Podczas pogrzebu syna matka chwyciła siekierę i uderzyła w wieko trumny: gdy wieko pękło, ludzie ujrzeli coś przerażającego

**Dziennik osobisty**
Dziś pochowaliśmy mojego syna. A może wcale go nie pochowali?
Nie pójdę na pogrzeb, to nie mój syn powiedziałam stanowczo.
Mamo, co ty mówisz? To pogrzeb twojego syna, mojego męża. Jak możesz nie iść? zaprotestowała synowa, Zosia, jej głos drżał.
Nie rozumiesz. W tej trumnie nie ma mojego dziecka. Oni kłamią, coś ukrywają.
Widziałaś dokumenty. Wyjaśnili, że po wypadku twarz była nie do rozpoznania, ale test DNA potwierdził tożsamość.
To nie on. Czuję to.
Po prostu nie możesz pogodzić się z jego śmiercią.
Mój syn żyje. Przestań mówić o nim w przeszłości.
Choć błagała, pozostałam nieugięta. W końcu, po godzinach, zgodziłam się pojawić. Nie włożyłam czarnej sukni, tylko granatowy płaszcz. W dłoniach ściskałam ciężką, czarną torbę nie wypuściłam jej ani na chwilę. Zosia zamilkła. Ważne, że przyjdę.
Niebo nad cmentarzem w Łodzi było ołowiane, chmury wisiały nisko. Gdy zaczęto przybijać wieko trumny, wyszłam do przodu. Twarz miałam zimną jak lód. Postawiłam torbę, wyjęłam siekierę i zanim ktokolwiek zareagował, uderzyłam.
Drewno pękło z hukiem. Raz, drugi trumna rozpadła się na pół.
Zapadła cisza. Ludzie zastygli jedni zakryli usta, inni cofnęli się. Ksiądz spuścił wzrok. Wtedy ktoś krzyknął:
Tam nic nie ma!
Zrobił się chaos. Mężczyźni rzucili się do grabarzy, ktoś dzwonił na policję. Zosia zbladła jak ściana, upuściła torebkę. Ja stałam nad szczątkami trumny, dłonie zacisnęły się na siekierze aż do bólu.
Mówiłam wam szepnęłam wyraźnie. Mego syna tu nie ma.
Wtedy z tłumu wysunął się chudy mężczyzna w burych roboczych spodniach.
Ciało zabrali. W nocy. Dwóch przyszło pokazali papiery mieli przewieźć do innego miasta, do dodatkowych badań. Nie nie wiedziałem
Słowa przeszyły nas jak mróz. Gdzie je zabrali? Kto?
Policja przyjechała szybko. Pytali świadków. Najgorsze wyszło później: w dokumentach kostnicy wpisano tylko utylizacja pomyłka w papierach.
Znaczyło to jedno: ktoś wymazał ślady jego istnienia albo śmierć była mistyfikacją.
Usiadłam na ławce, ściskając odłamek trumny. W oczach nie miałam łez, tylko żelazną wolę. Jeśli żyje znajdę go. Jeśli nie dopadnę tych, którzy odebrali mu nawet spokój grobu.