Gdyby spojrzeć z boku, rodzina Julii i Antoniego wyglądała na przykładną, spokojną i zgodną. Antoni nie pił, no może od święta, i to w niewielkich ilościach, nie palił, przez jedenaście lat nigdy nie podniósł ręki na żonę.
Był tylko jeden incydent, ale Julia uważała, że sama była winna, i czasem dzieliła się tą historią z przyjaciółką:
Kiedyś, dawno temu, pokłóciliśmy się z Antonim. Wpadłam w złość i rzuciłam się na niego z pięściami. Wyobraź sobie mnie, drobną kobietę, przeciwko takiemu chłopu. O czym ja wtedy myślałam? A on tylko delikatnie przytrzymał moje ręce i posadził na kanapie. Inny by może oddał, nauczył mnie rozumu. Wtedy zrozumiałam, że byłam w błędzie, i nigdy więcej już sobie na coś takiego nie pozwoliłam.
No ty dopiero, Julka. Twój Antoś mógłby cię jedną ręką tak przycisnąć, że mało by ci się nie zdawało mówiła Renata. Co ty, kobieta ma szansę przeciw mężczyźnie?
Julia i Antoni byli w drugich związkach. Z pierwszym mężem rozstała się właśnie dlatego, że nadużywał alkoholu i wywoływał awantury. Wracał późno z pracy, gdy córka już spała, urządzał sceny, potrafił dziecko obudzić i nawet się tym nie przejmował. Julii znudziły się te kłótnie, więc podała na rozwód i wróciła do rodziców.
Dobrze zrobiłaś, córeczko, że odeszłaś od tego wspierała ją matka. Nic dobrego z nim nie miałaś przez te pięć lat. Nic nie szkodzi, wychowamy Alinkę, a ty jeszcze znajdziesz swoje szczęście. Jesteś przecież urodziwą kobietą, sama wiesz
Gdy Alina skończyła dwanaście lat, Julia wyszła za Antoniego. Poznali się na urodzinach męża Renaty. Świętowali w restauracji, tam właśnie podszedł do niej Antoni.
Widzę, że się nudzisz powiedział, uśmiechając się białymi zębami. Zapraszam do tańca.
Był wysoki, Julia sięgała mu zaledwie do ramienia, przystojny i spokojny przynajmniej takie było pierwsze wrażenie.
Ależ nie, nie nudzę się odparła. Ale z przyjemnością zatańczę.
I tak zaczęła się ich historia. Renata bardzo się cieszyła, że wreszcie przyjaciółka nie jest sama. Wtedy Julia mieszkała z córką w trzypokojowym mieszkaniu, które odziedziczyła po babci. Ta chorowała i mieszkała sama, więc rodzice zabrali ją do siebie.
Mieszkanie było trzypokojowe, ale niewielkie, z małymi pokojami, w starej pięciopiętrowej kamienicy. Julia jednak cieszyła się, że ma własne lokum, a córka swój pokój. Wkrótce Antoni się do niej wprowadził, bo sam mieszkał z matką.
Z pierwszym małżeństwem Antoniego też nie było najlepiej. Po ślubie mieszkali z jego matką, ale jego żona, Weronika, i teściowa nie potrafiły się dogadać pod jednym dachem. Kłóciły się, nie ustępowały sobie, niemal dochodziło do rękoczynów.
Antosiu, gdzie ty znalazłeś tę awanturnicę? pytała syna, gdy tylko przekraczał próg po pracy. Nie da się z nią wytrzymać.
Antoni stanowczo domagała się Weronika nie mogę żyć z twoją matką, wyprowadźmy się. Inaczej nie ręczę za siebie. Była impulsywna, a do tego spodziewała się dziecka.
Antoni musiał wyprowadzić się z żoną. Potem urodził im się syn. Starał się pomagać żonie, ale ona zawsze była niezadowolona.
Antoni, nie ma pieniędzy, synowi potrzeba nowych ubrań, rośnie. Antoni, idź do sklepu, ugotuj obiad, nie zdążyłam. Zabierz dziecko na spacer, jestem zmęczona.
Mąż spełniał jej prośby, ale matka dzwoniła i narzekała, że synowa nie pozwala widywać się z wnukiem.
Antosiu, jak to, nie mogę zobaczyć wnuka bez ciebie? Ta twoja
Mamo, nie martw się, w weekend przyjadę z synem, pogadacie.
Weronika pakowała syna i wysyłała męża z nim do teściowej, sama zostawała w domu lub szła do koleżanek, wracając późno, często podchmielona. Antoniowi się to nie podobało, ona zaś kłóciła się, bez przerwy krytykując teściową. W weekendy coraz częściej znikała z domu, aż w końcu pewnej nocy w ogóle nie wróciła. Antoni musiał iść do pracy, więc rano zawiózł syna do matki. Ta ciągle go krytykowała gdzie znalazł taką kobietę?
Gdy syn skończył cztery lata, Weronika oznajmiła:
Odchodzę od ciebie, bo jesteś maminsynkiem. A ja potrzebuję prawdziwego mężczyzny i już takiego znalazłam.
Rozstali się, Antoni wrócił do matki. Trzeba przyznać, że jego matka też nie była aniołem. Żadna kobieta nie była dla niej dość dobra, uważała, że nie ma na świecie kobiety godnej jej syna.
Pierwsze lata małżeństwa Julia i Antoni spędzili w zgodzie. Jedynie teściowa psuła atmosferę. Nie podobało jej się, że syn ożenił się z kobietą mającą dziecko. Choć Alina była spokojną dziewczynką i nawet nazywała ją babcią.
Jaką ja ci jestem babcią? Masz swoją babcię, a ja ci nie jestem rodziną szybko sprowadziła dziecko do parteru. Dziewczynka się obraziła i już nigdy tak jej nie nazwała.
Julia wzdrygnęła się na te słowa, ale przemilczała sprawę przecież teściowa miała rację, Alina nie była jej wnuczką. Często córka przebywała u babci.
Minęły lata. Alina skończyła szkołę i wyjechała na studia do innego miasta. Julia i Antoni nie mieli wspólnych dzieci gdyby zaszła w ciążę, urodziłaby, ale jakoś się nie udało. Z teściową Julia nigdy nie zyskała ciepłych relacji, choć starała się i ignorowała jej zaczepki.
Z czasem jednak Julia zauważyła, że mąż się zmienił. Antoni miał jedną dobrą cechę gotował przepysznie, ale tylko w dobrym humorze. Ostatnio jednak rzadko był w nastroju.
Renata, nie rozumiem, co się dzieje z moim mężem zwierzała się przyjaciółce. Ostatnio ciągle jest w złym humorze. Nie ma ku temu wyraźnych powodów. Ale cokolwiek powiem, wszystko robię źle, i on też chce mnie zdenerwować. Są ludzie, którzy widzą tylko negatywy właśnie to widzę u niego. Albo zawsze taki był, albo wiek go zmienił.
Oj, nie wiem, Julka. Nigdy bym nie pomyślała, że tak żyjecie. Zawsze wydawało mi się, że u was sielanka. Prawda jest taka, że cudze życie zna się tylko z opowieści dziwiłaJulia postanowiła w końcu otwarcie porozmawiać z Antonim, a gdy zobaczył łzy w jej oczach i usłyszał, jak bardzo cierpi, oboje uświadomili sobie, że tylko odcięcie się od toksycznej ingerencji teściowej może uratować ich małżeństwo.
