Halina Nowak pakowała do pudła stare zdjęcia, gdy natrafiła na fotografię z balu maturalnego. Czterdzieści lat temu stała obok Michała, a on obejmował ją za ramiona tak delikatnie, jakby bał się spłoszyć. Na zdjęciu oboje się uśmiechali, lecz Hala pamiętała, jak trzęsły się jej ręce, gdy Miś podszedł i poprosił o wspólne zdjęcie.
— Halinko, mogę z tobą? — powiedział wtedy, czerwieniąc się i nie patrząc w oczy. — Tak dla pamiątki…
Skinęła tylko, chociaż serce waliło jak dzwon, że zdawało się, iż wszyscy na sali je słyszą. Cały ostatni rok w szkole Michał odprowadzał ją do domu, nosił teczkę, pomagał z matematyki. A ona udawała, że niczego nie zauważa, że jest jej wszystko jedno.
Teraz, przeglądając stare rzeczy po śmierci męża, Halina rozumiała, jak wiele straciła. Witold przeżył z nią trzydzieści pięć lat, był dobrym człowiekiem, troskliwym ojcem ich dwojga dzieci. Lecz jej serce zawsze pamiętało tego nieśmiałego chłopca z balu.
— Mamo, co ty tam grzebiesz? — zajrzała do sypialni córka Olga. — Pomóc ci?
— Tak sobie, segreguję zdjęcia. Patrz, jaka byłam młoda — Hala pokazała fotografię.
Olga wzięła zdję, przyjrzała się uważnie.
— A kto to obok ciebie? Chyba nie tata…
— Kolega z klasy — krótko odparła matka.
— Jaki przystojny. I patrzy na ciebie tak… zakochany — uśmiechnęła się Olga. — Mieliście coś?
Halina odwróciła się do okna. Za szybą siąpił październikowy deszcz, a w kroplach odbijały się żółte klonowe liście.
— Nic nie było. Tylko się przyjaźniliśmy — powiedziała cicho. I dodała, jakby się tłumacząc: — On poszedł do technikum, ja na studia. Inne drogi.
Olga wzruszyła ramionami, odłożyła zdjęcie i wyszła. Halina pozostała sama ze wspomnieniami.
Po balu spotkali się zaledwie kilka razy. Michał przychodził do jej domu, siedzieli w kuchni, pili herbatę. Matka Hali, Anna Nowak, wyraźnie go faworyzowała.
— Porządny chłopak — mówiła córce. — Pracowity, poważny. A na ciebie patrzy, jak na święty obraz.
— Mamo, nie wymyślaj — broniła się Hala. — My tylko koledzy.
— Koledzy — wzdychała matka. — W twoim wieku ja już za mąż wychodziłam.
Ostatni raz Michał przyszedł w sierpniu, przed studiami. Hala właśnie szykowała się na medycynę. Podręczniki do chemii i biologii piętrzyły się na stole, pokój zawalony notatkami.
— Przeszkadzam? — zapytał, zaglądając do drzwi.
— Wejdź — skinęła Hala, nie odrywając się od książki.
Michał usiadł naprzeciw, długo milczał, wreszcie wyznał:
— Halka, wyjdź za mnie.
Zaniemówiła. Podniosła oczy, spotkała jego wzrok. Miś siedział wyprostowany, ręce złożone na kolanach, widać było, że każde słowo przychodzi mu z trudem.
— Mówię serio — ciągnął. — Ja cię bardzo… bardzo kocham. Od piątej klasy kocham. Tylko ciebie. Ty skończysz studia, ja będę pracował, odłożymy na mieszkanie. Poczekamy, aż skończysz, a potem… No, taką rodzinę stworzymy.
Halina patrzyła na niego i nie mogła wydusić słowa. W piersi burzyło się, chciała krzyknąć “tak”, rzucić się mu na szyję. Ale coś ją wstrzymywało. Strach, że uznają ją za lekkomyślną? Chęć zdobycia wykształcenia? A może po prostu lęk przed taką powagą uczuć?
— Misiu, ja… — zaczęła, lecz on przerwał:
— Nie mów teraz. Pomyśl. Zaczekam.
Po tygodniu Hala wyjechała zdawać na uczelnię w wojewódzkim mieście. Michał nigdy nie doczekał się odpowiedzi. Gdy wróciła jako studentka, spotykał się z jej koleżanką Katarzyną Kwiatkowską.
Halina westchnęła, odłożyła zdjęcie. Minęło tyle lat, a pamięta się jak wczoraj. Jak Kasia dumnie pokazywała obrączkę, jak Michał zawstydzony kiwał głową, spotykając Halę na ulicy, jak ona ich pogratulowała i życzyła szczęścia.
Na uczelni poznała Witolda. Był o rok starszy, przystojny, pewny siebie. Uprzejmie dbał o nią, dawał kwiaty, zabierał do teatru. Halina wyszła za niego na trzecim roku. Wesele było wystawne, wszyscy zazdrościli.
— Mamo, a kochałaś tatę? — spytała któregoś dnia dorosła już Olga.
— Oczywiście, że kochałam — odpowiedziała Halina.
I to była prawda. Kochała. Inaczej, nie tak mocno i drżąco, jak pokochałaby Michała, lecz szczerze, po rodzinnemu. Witold był dobrym mężem, ojcem. Zarabiał przyzwoicie, nigdy nie pił, nie zdradzał. Halina leczyła ludzi w przychodni, wychowywała dzieci, prowadziła dom. Zwyczajne życie zwyczajnej rodziny.
Czasem spotykała Michała na ulicy. Postarzał się, przybyło mu zmarszczek, włosy posiwiały. Ale oczy miał wciąż takie same – dobre,
Wkrótce potem Halina zgasła światło i weszła do kuchni, gdzie czekała córka, choć jej serce zostało w pokoju, spoczywając na starej fotografii, jakby najlepsza szansa na szczęście utknęła w przeszłym momencie i nigdy go nie opuściła.
