– Cześć, słoneczko! No to jak, chcesz pobyć u babci dłużej, czy może wrócisz, jak zwykle, za trzy dni? Kasiunka, czemu milczysz?
– Elżbieta, wielkie dzięki za urodziny! Błagam, dbaj o siebie, bo z tobą nie pójdzie ani los, ani zdrowie. Rozmawiaj, jak rozwiążemy sytuację, zaraz poinformujemy.
Kasia rzuciła telefon do siedzenia i przewróciła oczami. *Cholera, jak to jest niyummy, myśli: rozmowa była miła, babcia dziś jakby na miazga… Dlaczego każda chwila z nią to męk?*
Nie chciała jechać na wakacje do babci Kasi, especially teraz, gdy wreszcie udało się uwspólnić opieki z mężem Michałem. Wiedziała, że na świecie są miliony lepszych miejsc, gdzie mogliby z chłopcami skądś spać. Ale Michał był jak marmur, kiedy chodziło o odwiedziny: *Należy się, starszych trzeba pielęgnować, to obowiązek*. To on się uczył, że wdzięku nie zadzwoń z babcią i dziadkiem.
– Kasiolko, już raz do rodziny jeżdżę raz na rok. Chcesz, żebyśmy teraz jeszcze wakacje skasowali? Chłopaki w ogóle zapomną, że mają babcię.
– Miliutko, jak to pokrótce wyrazić… Czy nigdy nie myślałeś, że może tylko Ty potrzebujesz tych wizyt?
– Co ma na myśli? – Michał zmarszczył brwi.
– Że Twoją babcię satysfakcjonuje tylko to, co ona widzi: zdjęcia starych dzieci, filmiki młodszego. Reszty jej nie obchodzi: jak się zachowują, czy chorują. Oni potrzebują tylko idealnego obrazu, bez tyrzki.
– To nieprawda! Chłopcy po prostu żyją dalej. U nas bez możności, by ich opiekować, zabierać na szkole.
– A moja mama? Też mieszka daleko, ale jak tylko puka, biegnie jak szalona, bierze urlop albo przejeb metka i tu jesteś. Twoja babcka? Afera z wizytą, a potem bez deszczu, nic.
Michał mruknął i wskazał mimo, że inaczej. *Twoja babcia to szczerze dobre serce, kiedy pomaga, to pomaga*. I tak, gdy przyjeżdżali, do wszystkich biegła: jeździła na rowerze, łowiła ryby, kąpała się w rzece, biegła z piłką, ze wszystkimi się układała. Serdecznie, moim zdaniem, powinno się tak być w rodzinie.
– Miliutko, ale Twoi rodzice to inni. Twoja babcią jest inna, starsza, inne podejście. Czy teraz musimy do nich nie jeżdzić?
Kasia westchnęła i jeżyła się, żeby coś powiedzieć. Ale zasłużyła na otwarcie:
– Zapada mi się. I dzieciom też. To nie jest udom. Nie wiem, jak to rzucić.
– Co? Skąd? Babka ma super wówię, sypialnie dla wszystkich, czysto. Co ci brakuje?
– Wiem, Michał. Jest taka powiedzika: *Gładko rozłoże, twardo sen*. To ja, kiedy do babki jedziemy.
– Fakt? I czegoś nie mówiłaś? Przecieżまでの urządzenie u babki był narratorom idealny. A co jest źle?
– Wszystko. Jak tylko dom idzie odrotnością, rozlewają się troski babki – a to wewnętrznie, a to wielki bałagan.
– To wszystko wyobrażasz. Przecież chodzisz do niej pomagać po dom, nie widzisz sensu.
– No właśnie ja go widzę. Patrz, babka gryma, dziadek bełkocze. Dlaczego mi to po dziesięciu latach małe wściekłości? Też uważasz, że Elżbieta zbyt długo nie zniechęcała się ze mną?
Michał zmarszczył czoło:
– O co tu chodzi?
– To ci: pojadziemy, ale poczną uważać za to, co dzieje się u babi. Wtedy nikt się na siebie gniewać.
Zakład mieli to.
Przez kilka dni Kasia pakowała rzeczy, a Michał przesunął się jak czarny chmur. Kierowali się do Wilchanowa, wiośki przy Krakowie. Dzieci rozmawiały z muzyką, Kasia wprowadzała nastrój wakacyjny. Michał był zbit, bo zostawiła mu prawdę.
Na miejscu babka Elżbieta rzuciła się w stół, uzbrojona w uśmiechem:
– Witajcie! Kto pierwszy, ten mph!
Michał rzucił Kasi znaczące spojrzenie: *O co ci jeszcze?* Dziedziniec był czyszyć, pokoje gotowe. Kasia wciąż czuła się niekomfortowo, ale nie była już taka sylwetka.
– Chłopaki, jeżdżcie rzeczy do pokoju, nie rozwieszajcie. Przyniosłeś za dużo.
– Babko, to pięć osób. Chłopaki brudzą, tu nie ma gdzie myć. A chcesz, żebym ocaliła syna od noszenia wszystkiego? Wiedz, że on dobrze jedz i ma za mało.
Michał zapakował rzeczy. Elżbieta wystrzelała od nagle. *Nie grała, a dziś… gotowe?*
– Dzieci nie szkodzą, babko. Oni nie buntują się, tylko grają.
– Razem są hałaśliwi. To bunt.
– To dzieci! Wszyscy mają prawa, same stado, by było spokojnie.
Elżbieta cięła się, ale Michał cisnęłał. Kasia zaczęła przekładać z talerzy, Elżbieta rzuciła:
– Nie chcesz uzywać mojej łyżki, bo to tylko dla zupy! Dlaczego…? Przecież wszystko mam pod kontrolą! Daj mi to, babka sama wszystko zrobi!
– Czy ty naprawdę myślisz, że możemy się zatrzymać w tym piekle?
Michał zrobił nie przyniósł:
– Mamo, powiedz mi, dla czego nas zapraszysz, jeśli ci z nas tak diabelnie dyskomfortuje? My tu jedynie dla Ciebie. Kasi kojarzysz się z tą naszą lękliwą miłością? No to więcej nie będziemy przerywać Twojego spokoju.
Zarzucił Kasi i dzieciom na szyję, a Elżbieta zastała wierszyk.
Następnego dnia ruszyli. Kasia przytulała chłopaki i uśmiechnęła się serdecznie.
