Próby, które trzeba przejść
Weronika Andrzejewska czekała na męża i syna z podróży służbowej. Wyjechali do sąsiedniego województwa, by rozwijać rodzinną firmę. Postanowili otworzyć nowy oddział. Interesy szły świetnie ich przedsiębiorstwo kwitło.
Weronika nie mogła się doczekać, zwłaszcza syna. Musiała mu pilnie opowiedzieć, co usłyszała od jego żony, Oli, która wkrótce miała urodzić. Wszyscy wiedzieli, że Ola nie kocha Igora, ale dla dobra przyszłego wnuka znosili tę sytuację.
Pewnego dnia Weronika podsłuchała, jak Ola rozmawiała przez telefon:
Jak tylko urodzę, zabiorę dziecko i ucieknę. Przy okazji wezmę, co się da. Tu jest z czego żyć.
Pierwszym odruchem teściowej było zadzwonić do syna, ale się powstrzymała. Miał ważne spotkanie po co go niepokoić? Opowie mu, jak wrócą.
Dziecko zabierzemy ze szpitala, a Ola niech idzie, gdzie oczy poniosą. I tak jej nie zależy.
Kiedy u Oli zaczęły się skurcze, mąż i syn byli już w drodze powrotnej. Karetka zabrała ją do szpitala. Niedługo potem Weronika otrzymała tragiczną wiadomość: jej mąż i syn mieli wypadek. Mąż zginął na miejscu, syn dwadzieścia minut później, ale zdążył wyszeptać:
Zabierzcie dziecko od niej.
Policjant tłumaczył Weronice, że w samochodzie nie było żadnego dziecka. Ona jednak odpowiedziała:
Żona syna właśnie urodziła. To mój wnuk, są jeszcze w szpitalu. Oli nie zależy na dziecku, dlatego mój syn tak powiedział.
Nie wierzyła, że jeszcze zobaczy wnuka, ale sama pojechała po Olę ze szpitala. Jak przetrwała ten koszmar? Nie wiedziała. Pomógł jej Artur, przyjaciel męża i syna, który pracował w ich firmie jako finansista. Zajął się wszystkim pogrzebem, stypą, a przy Weronice czuwał lekarz.
Artur przywiózł też Olę i małego Mikołaja. Po śmierci męża Ola nie zamierzała opuszczać rodzinnego domu. Weronika wynajęła nianię, bo sama nie mogła cały czas opiekować się wnukiem. Zagłębiała się w sprawy firmy wszystko miało przejść na nią, tak było ustalone od dawna. Na razie wszystkim zarządzał Artur, któremu bezgranicznie ufała.
Ola niewiele uwagi poświęcała synowi, często znikała z domu. Ale pół roku później zabrała Mikołaja i zniknęła, przy okazji kradnąc pieniądze znalezione w biurku teścia. Do sejfu nie potrafiła się dostać nie znała kodu.
Weronika znów wpadła w rozpacz. Straciła wnuka ostatnią cząstkę swojego syna. Minęło trochę czasu, a wtedy Ola niespodziewanie się pojawiła.
Masz mi oddać pieniądze, udziały w firmie i wszystko, co mi się należy po śmierci męża. Inaczej nigdy nie zobaczysz wnuka. Oddam go pod opiekę państwa, a ty go nie znajdziesz.
Weronika spełniła żądania Oli, przekazała jej wszystko zgodnie z prawem, a nawet więcej oddała własną biżuterię.
Ola, proszę, pozwól mi widywać się z Mikołajem błagała.
Ta obiecała, ale nie dotrzymała słowa.
Czas mijał. Weronika stopniowo się pozbierała i zajęła firmą, a Artur stał się jej prawą ręką. Był uczciwym i niezawodnym wsparciem. Najbardziej dokuczała jej jednak myśl, że nie może zobaczyć wnuka.
Artur zasugerował zgłoszenie sprawy na policję.
Weroniko, mam znajomego w wydziale śledczym. Idźmy od razu do niego.
Zgodziła się.
Po jakimś czasie śledczy odnalazł Olę. Okazało się, że związała się z podejrzanym towarzystwem. Oddała im papiery wartościowe, a oni obiecali jej dom. W rzeczywistości wsadzili ją do nędznej rudery, oszukali i porzucili. Ola zaczęła pić, zaniedbując syna. W końcu jeden z jej kompanów postawił ultimatum:
Albo ja, albo dziecko.
Wybrała jego. Razem zawieźli Mikołaja do lasu i tam go zostawili. Wszystko wyszło na jaw, gdy śledczy dotarł do ludzi, którzy próbowali sprzedać akcje. Ola wskazała miejsce, gdzie zostawiła chłopca, ale tam już go nie było. Rozpoczęto poszukiwania, ale bez skutku. Olę aresztowano.
chciała żyć na wsi
Zosia wychowała się w domu dziecka. Gdy nadszedł czas usamodzielnienia, postanowiła zamieszkać na wsi, niedaleko miasta, w którym dorastała. Dostała niewielki domek i była szczęśliwa. Wreszcie spełniło się jej marzenie.
Nie jest nowy, ale solidny. Zrobię z niego przytulne miejsce zawsze o tym marzyłam.
Znalazła pracę w lokalnej stołówce. Od dzieciństwa chciała zostać kucharką, nawet w domu dziecko pomagała kucharce, babci Jadzi. Powoli życie na wsi zaczęło się układać. Domek doprowadziła do porządku, a w męskich pracach pomagał jej Kamil, sąsiad mieszkający z rodzicami.
Zosia nie zastanawiała się, dlaczego Kamil jej pomaga. Myślała, że robi to z dobroci serca, ale on po prostu się w niej podkochiwał, tylko był zbyt nieśmiały, by to powiedzieć.
Pewnego dnia Zosia poszła do lasu na grzyby, chciała upiec pierogi. Szła, zbierając grzyby, gdy nagle zauważyła pod krzakiem dziecko. Był to mały chłopiec, brudny i zmarznięty, śpiący zwinięty w kłębek.
Kochanie, obudź się delikatnie pogładziła go po policzku.
Chłopiec otworzył przestraszone oczy i wybuchnął płaczem. Zosia wzięła go na ręce, a on szarpał się i krzyczał.
Nie bój się, malutki. Zabiorę cię do domu.
Chłopiec się uspokoił. W domu ogrzała go, wykąpała i nakarmiła. Poprosiła Kamila, żeby przyprowadził pielęgniarkę.
Jak masz na imię? pytała, ale chłopiec milczał. No dobrze, będziesz Staśkiem, zgoda?
Dzieciak milczał, ale tak już do niego mówiła.
Wieść o Staśku szybko się rozniosła. Sąsiedzi przynosili mleko, śmietanę, ubrania.
Chłopiec chował się za Zosię na widok obcych. Pielęgniarka zbadała go i uspokoiła:
Jest tylko wyczerpany. Odpocznie, nabierze sił. Pewnie nie był sam zbyt długo.
Staś nie odstępował Zosi na krok. Czasem zabierała go do pracy, czasem zostawiała pod opieką sąsiadki, matki KamilaWeronika, Zosia, Kamil i Staś stali się prawdziwą rodziną, a ich dom wypełnił się śmiechem i ciepłem, którego przez tyle lat brakowało każdemu z nich.
