Pies nie odstępował progu kostnicy, jakby przeczuwając, że za drzwiami ktoś próbuje przywrócić do życia jego panią. I ten “ktoś” nie był zwyczajnym doktorem.
“Siomionku, jeszcze chwilkę, już zaraz kończę” – powiedział do telefonu Wasilij Andriejewicz, starając się, by głos brzmiał ciepło. – “Nie nudzisz się tam sam?”
Odłożył słuchawkę i uśmiechnął się. Choć miał ostre rysy twarzy i surowe spojrzenie, w środku był zupełnie inny. Wiedział, że wnuk sobie poradzi. Siomionek nauczył się już obsługiwać telewizor, czytać, a nawet gotować proste dania – makaron po marynarsku czy jajecznicę. Mimo to czasem dzwonił, mówiąc, że tęskni Wasilij rozumiał, że to zabawa, sposób na wyrażenie uczuć, ale i tak te słowa rozmiękczały mu serce. Grał więc swoją rolę: uspokajał, pocieszał, prosił, by się nie martwił.
Minęły dwa lata, odkąd Siomionek zamieszkał z dziadkiem. Dwa trudne lata bólu, strat i powolnego składania życia na nowo.
Pamiętał dzień, gdy przywiózł chłopca do domu. Świat zdawał się wtedy rozpadać na kawałki. Sam ledwie trzymał się na nogach, jakby umarł i zmartwychwstał. Nie miał wyboru – po tragedii zostało mu tylko sześcioletnie dziecko z pustym wzrokiem, zagubione we własnych myślach.
Tragedia wydarzyła się tamtej nocy, gdy rodzice Siomionka – syn Wasilija, Misza, i jego żona – wracali z przyjęcia. Wzięli taksówkę. Tuż pod domem w ich auto wjechał inny samochód – pędzący, prowadzony przez pijanego kierowcę. Z katastrofy ocalał tylko Siomionek. Ratownicy tylko kiwali głowami: “Anioł osłonił go skrzydłem”. Auto roztrzaskało się na kawałki, a chłopiec wyszedł z tego bez większych obrażeń.
Żona Wasilija odeszła dawno temu, kiedy Misza miał szesnaście lat. Potem dziadek wychował syna, a później i wnuka. Po śmierci Misza i jego żony Wasilij prawie stracił wolę do życia. Pewnego dnia spojrzał jednak w oczy wnuka – puste jak niebo nad opuszczonym placem – i zrozumiał: jeśli się podda, chłopiec zostanie sam.
Miesiące mijały. Dopiero po pół roku Siomion zaczął przypominać normalne dziecko. Wasilij wrócił do pracy. Na początku pomagała sąsiadka Nina Pietrownaz – dobra, opiekuńcza kobieta. Gdy chłopiec stał się samodzielniejszy, zaglądała tylko czasem, by sprawdzić, jak się ma.
Nina była wspaniała, ale jedna rzecz doprowadzała Wasilija do szewskiej pasji – ciągle próbowała go wyswatać. Ciągle przyprowadzała jakieś kobiety, rzucała aluzje. Pewnego dnia spytała:
“No, Wasiu, żadna ci się nie podoba?”
Wtedy pojął jej grę. Roześmiał się:
“Chcesz mnie wydać za mąż, Ninoczka?”
Sąsiadka spoważniała:
“A co w tym śmiesznego? Mężczyzna w sile wieku, a samotny Mogłbyś komuś dać szczęście!”
Musiał obiecać, że się “rozejrzy”, by dała mu spokój. Ale Nina nie była jedyną – inne kobiety też zaczęły się narzucać. W końcu zmienił pracę – przeniósł się do medycyny sądowej.
Miał pięćdziesiąt lat. Syna spłodził w osiemnastce, wnuka – w trzydziestym dziewiątym. Był w dobrej formie – ćwiczył, miał sprawne dłonie, pił okazjonalnie.
