Minięła rok, odkąd odeszła moja żona, ale ktoś co tydzień zostawiał kwiaty na jej grobie: pewnego dnia postanowiłem dowiedzieć się, kim był ten człowiek

Minął rok, odkąd moja żona odeszła, ale ktoś co tydzień zostawał kwiaty na jej grobie. Pewnego dnia postanowiłem dowiedzieć się, kim był ten człowiek.
Pochowałem żonę prawie rok temu. To był najtrudniejszy okres w moim życiu. Byliśmy razem niemal dziesięć lat. Strata ukochanej pozostawia w duszy pustkę, której nic nie wypełni.
Od tamtej pory stworzyłem nową tradycję. W każdą niedzielę wstawałem wcześnie, kupowałem jej ulubione kwiaty białe chryzantemy i różowe goździki i jechałem na cmenatrz. Siedziałem przy jej grobie godzinami. Opowiadałem, jak minął mi tydzień, że w pracy powoli jest lepiej, że nauczyłem się piec jej ulubione ciasta jakby słuchała.
Czasem milczałem, tylko patrzyłem na nagrobek i przypominałem sobie jej śmiech, to, jak poprawiała włosy, jak marudziła, gdy rozrzucałem skarpety po całym domu. Ból nigdy nie ustępował, ale żyłem dla jej wspomnień.
Aż pewnego dnia stało się coś dziwnego. Gdy przyszedłem w niedzielny poranek, na grobie już leżał świeży bukiet. Piękny, starannie ułożony z tymi samymi kwiatami, które zawsze przynosiłem.
Najpierw pomyślałem, że to rodzina. Później ostrożnie wypytywałem jej siostrę, potem matkę nikt tam nie był. Nikt nic nie wiedział. Ale bukiety wciąż się pojawiały. Co tydzień.
Zacząłem czuć się dziwnie. Ogarnęła mnie zazdrość. Zazdrość o moją zmarłą żonę. Kim był ten człowiek, który też do niej przychodził? Kto kochał ją tak bardzo, że co tydzień zostawał kwiaty?
Nie zniosłem tej niepewności. Postanowiłem przyjść na cmentarz wcześniej niż zwykle. Dotarłem o świcie, ukryłem się za drzewami i czekałem.
Wkrótce zobaczyłem coś, co zniszczyło moje życie. Wolałbym, żeby to był kochanek. Moje serce jest złamane.
Zobaczyłem go przy grobie mojej żony.
Młody chłopak, może dwudziestoletni. Wysoki, w ciemnej kurtce. Podszedł do grobu, delikatnie położył bukiet, położył dłoń na nagrobku i zaczął płakać. Prawdziwe, stłumione, męskie łzy. Stał tam długo, potem przykucnął i szepnął kilka słów