**Dziennik Anny**
Dziś, mając siedemdziesiąt lat, zrozumiałam, że najstraszniejsze to nie puste mieszkanie, ale dom pełen ludzi, dla których jesteś nikim.
Znowu kupiłaś nie ten chleb głos synowej Kasi wbił się w uszy, gdy rozpakowywałam torby w kuchni. Prosiłam bez drożdży. Już piąty raz.
Demonstracyjnie wzięła kajzerkę, którą przyniosłam, i pokręciła nią w dłoni, jakby to była jakaś trująca gąsienica.
Kasiu, zapomniałam, wybacz. Byłam zajęta.
Zawsze jesteś zajęta, Anno Pawłowna. A my to potem mamy jeść. Bartek może dostać uczulenia.
Rzuciła chleb na blat z miną, jakby robiła mi łaskę, że nie wrzuciła go do śmietnika.
Przełknęłam ślinę. Mój wnuk Bartek ma sześć lat i nigdy nie miał alergii na zwykły chleb.
Do kuchni zajrzał syn.
Mamo, nie widziałaś mojego niebieskiego swetra?
Widziałam, Wojtku. Jest w praniu, wczoraj
Po co? nawet nie wysłuchał. Chciałem go dziś założyć! No, mamo!
Zniknął, zostawiając mnie z tym no, mamo, które ostatnio bolało bardziej niż policzek. Uprałam jego rzecz. Zaopiekowałam się. I znowu byłam winna.
Powoli przeszłam do swojego pokoju, mijając salon, gdzie Kasia już głośno opowiadała koleżance, jak to teściowa znowu szaleje. Śmiech w słuchawce był tak samo kąśliwy jak jej słowa.
Mój pokój wydawał się jedynym bezpiecznym miejscem w tym dużym, niegdyś przytulnym domu. Teraz brzęczał jak ul.
Nieustanne rozmowy, wrzaski dzieci, telewizor, trzaskanie drzwiami. Hałas. Ludzie. I do bólu samotnie.
Usiadłam na łóżku. Całe życie bałam się zostać sama. Bałam się, że dzieci wyrosną i odlecą, a ja będę siedzieć w pustych pokojach. Jaka byłam głupia.
Dopiero w wieku pięćdziesięciu pięciu lat zrozumiałam, że najstraszniejsze to nie puste mieszkanie, ale dom pełen ludzi, dla których jesteś tylko dodatkiem. Chodzącą funkcją, która ciągle się psuje. Podaj, przynieś, upierz, ale tylko tak, jak każą. Krok w lewo, krok w prawo i już przeszkadzasz, denerwujesz, plączesz się pod nogami.
Wieczorem spróbowałam jeszcze raz. Wojtek siedział nad laptopem, marszcząc brwi.
Wojtek, może porozmawiamy?
Mamo, nie widzisz, że pracuję? nie oderwał wzroku od ekranu.
Chciałam tylko
Później, dobrze?
Później nigdy nie nadchodziło. Oni i Kasia mieli swoje życie, plany, rozmowy. A ja byłam tłem. Jak stara kanapa albo znudzona lampa. Jakby tu, a jakby nie.
Zapukano do drzwi. To był Bartek.
Babciu, poczytaj podał mi książkę.
Serce na chwilę zabiło radośnie. Oto on, mój promyk. Jedyny, który
Bartek! w drzwiach stanęła Kasia. Komu mówiłam, żeby nie zawracał babci głowy? Idź, czas na tablet.
ZabZamknęłam drzwi za nimi z uczuciem ulgi, i po raz pierwszy od lat mój dom znów stał się moją przystanią.
