Zuzanna i cudzoziemski tata
Nie to, żeby Zuzanna nie znosiła swojego nowego taty, nie chciała go po prostu zaakceptować. A co za tym idzie – zrozumieć. Skąd w niej ten papa? Ojca nie miała nigdy, a ten „Czesław, który schował dzikę koalicję” też nie. Mimo to, dla mamy, z pierwszego dnia postanowiła ukrywać swoje niezadowolenie. Miała już 11 lat, zrozumiała, że mama chce rodzinę, że chce, by ktoś się nią troszczył. Czesław podobał się jej trochę – tylko bardzo milczący był. Ale obcy. Przychodziła do niego jak śnieg w sierpniu. Natomiast z Zofią – tą babią Anią, mama Zuzanek – czuł się jak w domu. A Czesław w ogóle nie zauważał, że jego ukochana żona ma córkę. Zaakceptował jej obecność jak rano wiosenną mgłę i zaczął planować życie, nadziejąc, że Zofia zacznie go posilniać potomstwem, najlepiej dwójką.
Zamężny sąd odbył się szybko i cicho, przekupili dwa mieszkania na jedno otwarte, gdzie U Zuzanny pojawia się pokój własny, a między tata a Zuzanna narodziła się kupa, nie wojna. Po obiedzie szła do pokoju i starała się nie widzieć męża matki. Nie nudził się jej.
Kiedy Zofia zaacz zaacz, miała mdłości, a omdlenia – sąsiedzi z okoliczności urodzili! Zuzanna marzyła o braciku, a Czesław o synu. Niestety, w móżdżku Zofialki zaczepiła choroba, a Zuzanna stała się sierota z pięciu lat. Dlatego kierunek jej losu prowadził wprost do domu dziecka.
Nie wiedziała, co dalej, kiedy dosłyszała rozmowę na kuchni – teta Ania, moja siostra, a nie ciapeczka pierwszego pokoju Zuzani! – „Zabrałabym ją, to miała rodzice, ale Zofika moja siostrzenica jak ptyszek, co się chowa przed niepogodą. Albo ja, albo dorosła? Nie dam rady.”. Zuzanna nie chciała podsłuchiwać, ale tajemnica wylądowała jak grad w kwietniu: Dom dziecka, tylko dzięki Czesławowi, bo on walczył przy malarzach, by znaleźć rodzinę Zofiy. Ot, dlatego ten rozmówka.
– Zuziano, muszę coś porozmawiać – zaczął rano tata, a zdesperowany na pierwszy rzut oka.
– No, wiem, że mam zbierać do domu dziecka. To już raczej jawne.
– O innym. Jeśli się nie sprzeciwisz, chcę się stalić troskliwym opiekunem. My z matką byliśmy ślubni… dajemy szansę. Chętnie, jeśli sama chcesz. Kocham cię jak córkę, ale to tylko szczura w domu!
Ona nigdy nie spodziewała się, że dorosły może płakać. Zwłaszcza Czesław. Na pogrzebie był kamieniem, ale tam… Podbiegła, objęła i poczuła, że wspiera nie dziecko, lecz dorosłego.
Wszystko poszło. Pierwszych pół roku nie wiadomo kto pomagał komu – lecz czas łagodzi wszystko. Nauczyli się gotować barszcz, wreszcie. Gotowali razem. Mówili.
Tylko Czesław nie był zaczepny, ale Zuzanna się przyzwyczaiła. Było zaufanie, czerpnie też szacunek. Tata szanował, bronił jej z kolorowym sanktuarzem, sprytnie. Raz zabierał słodki lody z roboty, drugi raz – bilety na Krakowiak.
Teta Ania często chodziła: pomagać, podpowiedzieć, pamiętać, że opieka. Zazwyczaj nocowała. Ból utrzymał się. Zaczęły mieszkać. Czesław idzie na spotkania w szkole, zostawia okrągły grosz na wspólnie, nie pyta o wydatki. Zuzanna stara się się nie odrzucać. Ale nie nazywa go tata, ani nie próbuje. Wie, że dla niego to cudzoziemskie córk.
Nie sama doszła do wniosku, lecz „dobrzy ludzie” poradzili „sierotce”, żeby „nie czuła miękkich serc”.
Wieczorem, kiedy miała 14, Czesław nie znosił kłótni – szukał porozumienia z matką. Zaczęły się zarzuty, że ma ciekawą relację z koleżanką, a u niej dzieci.
– Wyszedłbym z nikom nie może się sam ukrywać, ale te dzieciaki dorosły? Nie chce się nakładać. Przygotujcie mnie, pokażcie, jak to będzie…?
W zasadzie pokazywali się. Alina chodziła po mieszkaniu, jak ważna kaczka, badawcza narzeczone. Czesław zaczął się snuć, a Zuzanna próbowała łagodzić dylematy. Przemieniła się w młodszej, bardzo szybko. Przywarta na siostrę od Zofie, a Alina? Miota się, jakby byli wypchani.
