Trzy kobiety, jedna kuchnia i ani odrobiny spokoju
— No dobrze. Poniedziałek — ja. Wtorek — mama. Środa — Zofia Bronisławowna. Czwartek — znowu ja — Lena wymalowała dokładne linijki w zeszycie w kratkę. — A weekendy — zobaczymy.
— Świetnie — skinęła głową jej mama, Marianna Bernardowna, ukrywając zadowoloną minę. — Będzie porządek.
— Tak, tak, aż do pierwszej zupy pomidorowej — burknęła teściowa, Zofia Bronisławowna. — Wy, dziewczyny, tylko na papierze jesteście mocne.
Lena zignorowała. Była zmęczona. Pół roku pod jednym dachem z dwiema matkami – to nie życie, tylko telenowela. I bez przycisku „pauza”.
Wszystko zaczęło się po narodzinach Zosi. Marianna Bernardowna przyjechała „na kilka miesięcy pomóc”. A teściowa, Zofia Bronisławowna, nigdzie nie wyjechała – mieszkała z nimi od początku. „A gdzie ja pójdę, skoro mój syn się ożenił?” – jej typowe zdanie.
Mieszkanie miało trzy pokoje, ale wydawało się lalkowe. Samemu brakowało miejsca, a tu jeszcze trzy gospodynie.
— Kto położył pusty słoik po ogórkach z powrotem do lodówki? — zirytował się głos Zofii Bronisławownej o dziesiątej rano.
— Ja! — odpowiedziała Marianna Bernardowna z balkonu. — Tam jest marynata! Na zalewajkę!
— Ooo, jacy to zaradni — zaśmiała się teściowa. — Tylko zalewajkę gotuję w środę. Dzisiaj jest wtorek. Mój dzień!
— Chciałam tylko pomóc — prychnęła mama.
— A ja nie prosiłam!
— Ale ja prosiłam — Lena postawiła Zosię w kojcu. — Mamo, niech każda gotuje, kiedy powinna. Nie łammy porządku. Bo znowu wyjdzie jak ostatnio – trzy pomidorówki w jeden dzień i nikt nie umył garów.
— Nic nie szkodzi! Zjedziemy i to! — nie ustępowała Zofia Bronisławowna. — A ja potem godzinę szorowałam płytę. Mam ciśnienie, między innymi!
Mąż Leny, Krzysztof, w takich momentach albo wychodził pobiegać, albo zakładał słuchawki. Mówił, że ma ważne spotkanie, ale Lena wiedziała – po prostu nie wiedział, co robić. Wybrać stronę? Niemożliwe. Lepiej się schować.
— Lena, pogadaj z mężem — szeptała Marianna Bernardowna, gdy Krzysztof wychodził z kuchni. — Niech powie swojej matce, żeby się nie wtrącała. To w końcu też jej wnuczka.
— Mamo, ty też się wtrącasz — cicho odpowiedziała Lena.
— No a jak inaczej, skoro widzę, że wszystko leci? Kto z Zosią chodzi na spacery? Kto kupił jej nowe buciki? Kto prał w nocy?
— Mamo, dość. To nie zawody.
Ale były. Wszystkie tr— Ale były — wszystkie trzy: Lena, jej mama i teściowa codziennie walczyły o tytuł “pierwszej pani domu”, aż pewnego dnia Zosia, sięgając po swoją pierwszą łyżeczkę, powiedziała “ja sama” i nareszcie zapanowała prawdziwa zgoda.
