Rozstanie, co ocaliło mi życie
— Wanda, co ty wyprawiasz?! — głos Wojciecha huczał po mieszkaniu. — Gdzie się wybierasz w takim stanie?!
— Do teatru, jeśli pozwolisz! — poprawiła nową bluzkę, kupioną na wyprzedaży. — Umówiłam się z Jolą, dawno chciałyśmy ten spektakl zobaczyć.
— Jaki teatr?! W domu robota nieogarnięta! Brudne naczynia, moje koszule nie wyprasowane! A ona do teatru się zbiera! — Wojciech złapał Wandę za rękę, przyciągnąłą do siebie. — Natychmiast się przebierz i zajmij gospodarstwem!
Wanda szarpnęła dłonią, uwolniła się, ale na nadgarstku został czerwony ślad palców.
— Włodek, przecież rozmawialiśmy wczoraj! Siedziałam w domu cały dzień, wszystko zrobiłam. Jeden wieczór dla siebie chcę, co w tym złego?
— Dla siebie?! — prychnął pogardliwie. — A kto cię żywi, ubiera? Kto dach nad głową zapewnia? Ja, między innymi, wróciłem po robocie, chcę normalnie zjeść, nie twoje kanapki żuć!
Wanda bez słowa podeszła do kuchni, zaczęła wyjmować produkty z lodówki. Dłonie drżały, w środku wszystko skurczyło się w ciasny kłębek. Jeszcze rano tak się cieszyła na nadchodzący wieczór, nawet fryzurę zrobiła, buty wyczyściła. A teraz…
— No właśnie! — zamruczał z satysfakcją Wojciech, włączając telewizor głośniej. — I żeby szybciej! Jestem głodny jak wilk!
Gdy patelnia się nagrzewała, Wanda ukradkiem patrzyła w okno. Na podwórku kobieta w jej wieku wyprowadzała psa, śmiała się, rozmawiając przez telefon. Jakaż szczęśliwa się wydawała, ta obca! Wolna, lekka…
— Wanda! Zasnęłaś tam?! — warknął z pokoju mąż.
— Już robię, robię! — odkrzyknęła, gorączkowo przewracając kotlety.
Wojciech pojawił się w progu kuchni, oparł o futrynę.
— Słuchaj, a jutro do mnie Kowalski wpadnie, sprawy omówimy. Więc żadnych twoich kumpelek, siedzisz cicho w domu, herbatę podasz, jak poprosimy.
— Ale jutro sobota — cicho zaprotestowała Wanda. — Chciałyśmy z dziewczynami do kawiarni…
— Jakie dziewczyny? Masz czterdzieści trzy lata, Wanda, opamiętaj się! Już czas głowę na kark włożyć. Dom, rodzina — oto twoje miejsce. Nie te głupoty z koleżankami i kafejkami.
Wanda postawiła przed nim talerz, usiadła naprzeciw. Jeść nie chciało się wcale, w gardle tkwiła gula.
— Włodek, a dlaczego tak ze mną? Wcześniej taki nie byłeś… Razem chodziliśmy do teatru, do kina, kwiaty mi dawałeś…
— Wcześniej! — machnął ręką. — Wcześniej byłaś młodsza, ładniejsza. A teraz co z ciebie zostało? Spuchłaś, postarzałaś, ubierasz się jak baba. Wstyd z tobą między ludzi się pokazać!
Słowa bolały mocniej niż cios. Wanda wstała, zaczęła sprzątać ze stołu. Łzy napływały do gardła, ale się powstrzymywała. Nie chciała dać mu kolejnego powodu do upokorzeń.
— Tylko nie rycz! — skrzywił się Wojciech. — Nie cierpię tych babskich smarków. Lepiej pomyśl, jak się ogarnąć. Może na siłownię się zapiszesz, na dietę się połóż. A to całkiem zaniedbałaś.
Gdy wrócił przed telewizor, Wanda wyciągnęła telefon, napisała do Joli: «Nie wyjdzie dziś, wybacz. Przekładamy».
Odpowiedź przyszła natychmiast: «Wandziu, co się znów dzieje? To już trzeci raz w tym miesiącu! Tak nie można!»
«Wszystko w porządku, tylko sprawy nie cierpiące zwłoki» — wklepała Wanda i od razu usunęła wiadomość. Napisała krócej: «W porządku».
Ale Jola nie ustępowała: «Przyjedź do mnie natychmiast. Mówię poważnie».
«Nie mogę, Włodek w domu».
«Wanda, kumplujemy się od dwudziestu lat. Widzę, co się z tobą dzieje. Dość już tego znosić!»
Wanda włożyła telefon do szuflady biurka, pod stertę papierów. Jola nie rozumie, rozwiedziona, sama mieszka, jej łatwo radzić. A co z domem, kredytem, który razem z Wojciechem ciągną? Dokąd pójdzie, co zrobi?
Następnego dnia, gdy mąż poszedł do pracy, Wanda postanowiła odwiedzić swoją ciocię Jadwigę. Siedemdziesięcioletnia kobieta pow
Przy drzwiach windy, gdy światło halogenowe rozproszyło senne wspomnienie o wiosennych jabłoniach, Wera lekko przesunęła torby z zakupami i uśmiechnęła się do własnego odbicia w lustrzanej tafli, świadoma, że jej prawdziwa podróż ku świtowi dopiero się zaczyna, teraz wiedziała, że nadejdą kolejne dni wypełnione światłem i że każdy z nich będzie jej własny.
