Teściowa wiedziała lepiej
Kasia drgnęła na dźwięk głośnego telefonu. Na ekranie migotało Halina Stanisławowa. Teściowa dzwoniła już po raz trzeci tego ranka. Kasia wzięła głęboki oddech, zebrała się w sobie i nacisnęła zieloną słuchawkę.
Tak, Halino Stanisławowno, słucham.
Kasiu, dlaczego nie odbierasz? głos teściowej brzmiał wyraźnie obrażony. Dzwonię i dzwonię!
Gotowałam kaszkę dla Zosi, ręce miałam zajęte skłamała Kasia, choć w rzeczywistości po prostu nie chciała po raz setny dyskutować, jak źle wychowuje dziecko.
Znowu ta kasza! Mówiłam ci dzieci potrzebują mięsa! Mój Wojtuś wychował się na mięsie, patrz, jaki krzepki! A twoja Zosia taka blada, lada chwila wiatr ją porwie.
Kasia zamknęła oczy i policzyła w myślach do pięciu. Ich córka miała dopiero trzy lata, a lekarz zapewniał, że rozwija się prawidłowo. Po prostu taka uroda po tacie.
Halino Stanisławowno, karmimy ją też mięsem. Na obiad będą pulpeciki.
No to dobrze! Właśnie dlatego dzwonię. Wpadnę dziś do was, przywiozę rosół na kościach, taki jak Wojtuś lubi. I zrobię kotlety, po moim przepisie. Bo te twoje pulpeciki
Kasia skrzywiła się. To pulpeciki zabrzmiało z takim sarkazmem, jakby proponowała dziecku truciznę.
Niech się pani nie trudzi, mamy wszystko próbowała się wymigać.
Jaki tam trud? Babcia chce odwiedzić wnuczkę! Chyba mi nie zabronisz?
W tym zdaniu była cała teściowa umiejętność postawienia sprawy tak, że każda odpowiedź poza zgodą brzmiałaby jak potworna obraza.
Oczywiście, niech pani przyjeżdża poddała się Kasia.
Po rozmowie oparła czoło o chłodną szybę. Za oknem wirowały pojedyncze płatki śniegu, osiadając na nagich gałęziach. Listopad był przenikliwie szary.
Mamo, z kim rozmawiałaś? z pokoju wyjrzała Zosia, ściskając podartego pluszowego misia.
Babcia Hala przyjedzie dziś uśmiechnęła się Kasia, starając się, by głos brzmiał radośnie.
I znowu będzie mówić, że źle jem? zmarszczyła brwi dziewczynka.
Kasi ścisnęło się serce. Nawet dziecko zauważało tę nieustanną krytykę.
Babcia po prostu bardzo cię kocha i chce, żebyś była zdrowa i silna.
Zosia nie wyglądała na przekonaną, ale kiwnęła głową i wróciła do zabawy.
Kasia zabrała się za sprzątanie. Choć z mężem preferowali kreatywny bałagan, przed wizytą teściowej mieszkanie musiało lśnić sterylnością. Inaczej usłyszeliby komentarz o chlewie, w którym zaraz bakterie się zalęgną.
W dwie godziny zdążyła umyć podłogi, przetrzeć kurze i upiec szarlotkę jedyne jej kulinarne dzieło, które teściowa zawsze chwaliła.
Wojtek miał wrócić z pracy na obiad. Oboje pracowali zdalnie on jako programista, ona graficzka. Ale dziś miał ważne spotkanie z klientem i pojechał do biura.
Dzwonek do drzwi rozległ się punktualnie o czternastej. Halina Stanisławowa była punktualna jak szwajcarski zegarek.
No witajcie, młodzi! teściowa, niska, krągła kobieta z farbowanymi na kasztan włosami, wkroczyła uroczyście, obładowana torbami. A gdzie moja księżniczka?
Zosia nieśmiało wyjrzała z pokoju.
Chodź tu, skarbie! Babcia przyniosła smakołyki!
Dziewczynka podeszła i grzecznie podała rączkę do pocałunku. Tego gestu nauczyła ją właśnie teściowa, uważająca, że dziewczynki powinny być prawdziwymi damami.
Rączkę całuje się tylko dorosłym pannom teściowa pochyliła się i przytuliła wnuczkę. Jak będziesz miała szesnaście lat, wtedy podawaj rękę kawalerom. Babci wystarczy dzień dobry.
Kasia przewróciła oczami, gdy teściowa nie widziała. Sprzecznych wskazówek wychowawczych od Haliny Stanisławowej było aż nadto.
Halino Stanisławowno, pomogę z torbami zaproponowała Kasia.
No tak, zanieś do kuchni. Nagotowałam tyle dobra! Wojtuś musi jeść porządnie, a nie byle czym się żywić.
W kuchni teściowa od razu przejęła dowodzenie:
Kasiu, podaj duży garnek. Nie ten plastikowy, tylko normalny. I gdzie macie chleb? Co, w lodówce trzymacie? Chleba do lodówki się nie wkłada! Zamarznie!
Kasia cierpliwie podawała naczynia. Po sześciu latach małżeństwa przywykła, że matka Wojtka zawsze wie lepiej.
Zosia jakaś blada zauważyła teściowa, wykładając z pojemników domowe przetwory. Wyprowadzacie ją na spacer? Witaminy podajecie?
Tak, codziennie chodzimy, jeśli pogoda pozwala. I podajemy zestaw witamin, który pediatra przepisał.
Pediatra! prychnęła Halina Stanisławowa. Co oni tam wiedzą, te młode lekarze? Za moich czasów…
Zaczyna się westchnęła w myślach Kasia.
Za moich czasów dzieci przebywały na świeżym powietrzu od rana do wieczora! I hartowały się! Wojtka prowadziłam w każdą pogodę. I nic, wyrósł zdrowy.
Kasia milczała, choć mogła przypomnieć, że jej mąż co zimę chorował na zapalenie oskrzeli i w dzieciństwie miał przewlekłe zapalenie migdałków.
Halino Stanisławowno, upiekłam szarlotkę. Napijemy się herbaty?
Najpierw obiad. Wszystko po kolei. A gdzie Wojtek? Czemu jeszcze nie wrócił?
Jak na zawołanie, w przedpokoju zaskoczył zamek.
No i jest! ożywiła się teściowa.
Wojtek wszedł, zaskoczony widokiem butów w przedpokoju.
Mamo? A ty dlaczego nie powiedziałaś, że przyjedziesz?
Jak to nie powiedziałam? Dzwoniłam dziś rano do Kasi! oburzyła się Halina Stanisławowa.
Kasia przepraszająco uśmiechnęła się do męża. W wirze zajęć zapomniała wysłać mu wiadomość o wizycie.
No cześć, mamo Wojtek przytulił matkę. Jak się masz?
Co tam mieć… Ciśnienie skacze, nogi wieczorem puchną. Ale ja się nie skarżę! Radzimy sobie sami, nikomu nie zawracamy głowy No to cieszę się, że jednak nas odwiedziłaś powiedział Wojtek, patrząc wymownie na Kasię, bo oboje wiedzieli, że ta wizyta to dopiero początek kolejnych niespodzianek teściowej.
