Przechodnie zauważyli dziecko na ulicy i wezwali policję. Dziewczynka powiedziała funkcjonariuszowi, że głosy kazały jej wyjść, i wskazała dom na końcu ulicy.
Nikt od razu nie zrozumiał, skąd się wzięła. Sześcioletnia Jadzia stała na chodniku w białej odświętnej sukience — jakby przed chwilą wróciła z imienin.
Ludzie przystawali. Ktoś podał jej wodę, ktoś inny chciał zadzwonić do opieki społecznej. Dziewczynka wyglądała na zadbaną, nie przypominała bezdomnej. Milczała, aż w końcu szepnęła:
— Słyszałam głosy…
To zaniepokoiło przechodniów. Ktoś wezwał policję.
Po kwadransie przyjechał sierżant Kowalski — młody, lecz z wyrazem zmęczenia w oczach. Przykucnął obok Jadzi, mówiąc łagodnie:
— Witaj. Jak się nazywasz? Gdzie są twoi rodzice? Dlaczego jesteś tu sama?
Dziewczynka spojrzała na niego i cicho odparła:
— Głosy kazały mi wyjść z domu.
— Jakie głosy, kochanie?
Policjant zlodowaciał, gdy usłyszał, co mówi dziecko.
— Nie widziałam. Stałam za drzwiami… Najpierw był huk. Potem głosy powiedziały: „Uciekaj. Inaczej będziesz następna.”
Zamilkła na chwilę, po czym dodała:
— Panie policjancie, a co to znaczy „następna”?
Kowalskiemu ciarki przeszły po pleach.
— Gdzie mieszkasz? — zapytał, ledwie panując nad głosem.
Dziewczynka wyciągnęła rękę i wskazała dom na końcu ulicy. Zwyczajny dom z ogródkiem przed chatą. Spokojny, zadbany, zasłonięte firanki.
Sierżant wszedł do środka. Drzwi były uchylone.
Zrobił kilka kroków i zastygł.
W salonie na podłodze leżała kobieta. Blada twarz, brak oddechu. Bez pulsu. Wszystko stało się jasne bez słów.
Później okazało się, że ojciec dziewczynki w napadzie szału zabił żonę. Gdy Jadzia usłyszała krzyk, podbiegła do drzwi sypialni — ale nie weszła. Wtedy ojciec, przez panikę i przerażenie, wyszeptał:
— Uciekaj. Natychmiast.
Chciał uchronić córkę przed tym widokiem. Nie wiedział, że i tak wszystko wyczuje.
Wyszła. Sama. W białej sukience. Na ulicę — do obcych ludzi, by ją usłyszeli.
I ocaliła się. Własnego ojca, który powinien był być jej obrońcą.
