nagle wykrzyknął: Musimy go oddać!.
Maja zesztywniała. Co się dzieje? spytała. Tomasz, jak można oddać dziecko?.
Ale on wydawał się zdecydowany. Twierdził, że ta sytuacja jest przytłaczająca i nie daje rady z tym żyć.
Maja była zrozpaczona. Nie mogła uwierzyć w jego słowa. Nigdy nie zmieniał zdania tak szybko. Przeczuwała, że coś ukrywa.
Noc była długa. Nie mogła zasnąć, ale w końcu wpadła na pomysł. Zauważyła, że Adaś ma znamię na stopie dokładnie w tym samym miejscu co Tomasz. Podeszła do łóżka syna i przyjrzała się bliżej. Wtedy zrozumiała ich znamiona były niemal identyczne.
Rankiem zapytała męża, czy ma jej coś do powiedzenia. Wyznał, że chce oddać Adasia, bo podejrzewa, że to jego biologiczny syn. Gdy zobaczył znamię, osłupiał.
Okazało się, że Tomasz miał krótki romans z kobietą poznaną w barze. Twierdził, że to tylko jednorazowy incydent, ale zdrada w czasie, gdy ona przechodziła bolesne zabiegi in vitro, złamała jej serce.
Choć żałował złamania zaufania, Mai nie mogła mu wybaczyć. Nie potrafiła dalej z nim żyć.
Tomasz nie zniknął całkowicie z życia syna, ale ich kontakt ograniczał się do rzadkich odwiedzin i przesyłanych pocztą prezentów.
Maja wiedziała, że podjęła słuszną decyzję dla siebie i dla Adasia. W chwili, gdy zrozumiała, że Tomasz był gotów porzucić własne dziecko, tylko by ukryć zdradę, nie miała wątpliwości.