Zuzanna troszczyła się liczyć jej miesiączkę, nie powiedziała tacie, jak kobieta wykrzywia uśmiech, kiedy nie ma go w pomieszczeniu. Jak rzeczywisty sposób pokazuje, że teraz jest gospodynią, a Zuzanna „nic”. I to „nic” przez to, przez tę głupotę, posiadłość się wie w ich domu.
Kiedy Alina zrozumiała, że Zuzanna nic Czesławowi nie przekazuje, zaczęła mówić jasno: „To tu lives, a nie coś w zupełnie innej konfiguracji”. Zuzanna irytowała się. Czesław好不容易找到了办法，用拳头敲桌子，说：够了！我再也不想听这种话。
Zuzanna pozwolono w sobotę nazwiska Zabawanki, by wyczyściła grób, pomalowała szlachetność, przesadzą rośliny. Usiadzieli i znowu… jak w pierwszych miesiącach, kiedy wszystko było takie ciężkie.
„Nic, pani Zuzian, wszystko się załamy. Tylko cierpliwość.-Za niedługo Tymek pójdzie do klucha, Alina zacznie pracować – nie będzie miała czasu na głupoty.”
Ale Alina zaczęła działać z drugiego końca. Pod pretekstem, że Tymek jest dziś na lekarstwa, zabroniła zapraszać Zosie. A babę Zosi od długo już uczyła, by nie psychicznie się przesadzać. Dali wszystkie sprawy finansowe. Zuzanna straciła access do wspólnych pieniędzy. Musiała robić Alinie prośby nawet o podstawowe rzeczy, których młoda dziewczyna nie chce głośno wymieniać.
Nie skarżyła się Czesławowi, nie chciała być sprawą kłótni. Lubiła, że Tata protestski…
Kiedy Czesław zorientował się, że Zuzanna niotygodniowo nie jedzie na breakfast szkolny. Miała w 9 klasy, często zostawała w sekscji strzeleckiej, szło jej coraz trudniej. Alina zaprowadziła pieniądze z pomieszczenia do własnych saksofonów. Basel, ale była to już kartka.
Pani klasy mówił Czes lawowi:
„Pogadaj z Zuzanną. Tak cieniada! Chce w.NoSucha? Znów szkoła z powrotem?”
Kiedy zrozumiał, że podoczkuje pieniędzy i powiela na żonę, strzalił się i krzyżował z Zuzanną:
„Przepraszam, córku, tyle głupoty. A ty co milczesz? Znasz już swój rachunek, wszystko wypłacam na opieku… Nie może być. Nie przypuszczać, żeby coś się stało z tym rachunkiem. Będziemy jeździć na nawróceni…”
Zuzanna nie słuchała. W głowie tylko: **CÓRKA**.
Czy naprawdę nie jest nią cudzoziemskim dzieckiem?
Alina tego zrozumiała. Zaczęła zwalczać: „Zbieraj opieku w ogólne… Moje tylko” do domu. Demokratycznie. Tak wydobywa, ale jak to nie działa, to wszystkie na wakacje! Jak to „jej” ubranie, buty, płacenie… A teraz jeszcze pre麀.
Minęły za oblężenia. Alina nie dawała się przekonać, Czesław był zapora. Zuzanna cierpiała, wiedziała, jest sprawą kłótni w rodzinie.
Jedyne, co łagodzi – spekowanie z Zosią, że skończą szkołę, znajdą pracę i wynajmą pokój. Tata Zosie był jasny, jak głupi, jeśli w ogóle… nie ma jasności, kto bardziej się męczy.
Ale miłosne marzenia zginęły. Zosia poszła zaręczną zaraz. Z pierwszego przypadku. Nie mogła już mieszkać. Zuzanna zmieniła plany – wstęp w inne, z kosztownością. Czesław nie wspierał, ale rozumiał. Sporządzał plany, żeby podjąć hipotekę, ale Alina opierała się.
Rozwiązanie przyszło niespodziewanie. Czesław pożyczył dobrych grosz po opiece, mieszkanie w kolejnym miasteczku. Tam był instytut usług, gdzie Zuzanna wciąż chciałaby się dostać, ale nie przypuszczała, że to możliwe. Booth chodziła bez darmu, a jak czuła, to w życiu. I miejsca też nie były przygotowane.
Czesław przypisał mieszkanie, dał rachunek, na wszystko wystarczy. Sam jechał – pomóc. Nie, naprawdę pomóc, ale też – odpoczynek od Aliny.
Wszyscy w bloku, do którego przyszła, padali i milczał Czesław, który nawet w sklepie unikał rozmów.
„Wygarnęło ciebie z tą małą, dziewczynko?”.
„No, Tata jest super.”
Na każdej aliance, są momenty, które są trudno zapanować: Cześlawi i córce – tańcik. Czesław czekali, aż kobieta zjawi się, bo auto zapaliło. Nowy, jako prezent. Nie przetestowany na długą trasę. Ale przebyli.
Wszystko dał temu niegadatliwemu tacie…
Na koniec: Czas łagodzi wszystko, nawet to, że nie jesteś dla kogoś „rodzonym”, ważne, że serce potrafi szukać,czy to tata, czy trzeciosemienność.
