To była najzwyklejsza noc. Ja i moja żona spaliśmy w swoim pokoju, przytuleni pod kołdrą. Nasz sześcioletni synek i roczna córeczka dawno już spali w swoich pokojach. Cisza, spokój nic nie zapowiadało kłopotów.
Zegar wskazywał około trzeciej nad ranem, gdy do sypialni wpadł nasz labrador Burek. Miał go już osiem lat mądry, łagodny pies, prawdziwy członek rodziny. Nigdy nie sprawiał problemów, zawsze wiedział, jak się zachować. Ale tej nocy był inny.
Burek podbiegł do łóżka od strony żony, położył łapy na jej klatce piersiowej i zaczął cicho szczekać. To zachowanie od razu mnie zaniepokoiło. Zabranialiśmy mu wchodzić na łóżko, a on zawsze to respektował. Teraz jednak zachowywał się dziwnie i strasznie.
Ocknąłem się gwałtownie, serce waliło mi jak młot w półmroku widziałem, jak pies pochyla się nad moją żoną. Przez chwilę ogarnęła mnie panika: co się dzieje? Ale wtedy zrozumiałem, o co chodzi, i szybko wybrałem numer straży pożarnej.
Usłyszałem dziwny skrzyp w korytarzu i prawie niesłyszalne kroki wiedziałem już, że wcale nie chodzi o psa.
Burek stanął między nami a drzwiami jakby wiedział, skąd nadchodzi zagrożenie.
Natychmiast obudziłem żonę, skinieniem nakazałem jej milczenie, sam na palcach podszedłem do drzwi i usłyszałem kolejny odgłos ktoś cicho szurał nogami po parkiecie.
W jednej chwili złapałem telefon i zadzwoniłem na policję. Zanim patrol dotarł, schowaliśmy się z dziećmi w łazience Burek cały czas stał na straży.
Po siedmiu minutach które wydawały się wiecznością usłyszeliśmy krzyk z zewnątrz:
Policja! Wszyscy zostają na miejscu!
Dwóch włamywaczy złapano tuż w naszym domu. Okazało się, że weszli przez okno w salonie, sądząc, że okradną dom, gdy wszyscy śpią. Nie przewidzieli tylko jednego naszego psa.
Burek stał się prawdziwym bohaterem. Gdyby nie on, kto wie, jak by się to skończyło. Kupiliśmy mu ogromną kość i najcieplejszy koc. Teraz w nocy śpi przy drzwiach naszej sypialni. Nawet nie próbujemy mu tego zabraniać.
Jest naszym prawdziwym obrońcą.
