**Dzisiaj, 15 października 2023**
Czy jesteś pewna, że dziecku nie zaszkodzi, jak będziesz jadła buraki? zapytała teściowa, mieszając barszcz.
Mamo, ona gotuje ten barszcz już trzeci dzień westchnął Krzysztof. Mogę po prostu zjeść i iść do pracy?
Ten barszcz jest leczniczy! podniosła łyżkę teściowa. A twoja matka soli jak z armaty. To na pewno szkodzi dziecku!
Przepraszam, urodziłam troje spokojnie odparła Halina Nowak, mama Anety, wyjmując z lodówki garnek. Wszyscy żyją. A to barszcz z fasolą. Białko!
Teściowa, fasola to ciężkostrawna potrawa! Nie jesteśmy na wsi!
A u nas nie w szpitalu! warknęła Halina.
Aneta siedziała na kuchennym stołku, obejmując brzuch i marząc, aby ktoś wyłączył dźwięk. Ciąża zbliżała się do siódmego miesiąca. Myślała, że najgorsze będą mdłości, ale teraz wiedziała: najważniejsze to zachować rozum pomiędzy dwiema kobietami, które chcą jak najlepiej.
Teściowa wprowadziła się od razu, gdy tylko dowiedziała się o ciąży. Wnuk! Pierwszy! Macie mało miejsca, a ja pomogę. Mama Anety tydzień później: Masz tylko mnie, wszystko rzucę i przyjadę. Tak w dwupokojowym mieszkaniu znalazły się trzy gospodynie.
Jestem w ciąży, nie chora szepnęła Aneta mężowi wieczorem.
Wiem. Wytrzymaj. To wkrótce się skończy. Mama wyjedzie po porodzie.
A moja?
Twoja może też. Może się zaprzyjaźnią?
Nie zaprzyjaźniły się. Zaczęły rywalizować.
Najpierw w sprzątaniu. Rankiem mama Anety myła podłogi, po południu teściowa bo przeciąg, kurz, bakterie. Potem w zakupach. Body dla dziecka pojawiły się w trzech rozmiarach 56, 62 i 74. Wszystkie różowe. Choć płeć była nieznana.
Ale głównym polem bitwy stał się fotel bujany.
Ja go wybrałam! oznajmiła teściowa.
A ja kupiłam! zaprotestowała Halina.
Ja pierwsza o nim powiedziałam!
Ja pierwsza wniosłam!
Będzie w moim pokoju zdecydowała teściowa.
Z jakiej racji?! oburzyła się Halina. Aneta będzie karmić na fotelu. Niech stoi u niej.
A ja planuję spać na nim po porodzie cicho wtrąciła Aneta. Z dzieckiem.
Po co? Będziesz zmęczona! Niech dziecko śpi ze mną! wykrzyknęła teściowa.
Albo ze mną! nie ustępowała mama.
A ja, przepraszam, gdzie?! nie wytrzymał Krzysztof. Jestem ojcem, na marginesie!
Możesz spać w kuchni. Tam jest narożnik chórem odparły obie.
Następnego dnia fotel zniknął. Nie było go w pokoju Anety, ani u teściowej, ani u Haliny.
Gdzie fotel? spytała Aneta.
Wyprowadził się odcięła teściowa.
Schowałam syknęła mama.
Wojna osiągnęła szczyt. W kuchni nie gotowano już barszczu, tylko chłód. W ciszy. Z urywanymi spojrzeniami. Krzysztof zostawał w pracy. Aneta jadła jogurty w łazience.
Nie wytrzymam powiedziała wieczorem. To moje dziecko. Moje ciało. Moje życie. Nie prosiłam o te ofiary.
No chcą pomóc mruczał Krzysztof.
Chcą kontrolować. A ty milczysz. Bo przywykłeś. Ja nie.
Tej nocy źle spała. Rano, bez śniadania, poszła po ogłoszeniach. Wróciła z kluczami.
Co to? spytał Krzysztof.
Wynajmujemy mieszkanie. Dwa pokoje. Jasne. Podpisałam umowę.
Aneta
Nie uciekam od ciebie. Uciekam do siebie. Chcesz jedź ze mną. Nie spotkamy się w szpitalu.
Milczał.
Po pół godzinie wyszła z walizką. Na dole stał fotel bujany. W ręczniku, z poduszką w kotki. Uśmiechnęła się. Zadzwoniła do fundacji. Dwie godziny później fotela nie było.
Nowe mieszkanie pachniało farbą. Aneta rozpakowała rzeczy, ustawiła kremy, zaparzyła miętę. Włączyła muzykę. Po raz pierwszy od miesięcy po prostu leżała na kanapie.
Po trzech dniach przyjechał Krzysztof. Z plecakiem.
Tam nie da się żyć. Nie rozmawiają. Obiad jak stypa.
A tu?
Tu można oddychać. Zrozumiałem. Nie jesteś tylko matką. Jesteś człowiekiem.
Chłopiec urodził się w sierpniu. Wieczorem. Bez fotela, ale z miłością. Teściowa i Halina przyjeżdżały po kolei. Według grafiku. Z barszczem ale w pojemnikach.
Zrozumiałyśmy powiedziała teściowa. Fotel nie uratował.
Ważne, by nie bujać nerwów westchnęła Halina.
Aneta trzymała syna i myślała: barszczu może być wiele. Ale miejsce w życiu tylko jedno. I jest jej.
*Dzisiejsza lekcja: Czasem trzeba wyjść, żeby inni zrozumieli, gdzie jest drzwi. A miłość nie wymaga ofiar tylko szacunku.*
