Próby, przez które trzeba przejść
Weronika Nowak czekała na męża i syna z podróży służbowej. Wyjechali do sąsiedniego województwa, by rozwinąć rodzinny biznes i otworzyć nową filię. Interesy szły im świetnie – firma kwitła.
Weronika szczególnie tęskniła za synem, Janem. Musiała mu powiedzieć, co usłyszała od jego żony, Kasi, która wkrótce miała urodzić. Wszyscy wiedzieli, że Kasia nie kocha Jana, ale dla dobra przyszłego wnuka milczeli.
Pewnego dnia Weronika podsłuchała, jak Kasia mówiła przez telefon:
— Jak tylko urodzę, zabiorę dziecko i ucieknę. Wezmę, co się da, i zwijam się stąd. Tu jest co zabrać.
Pierwszym odruchem teściowej było zadzwonić do Jana, ale się powstrzymała – mąż i syn mieli ważne spotkanie. Nie chciała im przeszkadzać. Opowie im, gdy wrócą.
— Dziecko odbierzemy ze szpitala, a Kasia niech idzie na cztery wiatry. I tak nie chce tego dziecka.
Gdy u Kasi zaczęły się skurcze, mężczyźni byli już w drodze powrotnej. Karetka zabrała ją do szpitala. Wkrótce jednak Weronika otrzymała telefon – mąż i syn mieli wypadek. Mąż zginął na miejscu, Jan zmarł dwadzieścia minut później, ale zdążył wyszeptać:
— Zabierzcie jej dziecko.
Śledczy tłumaczył Weronice, że w samochodzie nie było dziecka. Kobieta jednak dodała:
— Żona syna właśnie urodziła. To mój wnuk, są jeszcze w szpitalu. Kasia nie chce dziecka, dlatego Jan tak powiedział.
Nie miała nadziei, że zobaczy wnuka, ale sama pojechała po Kasię ze szpitala. Nie wiedziała, skąd wzięła siły. Pomógł jej Tadeusz, przyjaciel męża i syna, który pracował w ich firmie jako finansista. Zajął się wszystkim – pogrzebem, stypą, a przy Weronice dyżurował lekarz.
To on przywiózł Kasię i małego Marcina ze szpitala. Po śmierci męża Kasia nie zamierzała opuszczać dużego rodzinnego domu. Weronika zatrudniła nianię, bo sama nie mogła ciągle zajmować się wnukiem. Musiała zająć się firmą, która teraz do niej należała, choć na razie wszystkim zarządzał Tadeusz – ufała mu bezgranicznie.
Kasia rzadko interesowała się synem, często znikała z domu. Po pół roku zabrała Marcinka i gdzieś zniknęła, zabierając pieniądze znalezione w biurku teścia. Do sejfu nie miała dostępu – nie znała kodu.
Weronika znów przeżyła szok, tracąc wnuka. To jedyna cząstka Jana, jej syna, która została. Jednak niedługo potem synowa wróciła.
— Musisz mi dać pieniądze, udziały w firmie i wszystko, co mi się należy po śmierci męża. Inaczej nigdy nie zobaczysz wnuka. Oddam go do domu dziecka, a ty go nie znajdziesz.
Weronika spełniła żądania Kasi – wszystko zgodnie z prawem, a nawet więcej. Oddała nawet własną biżuterię, której tamta zażądała.
— Kasia, błagam, pozwól mi widywać się z Marcinem. — Tamta obiecała, ale słowa nie dotrzymała.
Czas mijał. Weronika powoli doszła do siebie i zajęła się firmą, mając Tadeusza u boku. Naprawdę był uczciwym i solidnym pomocnikiem. Najbardziej jednak martwiła się, że nie widzi wnuka.
Tadeusz zasugerował zgłoszenie się na policję:
— Weroniko, mam znajomego śledczego. Możemy od razu do niego pójść. — Kobieta się zgodziła.
Wkrótce śledczy odnalazł Kasię. Okazało się, że związała się z podejrzanymi typami. Oddała im papiery wartościowe, obiecali jej dom, a przywieźli do rudery. Oszukali ją i zostawili. Kasia zaczęła pić, zaniedbując syna. Pewnego dnia jeden z jej kumpli powiedział:
— Albo ja, albo twoje dziecko. Wybieraj.
Wybrała jego, a Marcinka zawieźli do lasu i tam porzucili. Śledczy dowiedział się o tym od ludzi, którzy próbowali sprzedać udziały oszukanej Kasi. Pokazała, gdzie zostawiła syna, ale chłopca tam nie było. Rozpoczęto poszukiwania, lecz bez skutku. Kasię zatrzymano.
chciała żyć na wsi
Weronika zdawała sobie sprawę, że czekają ją trudne próby.
Marysia wychowała się w domu dziecka. Gdy przyszła pora na samodzielne życie, postanowiła zamieszkać na wsi niedaleko miasta. Dostała mały domek i była szczęśliwa. Wreszcie spełniło się jej marzenie – miała swój kąt.
— Nie jest nowy, ale solidny. Zrobię z niego przytulne miejsce — często o tym marzyła w domu dziecka.
Znalazła pracę w miejscowej stołówce. Zawsze chciała być kucharką – już w dzieciństwie pomagała kucharce, babci Wandzie. Powoli życie Marysi się układało. Domek doprowadziła do porządku, a w męskich pracach pomagał jej sąsiad, Krzysiek, który mieszkał z rodzicami.
Marysia nie rozumiała, dlaczego Krzysiek jej pomaga. Myślała, że z dobroci serca, ale on po prostu się do niej zalecał, tylko był zbyt nieśmiały, by to powiedzieć. Pewnego dnia Marysia poszła do lasu na grzyby – chciała upiec pierogi. Szła, ciesząc się z każdego znalezionego grzyba, aż nagle zobaczyła pod krzakiem dziecko. Małego chłopca, brudnego, śpiącego skulonego.
— Kochanie, obudź się — delikatnie pogłaskała go po policzku.
Chłopiec otworzył przestraszone oczy i wybuchnął płaczem. Marysia wzięła go na ręce, a on się szarpał i krzyczał.
— Nie płacz, maleńki, nie zrobię ci krzywdy — szepnęła mu do ucha. — Zabiorę cię do domu.
Chłopiec się uspokoił. W domu Marysia ogrzała wodę, wykąpała go i nakarmiła. Poprosiła Krzyśka, by przyprowadził felczera.
— Jak się nazywasz? — pytała, ale chłopiec milczał. — No dobrze, będziesz Staśkiem, dobrze? — Mimo że nie odpowiedział, tak go nazwała.
Wieść o Staśku szybko rozeszła się po wsi. Sąsiedzi przynosili mleko, śmietanę, a nawet ubrania.
Chłopiec chował się za Marysią na widok obcych. Felczer zbadał go i uspokoił:
— Jest tylko wyczerpany. Karm go małymi porcjami, a za kilka dni wróci do sił. Pewnie nie był długo sam w lesie.
Staś chodził za Marysią krok w krok. Czasem zabierała go do pracy, czasem zostawiała pod opieką matki Krzyśka. Dopóki nie wróciła, nie wychodził na dwór. Pewnego dnia nagle nazwał ją „mamą”. Marysia aż się rozpłakałaKiedy Weronika, Marysia, Krzysiek i Staś spotkali się wszyscy razem przy wigilijnym stole, zrozumieli, że choć życie zgotowało im trudne próby, to właśnie rodzina — czy to z krwi, czy z wyboru — jest największym darem, jaki mogli sobie podarować.
