Więc w takiej formie jeszcze komuś się przydałaś? były mąż nie wierzył w jej szczęście.
Ludmiła Pawłówna stała przed lustrem w przedpokoju, poprawiając kołnierzyk śnieżnobiałej bluzki. Za plecami rozległ się znajomy głos męża:
Znowu te twoje programy włączone? Ludmiło, no ile można! Dwadzieścia lat jedno i to samo kuchnia, telewizor, kuchnia, telewizor.
Nie odwróciła się. Na ekranie francuski cukiernik demonstrował technikę przygotowania makaroników. Ludmiła śledziła każdy jego ruch, w myślach zapisując proporcje.
To nie programy, Władku. To kursy mistrzowskie odpowiedziała cicho, nie odrywając wzroku.
Jaka różnica! Władysław przeszedł do kuchni, gdzie na stole stygły świeżo upieczone eklerki. I znowu się tym napchałaś. Spójrz na siebie, Ludmiło. Dwadzieścia lat temu byłaś inna.
Ludmiła wiedziała, co miał na myśli. Po urodzeniu dzieci trochę przytyła, ale nie dramatycznie. Po prostu przestała być tą subtelną dziewczyną, w której zakochał się na studiach. Teraz była czterdziestodwuletnią kobietą, matką dwóch studentów, wracających do domu tylko na wakacje.
Dzieci lubią moje wypieki powiedziała, nie odwracając się do męża.
Dzieci już dorosły, Ludmiło. A ty utknęłaś w tej kuchni.
Mówił to nie po raz pierwszy. Ale ostatnimi miesiącami jego niezadowolenie stało się ostrzejsze, boleśniejsze. Ludmiła czuła, że coś się zmieniło, ale nie wiedziała co.
Odpowiedź przyszła tydzień później.
Poznałem inną oznajmił Władysław, siedząc naprzeciw żony przy kuchennym stole. Między nimi stał talerz z szarlotką, której nawet nie tknął.
Ludmiła powoli odłożyła widelec. W brzuchu się ścisnęło, ale głos zabrzmiał dziwnie spokojnie:
Rozumiem.
Jest młoda, dba o siebie. Pracuje w naszej firmie, w dziale marketingu mówił, nie patrząc na nią. Ludmiło, musimy poważnie porozmawiać.
Mów.
Chcę z nią zamieszkać.
Ludmiła skinęła głową, jakby oznajmił prognozę pogody na jutro.
A co ze mną?
Mieszkanie zostanie twoje. Alimenty na dzieci będę płacił do końca studiów w końcu na nią spojrzał. Ludmiło, zrozum, nie mogę już dłużej. Ty… nie jesteś tą kobietą, z którą się ożeniłem. Jesteś otyła, nudna. Wiecznie kręcisz się w kuchni z tymi głupimi ciasteczkami, oglądasz seriale…
Nie oglądam seriali przerwała mu cicho.
Jaka różnica! Stałaś się domową kwoką. Sylwia ma ambicje, plany na życie. Chce się rozwijać, podróżować…
A ja nie?
Ludmiło, bądź wobec siebie szczera. Kiedy ostatnio czytałaś coś poza przepisami? Kiedy ostatnio rozmawialiśmy o czymś innym niż obiad?
Wstała od stołu i podeszła do okna. Na podwórku bawiły się dzieci, ich śmiech docierał przez szybę.
Dobrze powiedziała, nie odwracając się. Idź.
Władysław chyba spodziewał się łez, histerii, prób zatrzymania go. Spokój Ludmiły go zaskoczył.
Ludmiło, nie chciałem ci zrobić przykrości…
Już zrobiłeś. Odwróciła się i po raz pierwszy w tej rozmowie się uśmiechnęła. Wiesz co, Władku? Może i lepiej.
Miesiąc później Władysław się wyprowadził. Dzieci, które przyjechały na wakacje, przyjęły rozwód spokojnie. Dwudziestoletni Bartek nawet powiedział:
Mamo, szczerze mówiąc, od dawna nie rozumiałem, co was trzyma razem. Tata tylko narzekał, a ty… ty po prostu znosiłaś.
Osiemnastoletnia Ania była bardziej emocjonalna:
Mamo, a teraz będziesz sama? Nie będzie ci smutno?
Ludmiła zamyśliła się. Smutno? Po raz pierwszy od lat mogła robić, co chciała, nie oglądając się na czyjeś niezadowolenie. Oglądać kursy, eksperymentować z nowymi przepisami, czytać książki o cukiernictwie.
Pomysł przyszedł niespodziewanie. Patrzyła na kolejną lekcję francuskiego cukiernika, notowała w zeszycie i nagle zrozumiała: wie o wypiekach więcej niż niejeden profesjonalista. Dwadzieścia lat praktyki, tysiące obejrzanych kursów, setki wypróbowanych przepisów. Miała wiedzę, umiejętności i przede wszystkim pasję.
Cukiernia powiedziała na głos, a to słowo wydało się magiczne.
Poszukiwania lokalu zajęły dwa miesiące. Objechała pół Warszawy, zanim znalazła to, czego szukała: niewielki lokal na parterze w spokojnej dzielnicy, z dużymi oknami i osobnym wejściem.
Miejsce dobre powiedział właściciel, pięćdziesięcioparoletni mężczyzna z siwiejącymi włosami i uważnymi szarymi oczami. Ale nikt tu jeszcze nie chciał cukierni. Jesteś pewna?
Absolutnie odparła, rozglądając się i w myślach ustawiając już witryny i stoliki.
Nazywam się Jerzy przedstawił się. Jerzy Michałowicz. A ty?
Ludmiła Pawłówna.
Bardzo mi miło. Uśmiechnął się, a Ludmiła zauważyła, jak ciepło świecą się jego oczy. Wiesz co, mam propozycję. Jeśli naprawdę chcesz tu cukiernię, mogę pomóc z remontem. Znam dobrych fachowców. Zrobimy to szybko i porządnie.
To bardzo miło z twojej strony, ale…
Żadnych ale przerwał. Szczerze mówiąc, podoba mi się twój pomysł. W dzielnicy nie ma dobrej cukierni. Same sieciówki z mrożonymi ciastkami. A tu byłoby coś własnego, domowego.
Spojrzała na niego uważnie. W jego słowach nie było fałszu ani ukrytych motywów. Tylko szczere zainteresowanie.
Dobrze powiedziała. Spróbujmy.
Remont poszedł szybko. Jerzy nie tylko dotrzymał słowa, ale i podsunął wiele pomysłów. Często wpadał sprawdzić postępy, a z czasem ich rozmowy stały się bardziej osobiste.
Zawsze chciałaś piec? spytał raz, gdy tłumaczyła elektrykowi, gdzie dodać gniazdka.
Nie odpowiedziała szczerze. To było tylko hobby. Piekałam dla rodziny, przyjaciół. A teraz… zawahała się. Teraz mogę robić to, co naprawdę kocham.
Rozwód? delikatnie spytał.
Tak. Mąż uważał, że to strata
A więc komuś jeszcze się przydałaś w takiej postaci? – były mąż nie wierzył w moje szczęście