Nieznajomy twierdził, że jest moim narzeczonym, gdy straciłam pamięć lecz reakcja mojego psa odkryła prawdę
Po wypadku, który odmienił moje życie, obudziłam się bez wspomnień i z obcym mężczyzną u boku, który zapewniał, że jest moim narzeczonym. Nie pamiętałam go, ale mu ufałam aż do chwili, gdy dziwne zachowanie mojego psa wzbudziło we mnie wątpliwości. Kim naprawdę był ten człowiek?
Nigdy nie myślisz, że coś złego może ci się przytrafić. To był zwykły wieczór. Wracałam do domu po spotkaniu z przyjaciółką, śpiewając pod nosem ulubione piosenki, rozmarzona i szczęśliwa.
Jednak w jednej chwili wszystko się zmieniło. Zza zakrętu wyłonił się rozpędzony samochód i uderzył w mój. Ostatnie, co pamiętam, to huk kolizji.
Ocknęłam się w szpitalu. Lekarze wyjaśnili, że przez półtora tygodnia byłam w śpiączce. Mówili, że mam szczęście, iż po takim wypadku uniknęłam kalectwa. Ale nie czułam się szczęściarą.
Miałam częściową amnezję. Pamiętałam rodzinę, najbliższych przyjaciół, mojego psa. Niektóre wspomnienia pozostały, ale zapomniałam, gdzie pracuję. Nie potrafiłam przypomnieć sobie adresu, choć widziałam przed oczami swój dom.
Najgorsze było to, że nie pamiętałam *jego*. Mężczyzny, który według lekarzy nie opuszczał mojego boku przez cały czas śpiączki.
Tego, który stał przy łóżku, gdy otworzyłam oczy. Tego, który nazywał siebie moim narzeczonym. *Marek* tak miał na imię. Patrzyłam na niego i widziałam tylko obcą twarz.
Dlaczego mnie nie pamięta? Rodzinę tak, przyjaciół też, a mnie nie? pytał lekarza.
Przy częściowej amnezji bywa różnie. Pacjenci tracą wyłącznie fragmenty pamięci wyjaśnił doktor.
Byliśmy razem prawie półtora roku. Zaręczyliśmy się. Planowaliśmy ślub. Co mam teraz zrobić? Marek załamywał ręce.
Rozmawiajcie. Pokazuj zdjęcia, opowiadaj o waszej relacji. Może to pomoże zasugerował lekarz.
A jeśli nie?
Pokochała cię raz, może pokocha ponownie odparł, wychodząc.
Od tej pory Marek nie przychodził z pustymi rękami. Przynosił wspólne fotografie, prezenty, które mi dał, opowiadał, jak się poznaliśmy, o naszych randkach, wspólnym mieszkaniu. Ale
Przepraszam, ale nic z tego nie pamiętam mówiłam.
To nic, przejdziemy przez to razem uspokajał, ściskając moją dłoń.
Mama nie przestawała wypytywać, nawet w szpitalu.
Nie wierzę, że nic mi nie mówiłaś o Marku! kręciła głową.
Mamo, naprawdę nie pamiętam. Co mam powiedzieć? wzdychałam.
Twierdzi, że mieliście mi oznajmić zaręczyny, ale zdążył tylko się oświadczyć przed wypadkiem. Nie wiem Zawsze byłaś taka skryta mruczała.
Tak mijały dni. Słuchałam opowieści Marka, narzekań mamy, aż wreszcie lekarz pozwolił mi wrócić do domu.
Marek odebrał mnie ze szpitala i pojechaliśmy do *naszego* domu. Nie mogłam się doczekać, aż zobaczę Burka, mojego psa. Tęskniłam za tym małym wiercipiętą bardziej, niż potrafiłam to wyrazić.
Gdy tylko stanęliśmy pod drzwiami, usłyszałam jego głośne szczekanie pewnie równie przejęty jak ja.
Lecz gdy tylko Marek otworzył drzwi, Burek rzucił się na niego, warcząc i próbując ugryźć.
To był jack russell, mały piesek, który nigdy tak się nie zachowywał wobec znajomych.
Zabierz go! Uspokój! krzyknął Marek, odpychając psa.
Burek! Do nogi! zawołałam, ale pies nie reagował. Do mnie! powtórzyłam stanowczo.
Burek podbiegł, merdając ogonem, lecz wciąż warczał na Marka. Cicho, już pogłaskałam go, biorąc na ręce.
Uspokoił się na chwilę, lecz gdy tylko podeszłam do Marka, znów zaczął się szarpać, próbując wyrwać się z moich rąk.
Zamknij go na podwórku warknął Marek.
Dlaczego?
Bo chce mnie pożreć! odparł, jakby to było oczywiste.
Nie rozumiem Mówiłeś, że mieszkamy razem. Dlaczego on tak na ciebie reaguje?
Nie wiem, nigdy mnie nie lubił. Gdy byłaś w szpitalu, twoja mama się nim zajmowała. Może zapomniał wzruszył ramionami.
Zmarszczyłam brwi, ale nie odpowiedziałam. Wzięłam Burka na podwórko i bawiłam się z nim godzinę. Tęsknił za mną tak samo jak ja. Wytłumaczenie Marka nie miało sensu.
Gdy wróciłam do środka, Burek znów zaczął szczekać. Nieprzerwanie. Rozbolała mnie nawet głowa.
To dziwne zauważyłam.
Co? Marek uniósł brew.
Zachowanie Burka. Nigdy tak się nie zachowywał.
To tylko pies. Nie da się go zrozumieć mruknął.
Gdzie mój telefon? zapytałam nagle. W szpitalu o nim nie myślałam, ale teraz był potrzebny.
Zniszczył się podczas wypadku. Kupię ci nowy jutro odparł.
Dobrze, bo chcę się spotkać z Kasią powiedziałam.
Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł zmarszczył czoło.
Dlaczego?
Lekarz kazał ci odpoczywać.
Nie mówił nic takiego. Mam zakaz widywania przyjaciół?
Poczekaj trochę upierał się.
Coraz bardziej mnie to niepokoiło. Nie pamiętałam Marka, Burek traktował go jak intruza, a teraz jeszcze izolował mnie od znajomych.
Przenocuję w drugim pokoju, z Burkiem, jeśli nie masz nic przeciwko oświadczyłam. Nagle bałam się spać z Markiem w jednym łóżku.
Dlaczego nie może zostać na dworze?
Bo jest psem domowym. Nie mieszka na zewnątrz.
Zawsze tak robiliśmy stwierdził.
To mnie zastanowiło. Nigdy bym nie zostawiła Burka na noc na dworze. To nie w moim stylu.
Zamknęłam się z Burkiem w gościnnym pokoju, a Marek poszedł do sypialni. Tak było bezpieczniej.
Marek kupił mi telefon, ale zmienił numer. Nie mogłam dodzwonić się do Kasi. Nie pamiętałam też haseł do mediów społeczności
