Bezpański pies nagle skoczył do morza i rzucił się w szalejące fale.

Bezpieczny psiak nagle wpadł do morza i rzucił się w rozszalałe fale.
Kundel niespiesznie biegł wzdłuż plaży, gdy nagle zawrócił i bezmyślnie wskoczył w spienione wody. Coś w głębinach go przyciągnęło. Przewodzenie było wściekłe ciągnęło pod powierzchnię, co tylko próbował złapać. Jego zmęczone łapy w panice wierzgały, aż w końcu dotarł do ledwiej się trzymającego chłopca.
Pies wsunął zęby w ubranie dziecka i próbował wciągnąć je na grzbiet. Fale znosiły ich coraz dalej od brzegu, w głąb morza, gdzie nikt nie mógł ich zauważyć. Płynął resztką sił, przemoczony do suchej nitki, z jedną tylko iskierką nadziei że ktoś ich wypowie.
Każdy ruch był coraz trudniejszy. Łapy trzęsły się z zimna, słona woda paliła oczy. W pewnym momencie w oddali zamigotało światło. Może rybacka łódź? Albo światło z plażowej chaty? Nie był pewien, ale płynął w tym kierunku, uczepiony tej ostatniej nadziei. Nagle fala go uniosła i wtedy zobaczył tak, to była łódź! Mała, drewniana, z latarnią na dziwbie. Ktoś był w środku. Pies skomlał słabo, ledwo słyszalnie to wszystko, co mógł zrobić.
Stary rybak na łódce zmarszyczył brwi, słysząc dziwne skomlenie, które ledwo przebiło się przez wiatr. Przymiżył oczy, poświecił latarką na wodę i wtedy dostarześł ciemny kształt mięszał się wśród fal, walcząc z nimi.
Jezus, Maria! szepnął, chwytając bosak. Szybko poprowadził łódź w stronę tej niejasnej figury, która wyglądała jak człowiek i zwierzę jednocześnie.
Gdy znalazł się blisko, zobaczył wyraźnie drżącego psa, z oczami czerwonymi od słonej wody, z głową ledwo wystającą ponad powierzchnię a na jego grzbiecie bezwładne ciało chłopca.
Bez myślenia rybak schylił się, złapał dziecko przez ręce i wciągnął na pokład. Chłopiec był zimny i siny, ale oddychał. Pies nie ruszał się. Jego ciało bezwładnie kołysało się przy burcie, zbyt słabe, by się podnieść.
No dawaj, psiaku nie po toś tyle walczył, żeby teraz się poddać mówił cicho starz, wyciągając ręce.
Z ostatkiem sił pies podniósł wzrok i słabo poruszył łapami. Rybak wciągnął go na pokład, owinął w starą wełnianą derkę i przytulił oboje.
Silnik łodzi zaryczał. Rybak zawrócił w stronę portu ze śladami łez w oczach. To, co właśnie widział nigdy o tym nie zapomni.
Kilka dni później w lokalnych gazetach ukazał się artykuł:
Ocaleni z morskich głębin: chłopiec i jego czworonożny anioł.
Kundel nie miał obroży ani domu. Ale tamtego dnia znalazł cel. A chłopiec nową szansę.
Od tamtej pory stali się nierozłączni. A pies dostał imię Nadzieja. Bo tylko to mu zostało I to wystarczyło.