Wanda nerwowo mieszała mleko w kaszy dla dziecka, podczas gdy Jasiek próbował zbudować z klocków najwyższą na świecie windę. Przy stole pokasływała teściowa, Bronisława Pawłówna szarooka, cięta w języku, w szlafroku w koguty.
Patrz, znowu ma brwi jakby wyskubane mruknęła, przyglądając się wnukowi. Ani jednej naszej cechy! Mogłyby chociaż uszy po tacie być.
Mamo, spójrz na mnie, też nie jestem kopią Marka uśmiechnęła się Wanda, odstawiając miseczkę. Geny to zdradliwa rzecz.
Zdradliwa czy nie, ale dziwna machnęła ręką teściowa i potoczyła się do kuchni po drugi czajnik.
Wanda wzięła głęboki oddech: Wytrzymamy. Do soboty zostały cztery dni. W sobotę Bronisława Pawłówna obchodziła jubileusz sześćdziesiąt lat. Wanda wymyśliła święto-pojednanie: restauracja Pod Złotym Dębem, orkiestra retro-jazzowa, tort z fontannami i najważniejsze! voucher do podkrakowskiego sanatorium Sosnowy Brzeg na trzy tygodnie. Odpocznie i przestanie marudzić o podobieństwo marzyła synowa.
Wieczorem Wanda sprawdzała kosztorys, gdy Marek wsunął głowę do gabinetu:
Zamówiłem mamie album ze starymi zdjęciami, zdążą wydrukować do soboty.
Super! Tylko trzymaj w tajemnicy, niech płacze ze wzruszenia.
Słuchaj, nie bierz jej uwag do serca poprosił. Jest dobra, tylko język ma ostry jak brzytwa.
Wiem. Ale jeśli jeszcze raz powie nie podobny wybuchnę.
Marek pocałował Wandę w czubek głowy i poszedł sprawdzić lekcje syna.
Czwartkowy poranek przyniósł kuriera. Dziewczyna w żółtej kurtce wręczyła Wandzie nieoznakowane pudełko.
To dla pani. Podpis tutaj.
Wanda wzięła przesyłkę i rzuciła ją w salonie do reszty prezentów: pudełeczku z drogim jedwabnym szalem, paczce z miodem lipowym, kopercie z voucherem. Pakowanie zostawiała na piątek niespodzianka miała być idealna.
Sobotnie południe płonęło marcowym słońcem. W holu Pod Złotym Dębem unosił się zapach piwonii i karmelu. Bronisława Pawłówna weszła, kokieteryjnie trzymając syna pod rękę:
No to jest rozmach! Nie na darmo te czterdzieści lat harowałam.
Tylko dla pani ukłoniła się Wanda i mrugnęła do kelnera, by podawał szampana.
Goście zasiedli, zabrzmiał saksofon. Lampiony na ścianach migotały ciepłym bursztynem, zmiatając ostatnie resztki sceptycyzmu z twarzy teściowej. Wanda łapała każdy jej oddech: ch To już dobrze, moja droga szepnęła Wanda, patrząc, jak Bronisława Pawłówna przytula oba albumy, a w jej oczach, po raz pierwszy od dawna, zamiast pustki, zalśniło światło nowej, choć nieoczekiwanej, ale prawdziwej rodziny.
