— Jesteś pewna, że to dziecku nie zaszkodzi, jak będziesz jeść buraki? — spytała teściowa, mieszając barszcz.
— Mamo, ona gotuje ten barszcz już trzeci dzień — westchnął Marek. — Mogę zjeść i iść do pracy?
— To leczniczy barszcz! — podniosła łyżkę teściowa. — A twoja matka soli jak z moździerza. Takie jedzenie na pewno zaszkodzi!
— Przepraszam, ja wychowałam troje dzieci — spokojnie odparła Katarzyna Nowak, matka Oli, wyjmując garnek z lodówki. — Wszystkie żyją. A to barszcz z fasolą. Białko!
— Teściowo, fasola to ciężkostrawne jedzenie! Nie mieszkamy na wsi!
— A to nie jest szpital! — odcięła się Katarzyna.
Ola siedziała na kuchennym taborecie, obejmując swój brzuch i marząc, żeby ktoś wyłączył dźwięk. Była w siódmym miesiącu ciąży. Myślała, że najgorsze są mdłości. Teraz wiedziała: najważniejsze to zachować rozum między dwiema kobietami, które chcą „jak najlepiej”.
Teściowa wprowadziła się od razu, gdy tylko usłyszała o ciąży. „Wnuczek! Pierwszy! Macie małe mieszkanie, a ja pomogę”. Matka Oli — tydzień później: „Masz tylko mnie, wszystko rzuciłam i przyjechałam”. Tak w dwupokojowym mieszkaniu znalazły się trzy gospodynie.
— Jestem w ciąży, nie chora — szepnęła Ola mężowi wieczorem.
— Wiem. Wytrzymaj. To wkrótce się skończy. Mama wyjedzie po porodzie.
— A moja?
— Twoja… może też. Może się zaprzyjaźnią?
Nie zaprzyjaźniły się. Zaczęły rywalizować.
Najpierw w sprzątaniu. Rano Katarzyna myła podłogę, po południu teściowa „bo przeciąg, kurz, bakterie”. Potem w zakupach. Body dla dziecka pojawiły się w trzech egzemplarzach — w rozmiarach 56, 62 i 74. Wszystkie różowe, choć nikt nie znał płci.
Ale prawdziwą wojnę wywołał fotel bujany.
— Ja go wybrałam! — oznajmiła teściowa.
— A ja kupiłam! — zaprotestowała Katarzyna.
— Ja pierwsza o nim wspomniałam!
— A ja pierwsza wstawiłam!
— Będzie w moim pokoju — zadecydowała teściowa.
— Dlaczego?! — oburzyła się Katarzyna. — Ola będzie w nim karmić. Niech stoi u niej.
— Ja właściwie planowałam w nim spać po porodzie — cicho wtrąciła Ola. — Z dzieckiem.
— Po co? Będziesz zmęczona! Niech śpi ze mną! — wykrzyknęła teściowa.
— Albo ze mną! — nie ustępowała matka.
— A ja, przepraszam, gdzie?! — nie wytrzymał Marek. — Jestem ojcem!
— Ty możesz spać w kuchni. Tam jest narożnik — odpowiedziały chórem.
Następnego dnia fotel zniknął. Nie było go ani u Oli, ani u teściowej, ani u Katarzyny.
— Gdzie fotel? — spytała Ola.
— Wyprowadził się — odparła teściowa.
— Schowałam go — syknęła matka.
Wojna sięgnęła zenitu. W kuchni nie gotowano już barszczu, tylko chłód. W milczeniu. Z krótkimi spojrzeniami. Marek zostawał w pracy. Ola jadła jogurty w łazience.
— Nie wytrzymam — powiedziała wieczorem. — To moje dziecko. Moje ciało. Moje życie. Nie prosiłam o te „pomocne gesty”.
— Oni chcą dobrze — tłumaczył się Marek.
— Chcą kontrolować. A ty milczysz. Bo przywykłeś. Ja nie.
Tej nocy Ola źle spała. Rano poszła przeglądać ogłoszenia. Wróciła z kluczami.
— Co to? — spytał Marek.
— Wynajęłam mieszkanie. Dwupokojowe. Jasne. Podpisałam umowę.
— Ola…
— Nie uciekam od ciebie. Uciekam do siebie. Jeśli chcesz — jedź ze mną. Jeśli nie — zobaczymy się w szpitalu.
Milczał.
Po pół godzinie wyszła z walizką. Przed blokiem stał fotel bujany. Wiązany koc, poduszka z kotkami. Uśmiechnęła się. Zadzwoniła do fundacji. Po dwóch godzinach fotel zniknął.
Nowe mieszkanie pachniało farbą i świeżością. Ola rozpakowała rzeczy, ustawiła kosmetyki, zaparzyła miętową herbatę. Włączyła muzykę. Po raz pierwszy od miesięcy po prostu leżała na kanapie.
Po trzech dniach przyjechał Marek. Z plecakiem.
— Tam nie da się żyć. Nie rozmawiają. Obiad jak stypa.
— A tu?
— Tu można oddychać. Zrozumiałem. Nie jesteś tylko matką. Jesteś człowiekiem.
Syn urodził się w sierpniu. Wieczorem. Bez fotela, ale z miłością. Teściowa i Katarzyna przyjeżdżały na zmianę. Według grafiku. Z barszczem — ale w pojemnikach.
— Zrozumiałyśmy — powiedziała teściowa. — Fotel nie uratował.
— Liczy się spokój, nie nerwy — westchnęła Katarzyna.
A Ola trzymała syna i myślała: barszczy może być wiele. Ale miejsce w życiu — tylko jedno. I jest jej.
Dwa tygodnie później Ola założyła dżinsy. Były luźniejsze niż przed ciążą, ale najważniejsze — to nie była piżama.
— Czuję się znów sobą — powiedziała, odwracając się do Marka. Karmił syna butelką, wyglądając, jakby robił to od zawsze.
— Zawsze jesteś sobą. Nawet w szlafroku.
— Dzięki. Ty też nieźle radzisz, nawet z plamą od kaszki na koszulce.
Śmiali się. Naprawdę. Tak, jak tam, gdzie gotowano trzy barszcze, nigdy nie pachniało.
Życie się układało. Rano karmienie, potem spacer. Jeśli się udało — pół godziny dla siebie. Marek wziął urlop.
— Tato, patrz! Umiem przebierać, karmić, nawet śpiewać „Króla Lwa”. To też coś znaczy, tak? — patrzył dumnie.
— Ogromnie. Jesteś najlepszy.
Ale nadszedł dzień, którego się bała.
— Olenko, przyjedziemy. Zobaczyć wnuka. Ja w piątek, twoja mama w sobotę. Dogadałyśmy się.
Ola westchnęła. W środku poczuła ten sam chłód, kiedy padało „u nas się tak nie robi”.
— Godzinę. Najpierw jedna, potem druga. Bez jedzenia, bez barszczu. Tylko wnuk. Bez ocen. Zgoda?
Milczenie.
— Zgoda — pierwsza odezwała się teściowa.
W piątek otworzyła drzwi. Weronika stała z kwiatami i pustymi rękami.
— Bez barszczu. Dotrzymuję słowa. Mogę umyć ręce?
— Oczywiście.I tak, w tym fotelu, który kiedyś był polem bitwy, teraz wszyscy znajdowali miejsce — kiedyś dla sporów, dziś dla wspólnych opowieści i śmiechu.