Zmiana dobiegała końca. Wyszedł zapalić. Na progu siedział ogromny pies. Patrzył tak smutno, że ścisnęło serce.
“Kogoś ci zabrali? Wracaj do domu, stary, będzie dobrze.”
Pies westchnął jak człowiek, zrobił parę kroków, znów usiadł.
Po godzinie Wasilij znów wyszedł. Pies wciąż tam był, skomląc cicho.
“Kolia! Kogo przywieźli?”
Sanitariusz odpowiedział:
“Znaleźli kobietę na ulicy. Bez dokumentów. Wyszła pewnie z psem na spacer i”
“Gdzie jest?”
“Jeszcze tam. Piortowicz zaraz przyjdzie.”
Piortowicz, jego zmiennik, zawsze zaczynał dzień od herbaty.
“Chodźmy ją obejrzeć” – powiedział Wasilij.
Wzięli ją za rękę – była ciepła.
“Żyje!”
Sanitariusz Igor omal nie zemdlał.
“Na nosze! Wołaj Piortowicza!”
Piortowicz przybiegł i zabrał się do pracy.
“O, mamy tu cwaniara! Spokojnie, zaraz ci pomożemy!”
Karetka przyjechała szybko.
“Jak to możliwe? Ciśnienie miała zerowe!” – dziwili się ratownicy.
Gdy odjechali, Wasilij usiadł przy psie.
“Dobra robota. Chyba uratowałeś jej życie. A co z tobą? Chcesz iść ze mną? Mam wnuka, uwielbia psy.”
Pyski merdnął ogonem.
W domu Siomionek aż podskoczył z radości.
“Skąd go masz?”
“To długa historia.”
Pies zjadł, potem spojrzał pytająco.
“Chyba pyta, gdzie ma spać” – domyślił się Wasilij.
Rozłożyli koc. Pies westchnął ciężko.
“Jest smutny” – powiedział chłopiec.
“Jak tu się nie smucić, kiedy pani ledwie żyje.”
Nazajutrz rano Wasilij zabrał psa na spacer.
“Jak cię nazwać? Może Przyjaciel?”
Pies zaszczekał cicho.
W południe zadzwonił do znajomego lekarza.
“Wasilij! Słyszałem, co zrobiłeś!”
“Co ja? To lekarze pracowali.”
“To był unikat! Cukier na zero, zawał, zero oznak życia A teraz? Świadoma, choć słaba. A pies? Wciąż powtarza: ‘Przyjaciel’ Martwi się.”
“Powiedz jej, żeby się nie bała. Przyjaciel jest u mnie.”
“Jesteś wielki! Wpadnijcie. Niech spojrzy przez okno, będzie spokojniejsza.”
Gdy Wasilij wszedł do sali, kobieta odwróciła głowę. Miała jasne, zielone oczy.
“To pan? Żyję tylko dla Przyjaciela To pies mojego syna. Zginął rok temu.”
“Rozumiem Ja też straciłem syna i synową. Przyjaciel zaprzyjaźnił się z moim wnukiem.”
Westchnęła.
“Nie chciałam żyć. Byłam sama A potem zapomniałam wziąć leki. Poszłam na cmentarz, zasłabłam. Myślałam, że umrę Gdyby coś stało się Przyjacielowi”
Wasilij odwiedzał Marinę przez kolejne weekendy. Gdy pozwolono jej wyjść do ogrodu, woził ją na wózku.
Przyjaciel skakał wokół niej, kładł głowPrzyjaciel merdnął ogonem, a Marina uśmiechnęła się przez łzy, widząc, jak jej życie, które miało się już skończyć, zaczyna się na nowo.
Pies nie odstępował progu kostnicy, jakby wyczuwał, że za tymi drzwiami ktoś stara się przywrócić do życia jego ukochaną właścicielkę, a ten „ktoś” to nie byle jaki medyk.